Depressed Sad Quotes Tagalog Novels & Stories

Nakangiting sabi nito. "Ano ba ang mga pinagsasabi mo diyan?" Nagtataka kong tanong. "Ay, mali ba ako? I thought you're sad dahil naging cold bigla si Zac sayo?"Tanong niya. Sad nga ako. But never kong aaminin sa kanila! Mabubugbog ako ng hiyawan. Nakakabingi pa naman ang boses nitong si Debbie.

--- --- "About the message?" --- --- Tumango ako. --- --- "The second legacy." --- --- Sandaling natahimik siya. --- --- "Are you worried?" --- --- Napangiti ako nang bahagya. --- "No." --- --- "Surprised lang." --- --- Dahil kung may nagsabi sa akin noon... --- Na ang pinakamalaking pangarap ko ay hindi pala maging pinakamalakas. --- Hindi ko paniniwalaan.

Hindi siya sumagot na lalong nagpatindi ng sakit na nararamdaman ko. Sa dinami dami ng lalaki sa mundo, bakit siya pa? Simula noong pumasok ako dito sa pag-ibig na ito puro na lang sakit ang naramdaman ko. Is he really a human? Kung oo, bakit pakiramdam ko hindi siya nasasaktan tuwing nasasaktan niya ako? "Please, sumagot ka" unti unti ng pumatak ang luha ko. "SUMAGOT KA"

Ngumiti ako sa kanila bago umupo ulit sa upoan ko. "While some endings are painful, there are some endings that's worth it." Sabi ni sir Kenn habang nakangiting nakatingin sa'kin. Napangiti naman ako sa sinabi niyan 'yon. "Fight for what makes you happy. Wag mong isipin na lahat ng tao ay sasaktan ka lang. May mga taong may kakayahang mahalin ka tulad ng gusto mo. Lahat ng hirap mo ay masusuklian yan pagdating ng panahon. All you have to do is to keep on fighting and don't you ever give up. You can rest if you're tired, but please keep on going. Magiging masaya ka rin balang araw." Sabi nito na nagpaluha sa akin.

bago "I'm sorry" Halos bulong na sabi nya.. Nagtaka Naman ako Kung para saan Yung sorry nya.. "I'm sorry..even I have no idea of what I've done.. but still I say sorry" Nahihirapang sambit nya.. Hindi nya Alam?... Wala syang Alam sa pesteng plano nya.. Napairap ako.. "Bakit ka nag so sorry Kung..Kung Wala ka talagang maling nagawa?"

Halos wala naman talaga akong nagagawa maayos. “It's okey to cry. Drain it. And I'm sorry kung ngayon lang ako nagkaroon ng lakas na loob na dalhin ka dito. Sa totoo lang wala akong balak na sabihin sayo. Dahil ayokong nagkakaganito ka.”

Utal na tanong ko; hirap pa din sa pagsasalita, ramdam ang kirot sa pagitan nang aking panga. " Naaksidente ka, hija. At napakatapang mo, nagawa mong laban ang kamatayan" ngiti pang Sabi nito na hindi tinatanggap nang isip ko. Naguguluhan ako sa mga sinasabi nito. " Natural lamang na maguluhan ka sa mga sinasabi ko, dalawang buwan ka ding nawalan ng malay." " N-nasaan po b-ba ako? A-anong nangy-yari sa a-akin? B-bakit ako n-nandito? A-anong aksidente?" Naguguluhang tanong ko.

Isang pagdaloy na dahilan ng mas maluwag kong paghinga. “I’m sorry. Sorry dahil hindi ako nagtiwala sa kakayahan mo. Sorry kasi inisip kong hindi ka bagay sa anak ko. Sorry dahil inapi kita, sinaktan at ininsulto.You are right. You are more than enough. Sorry dahil hindi ko tinanggap ang apo ko nang panahong kailangan mo ang anak ko at kailangan mo kami.” Huminga siya ng malalim. Mabilis ang paglakbay ng mga luha sa kanyang pisngi. “Pwede bang makita siya? Pwede ko bang makita ang apo ko?” “Wala na ho ang apo ninyo, Mrs. Castro.”

na isang praise and worship hymn song. Ipinikit ko ang aking mga mata at sinabayan ang kanta. "As the deer panteth for the water So my soul longeth after thee You alone are my hearts desire And I long to worship thee" Mahina ang boses ko kaya walang ibang makakarinig sa 'kin at saka wala akong mai-estorbo.

Pwede kung palayasin man nila ako rito, pwede ipagbalot nila ako? “Gusto ko nga umiyak, kaya lang nasa hapag tayo. mawalan ka pa ng gana, kasalanan ko pa.” sinabi ko na walang lingon sa kinakausap ko. Sa totoo lang namumuo na yung luha ko sa aking mata. Mamimiss ko pagkain dito! Yun lang. “ When you're sad you must smile, when you're happy you must laugh; and when you're weak…” nilagyan ako ng hipon ni Luis sa pingan ko. Oo nga puro kanin kinakain ko, walang ulam.