Define Emotionless Novels & Stories

I don't know what he's thinking but it doesn't matter now. Huminga ako ng malalim at pinilit na kinalma ang sarili. I forced myself to remain emotionless. Hindi ko pinakita ang kaba at takot sa aking mukha kahit na ramdam na ramdam ko ang bilis na pagtibok ng puso ko. "Nagawang paslangin ng isang xena ang dalawang mageno, iyon ba ang sinasabi niyo?" tanong niya na tila hindi kapani-paniwala ang naririnig.

Napahinto ako ng makaradam ng sakit sa dibdib ko it just so hurt, i keep on tryin to calm myself to ease the pain but it seems like i already lose of control over my emotions. Why do i feel like i betray? Why do i feel like neglected? I don't know how to suppress my feelings it just that it hurts anymore. I try hard to calm down but i always end up sobbing and punching my chest. At my entire life it was the second time that my Emotion Dysregulation attacked. Emotion Dysregulation is whe you can't control or manage your emotions that will lead to impulsive emotional actions that will cause pain and problems.

“Hmmp, Matthew! Tatlong taon na ang lumipas, pero mukhang hindi ka pa rin marunong gumalang.” Cold and detached. Yan ang pagkakakilala ko sa aking ama. Ni minsan ay hindi ko ito nakitaan ng anumang emosyon. All business ang expression ng mukha nito. Yung parang palaging may kaalitan. Ang bukambibig nito ay palaging negosyo, profit, at success.

Iniiwas niya nang sandali ang kaniyang tingin kay Aiden bago ito muling ibinalik. Aiden remained silent. “You know this is how we work, Aiden,” ani nito, ang boses ngayon ay mas kalmado. “There’s no room for empathy, sympathy, pity whatever the fuck you call those emotions. There are no rooms for that. We kill, that’s that.” “But—” “No,” agad na putol nito sa kaniya.

Nagkaroon siya ng sentimental na attachment sa wala, kaya walang anumang bagay na hindi siya maaaring lumayo. Tulad ng karamihan sa mga tao... siya ay walang satisfaction maging mahirap man o mayaman. Ang lahat ay pansamantala lang. May mga taong minahal niya, sa malayong paraan, ngunit walang sinumang nagdulot ng matinding emosyon sa kanya. Hindi man lang siya nagalit, dahil sa tingin niya ay isang pag-aaksaya lang ng oras iyon.

sagot niya. "I don't know how I ended up being like this, emotionless. I can't express my feelings, I don't know what I should feel, I don't even know what to do when everyone is crying and there I am. Curiously thinking why can't I feel a thing? But pain." Bigla ay nalumgkot ako para sa kaniya.

At halos tumatakbo pang bumalik sa sarili niyang silid. Hindi niya mapigilan ang excitement. Ilang oras na lamang. Ilang oras na lamang at masasaksihan niya ang pinakahihintay ng lahat. Samantala... Habang nasa loob ng banyo si Emilio ay wala pa ring emosyon ang mukha niya. Tahimik lamang siyang nakatitig sa repleksyon niya sa salamin. Mukha siyang pagod.

Siguro ay nakulitan na lang ito kaya ito pumayag na kausapin siya. Umupo ito sa harapan niya. Ang mga mata nito ay walang mababanaag na emosyon. Napakalamig at kung siya ang tatanungin ay parang wala itong emosyon. Hindi niya alam kung paano siya mag-uumpisang kausapin ito. Hinid niya alam kung anong sasabihin niya rito.

Ilang segundo siyang nakatayo roon, hindi gumagalaw, bago siya tuluyang nagtanong, halatang hindi makapaniwala. “A… ano po ang sinabi ninyo?” Tumingin sa kanya si Emillio. Walang emosyon ang mukha nito—walang galit, walang awa, walang kahit ano. Isang malamig at mabigat na presensiya lang na parang kayang durugin ang loob ng kausap. “Halika rito,” maikli at diretso niyang sabi.

He became emotionless. Wala na 'yung gentleness at admiration na dating nakikita ko sa mga mata niya tuwing nakatingin sa akin.