Define Emotionless Novels & Stories

“Walang pagkakamali. Walang sariling interpretasyon.” Nilunok ko ang kaba sa dibdib ko. “This is still fake,” sabi ko, pilit na pinapakalma sa sarili ko. Humarap siya sa akin, diretso ang tingin. “And that’s exactly why it works,” sagot niya. “Walang emosyon. Walang pag-aalinlangan.” Lumapit siya, huminto sa tapat ko—hindi masyadong malapit, pero sapat para maramdaman ko ang bigat ng presensya niya.

Ang kanyang tinig ay matigas, at ang kanyang mga mata ay walang kalakip na emosyon. Sa mga salitang iyon, nagpatuloy ang katahimikan. Hindi na kailangang magdagdag pa ng mga salitang magpapabigat sa kanilang sitwasyon. Wala nang higit pang talakayan, kundi ang isang kasunduan—isang kasunduan ng papel, ng tungkulin na walang kasamang pagmamahal o malalim na koneksyon.

At ngayon, napagtanto niyang siya ay isang taong manhid sa emosyon, mahina sa pagpapahayag ng damdamin, at hindi kailanman natutong ipakita ang kanyang pagmamahal sa paraang maiintindihan ng iba. Ibig sabihin ng pagiging "emotionally thin" ay kulang siya sa karanasan sa pag-ibig. Dahil hindi siya sanay umibig, wala rin siyang sapat na karanasan upang matutong lumago sa isang relasyon. Kapag dumating ang babaeng mahal niya, alam niyang dapat siyang maging mabuti rito. Ngunit kapag dumating ang mga problema—bumabalik siya sa trauma ng pagkamatay ng kanyang ina.

Like my old self. It’s ridiculous how my emotions went from a hundred to zero. I was just feeling a lot a while ago. But now, I feel so empty. I hate feeling sad but when I feel numb, I hate it more. I can’t help but realize that I can’t live without any emotions. Because that’s what makes me human. And being human is a blessing and a curse. It’s a blessing because I have the capability to be complex. To be unique. And every human is unique. But it is a curse when you suffer from your emotions.

Hindi nga siya nagkamali dahil pagmulat ng kanyang mga mata ay naroon ito at nakaupo sa paanan niya. Nasalubong niya ang mga mata nito, mga matang walang ka emo - emosyon. Maging sa kanyang mukha ay wala kang mababasang emosyon, ngunit sa pagtagal ng pagsasalubong ng kanilang mga mata ay unti - unti nagkaroon ng ekspresyon ang mga mata nito.

Nanginginig ang kanyang mga daliri pati na ang kanyang paghinga, ngunit pinilit niyang manatiling walang anomang emosyon sa kanyang mukha. Napakalalim ng tingin ng lalaki na tila ba gusto siyang lunurin nito sa mga sandaling iyon. Pagkalipas ng ilang segundo, nagsalita ito nang may malamig at walang anomang emosyon sa boses. "Elle, sapat na ba 'yan?" Masyadong kalmado ang tanong na iyon na tila ba wala itong anomang pakialam.

Hindi naman siya ganoon kabuti pagdating sa ibang tao lalo na sa mga may atraso sa kanya. It's either he hurt them, or he kills them... "Because that's the job I used to," he just simply answered and there's no emotion in it like he has an empty soul. "What I did to them..." he said calmly. "They just deserve it." Walang bahid ng awang mababakas doon Napalunok ako at bahagya pang napaawang ang bibig ko na itinikom ko rin at napakurap ako pinipigilan magpakita ng emosyon.

Ang hindi lang nila nakasanayan ay ang presensyang hatid ng kanilang supremo na sa tuwing pumapasok sila dito ay hindi nila maiwasang manginig sa takot. Biglang tumunog ang cellphone na nakapatong sa office table. He didn't answer it. Ni hindi nga niya magawang tingnan kung sino ang tumawag. Sa halip na sagutin ay nilagok niya na lamang ang kaunting alak na naiwan sa basong hawak niya. He is emotionless. Walang kahit na anong bakas ng emosyon ang makikita mo sa mga mata niya. Wala nga ba?

I don't know what he's thinking but it doesn't matter now. Huminga ako ng malalim at pinilit na kinalma ang sarili. I forced myself to remain emotionless. Hindi ko pinakita ang kaba at takot sa aking mukha kahit na ramdam na ramdam ko ang bilis na pagtibok ng puso ko. "Nagawang paslangin ng isang xena ang dalawang mageno, iyon ba ang sinasabi niyo?" tanong niya na tila hindi kapani-paniwala ang naririnig.

Napahinto ako ng makaradam ng sakit sa dibdib ko it just so hurt, i keep on tryin to calm myself to ease the pain but it seems like i already lose of control over my emotions. Why do i feel like i betray? Why do i feel like neglected? I don't know how to suppress my feelings it just that it hurts anymore. I try hard to calm down but i always end up sobbing and punching my chest. At my entire life it was the second time that my Emotion Dysregulation attacked. Emotion Dysregulation is whe you can't control or manage your emotions that will lead to impulsive emotional actions that will cause pain and problems.