Demonic Laugh Novels & Stories

Sunny said laughing evilly. ---

Mula sa galit nitong mukha ay unti-unting umukit ang isang nakakakilabot na ngisi, at mula doon ay unti-unti itong tumawa hanggang sa naging isang malakas na halakhak. Ang tunog na mala-demonyo nitong tawa ay umalingawngaw sa buong paligid. Walang tigil ito sa pagtawa na para bang mayroong isang nakakaaliw na bagay itong nakikita. The change of his mood was so eerie, from extreme anger and now he’s laughing like a madman. “You better play it right, Romano. Hindi mo pa talaga kilala ang tunay na Alfred Lozano. You've been a pain in the ass for so long, I think it’s time for you to be put where you really belong.”

Ilang beses ko pinipilit na iwasiwas ang ulo ko para hindi niya mailapat ang kanyang bibig sa aking leeg. “I felt so sorry for Lyam. He died without taking you to his bed.” He laughed devilishly. Hindi mo na makikita sa kanya ang pagiging respetado at mahinahon tulad ng pagkakakilala sa kanya ng ibang tao. He instantly turned into a maniac beast that is ready to taste his unwilling prey. “FUCK YOU, LORENZO! YOU'RE A FUCKING PSYCOPATH!”

I will bet my fucking life with this. “A-ah.. about the caller, pwede bang sa ating d-dalawa na lang iyon...” Nanlamig ang aking katawan nang sinalubong ako ng nakakabinging katahimikan. Hindi niya ako sinagot. Kahit hindi ko iangat ang aking ulo, alam kong seryoso lang siyang nakatingin sa daanan. Katapusan mo na, Diamon. The blood completely drained from my face as I heard Lazzaro’s low, slow chuckle. It built steadily, growing louder and more frantic until his laughter filled every corner of the car, echoing with a chilling intensity.

"Baka kasi niligpit mo! O binenta sa black market! Or worse, pina-kidnap mo!" Dean finally looked at me. "Are you insane?" "Yes! Kasi nawawala si Loki at ang huling taong nagalit sa kanya ay ikaw!" Nakaturo ang daliri ko sa kanya na parang baril. "Hindi mo ba maalala yung nangihi siya sa loob ng sapatos mo? Sabi mo ipapahuli mo siya." "That was a joke." "Hindi ako tumatawa." Tumayo siya, halatang iritado na. "Let me make this clear. I don’t care about your demonic cat. But for the record, I didn’t touch him."

Bigla akong napalingon sa gawi ng pintoan na nakaawang nang marinig ang pagsigaw 'dun at kitang-kita ko kung paanu nadulas si Hace sa sahig na tanging boxer shorts lang ang suot. Nakalimutan ko ang mga ipis na siyang kinatatakutan ko at sa halip ay napahagalpak ng tawa. Akala ko ba kanina pa ito bihis pero bakit ga'nun parin ang suot nito? Huli na ng marealize ko ang nangyari. "What are you laughing at?" Salubong ang kilay na paninita nito dahilan upang umurong ang dila ko.

Kanina pa nila kami pinagmamasdan at naghihintay ng pagkakataon. Tiningnan ko si Hamna. Mukhang naramdaman niya rin iyon kaya mabilis siyang nagpalit nang anyo. A parademon suddenly came out of the bush. "Naloko na. Natunogan tayo ng mga demonyong 'yon!" Hinawakan niya ang kamay ko at mabilis na tumakbo. Mabilis siyang naging anyong lycan. Napakalakas ng mga demonyo na 'to.

Lalo akong nasabik nang tumulong muli ang mga luha muli sa pikit niyang mga mata. "...usap," napangiti ako. Nagsimula na namang magpanic ang mga kasamahan niya. "Nestor huwag kang maniwala sa kaniya! Isa siyang demonyo! Nililinlang ka lang niya!" Sigaw ng isa sa kanila pero itinaas ko ang hintuturo ko at awtomatikong tumikom ang bibig ng lalaking iyon kahit na labag sa loob niya, nagpupumilit pang sumigaw kahit na ayaw ng bumukas ng kaniyang mga bibig. Tumingin ako sa kaniya at kita ko ang takot sa kanyang mga mata. "Manahimik ka, mababang uri ng nilalang." Utos ko pero lalo lang siyang nagpumiglas. Muli kong itinuon sa kaharap ko ang atensyon ko.

"Wag niyo akong hawakan! LUMAYO KAYO SA AKIN!" "K-KAYONG LAHAT! MGA DEMONYO KAYO! PINATAY NIYO ANG ANAK KO!" I screamed through uncontrollable sobs. "LUMAYO KAYO! DEMONYO KAYO! LAHAT KAYO!" My hands trembled violently. The ringing in my ears got louder. My chest rose and fell rapidly, suffocated by the whirlwind inside my head. I covered my ears, squeezed my eyes shut, rocking back and forth, desperate to block out the voices.

"P-please... H-huwag m-mo... H-huwag mo po a-akong b-barilin..." The man laughed devilishly. Hindi pa din niya inaalis sa gilid ng ulo ko ang baril. Nawawalan na ako ng pag-asa habang pinapakinggan ang mala-demonyo niyang pagtawa, na para bang pinaparating niya sa akin na katapusan ko na. "Oh, fuck! Stop crying little missy..." the guy said warily. Paanong hindi iiyak kung may baril sa ulo ko, 'di ba? Hindi ako makagalaw habang humahagulgol. Saglit akong nanalangin na sana'y iligtas ako sa lalaking 'to...