Depressed Sad Quotes Tagalog Novels & Stories

Pumikit naman ako. Ganito pala ang pakiramdam kapag depress ka. Siguro nga depress na ako ngayun sa mga nangyari sa amin. Ipinikit ko ang aking mga mata. Nakikita ko ang aking sarili na umiiyak. Ipinilig ko ang aking ulo. Bakit parang may nagbago sa akin. Bakit pakiramdam ko ang lungkot ng buhay ko? HIndi ko na nakikita ang aking sarili na masaya. Siguro kapag mawala ako hindi naman papabayaan ni Luther ang mga anak namin. Total naman parang hindi na nila kayang mabuhay na hindi kasama ang kanilang ama. Mukhang hindi na ako kailangan pa ng lahat. Mukhang kailangan ko ng sumuko.

Sorry I am so lost. I am so sad. And at the same time...I feel so down. Hindi ko magawang ngumiti. Hindi ko magawang maging masaya sa kalagayan ko. Kaya paano ko ipapakita sa mga kaibigan ko na ayos lang ang lahat?

Pasigaw nyang sabi. "Ano masaya ka na?! Happy? Okay na ba yong rason para sayo!!" Naiwan ako ditong tulala. She hate herself? Tsk, hindi ako naniniwala! Napakasinungaling niya talagang babae! Pero... ang sabi ng kaibigan ni mom kanina eh, may depression siya? Napailing nalang ako, hindi naman siya sigurado. Ang sabi 'I feel she's depressed' feeling niya lang yon.

Nakangiting sabi nito. "Ano ba ang mga pinagsasabi mo diyan?" Nagtataka kong tanong. "Ay, mali ba ako? I thought you're sad dahil naging cold bigla si Zac sayo?"Tanong niya. Sad nga ako. But never kong aaminin sa kanila! Mabubugbog ako ng hiyawan. Nakakabingi pa naman ang boses nitong si Debbie.

"Sorry na, bati na tayo." *****

Garalgal niyang tugon. [“Oh my god! Tam, I'm sorry...”] Nagpakawala ito ng malalim na hininga. [“Nag-alala ako sa'yo ng makita ko ang balita! Kamusta ka ah? Gusto mo bang puntahan kita? Tam, sorry... Sorry, talaga!”]

Palaban at matapang na sagot ko kaya hindi ito nakapagsalita at mas lalo pang umigting ang panga nito habang napakatalim ng titig sa akin. "Anong akala mo? That after you dumped like a trash ay magpapakalunod ako sa lungkot at sama ng loob? Na magpapakadepress ako sa konsumisyon? Hindi lang ikaw ang marunong maghanap ng kapalit Alas. Atleast ako, hindi ako kagaya mo na nakikipaglampungan na sa iba kahit may karelasyon pa. Tapos na tayo ng nakahanap ako ng panibagong lalaki na seryosong magmamahal sa akin at maswerte ako na dito ko iyon nahanap. And I am happy with my life now. Much more happy and very very happy lalo pa at biniyayaan kami ng isang sanggol." Mahabang litanya ko na tagos hangg

"It's not your fault, doll. Walang may kasalanan sa lahat ng mga nangyari. It all happened for a reason. Didn't you say all trials will not be given to us if it is not good for us? In all that has happened I have become more stable emotionaly, and I have realized more how much I love you." "I love you too... hindi nawala 'yon, gustong-gusto kong bumalik sa'yo pero kinain ako nung sakit na nararamdaman ko, and I'm really really sorry kung wala ako nung mga time na kailangang-kailangan mo ako."

Hindi siya sumagot na lalong nagpatindi ng sakit na nararamdaman ko. Sa dinami dami ng lalaki sa mundo, bakit siya pa? Simula noong pumasok ako dito sa pag-ibig na ito puro na lang sakit ang naramdaman ko. Is he really a human? Kung oo, bakit pakiramdam ko hindi siya nasasaktan tuwing nasasaktan niya ako? "Please, sumagot ka" unti unti ng pumatak ang luha ko. "SUMAGOT KA"