Despair In Tagalog Novels & Stories

The Peninsula Hotel, Metro Manila Akuji Morte "Ayos ka lang ba, Yiel? Bakit nakatulala ka lang riyan?" Nagising ang diwa ni Yiel nang maramdaman niya ang mahinang tapik ng kanyang kaibigan sa balikat nito. Kanina pa siyang nakatitig sa kawalan at hindi manlang magawang igalaw ang kanyang katawan. Tila may bumabagabag sa kanyang isipan.

Wala siyang maisip o malathalang standard para kay Feona dahil almost perfect na ito sa kanya. Mas masarap pala makisama kapang no rules, you have just to enjoy the company of each other. Ang problema nga lang, kakaiba si Feona sa mga babaeng nakilala niya. Yung iba kapag naikakama niya, naghihintay pa ng breakfast at another round after. Ang iba iniiwan talaga sa kanya ang information at numerong matatawagan after. Pero si Feona, tinakasan pa siya at hindi man lang naibigay nito ang fullname at kahit cellphone number man lang. Sumandal si Hector sa kanyang upoan. Nag tap sa screen ng kanyang cellphone. Nagsearch siya sa f******k. Nag type agad siya ng FEONA. Maraming f******k account ang na

Mas ligtas. Masakit. Lalo sa dibdib. At alam kong hindi lang ito pisikal. Ito 'yung sakit na walang gamot. 'Yung alam mong mahal mo ang isang tao, pero hindi ka kailanman mamahalin pabalik. Tama ba ang desisyong tanggapin ang alok niya na bigyan ng pagkakataon ang pagsasama namin?

Na lalong nagpabilis ng pintig ng kaniyang puso. Ano ang ibig sabihin ng Tita niya? Na maari siyang magkagusto sa estrangherong may mala-asul ang mata? "No Tita, mark my word!" Tinitigan siya nito ng matagal bago muling ipinagpatuloy ang pag-alis. Nagpapatawa ba ito. Tawa lang niya, ngunit bakit pakiramdam niya tila mabuway ang kaniyang pagkakasabi.

Lasing na ito ngunit talaga nga namang magagawa ka ring lasingin sa pamamagitan lang ng kanyang mga kataga. “You know what? I’m fucking okay, ayos na ako e. Maayos na ‘yong buhay ko, hindi man ganoon kasaya pero masaya na ako. Kontento na, but you came back, Hindi ko nanaman magawang makuntento. Mahal na naman kita,” Pulang-pula ang mukha niya ang habang sinasabi ang mga katagang ‘yon. Ramdam ko ang mabilis na pagtibok ng puso. Alam kong lasing na talaga ito. Hindi ko alam kung para sa akin ba ang mga katagang ‘yon.

Kasi kahit saang angulong tingnan, I look like a desperate, Bitch clinging to someone who doesn't even want me. Natawa ako sa naisip. Xeno was right. I'm desperate. Sh*t! Desperada ako at sa tingin ko, hindi na 'to tama. Desperada na nga ako, mukha pa akong kawawa? Rupok ko bes. Ang tanga ko bes. Bakit ngayon ko lang 'to naisip? Bakit ba kumakapit pa ako sa sitwasyon namin?

biglang tanong ni Arjay. Tahimik lamang ito. Sa kanilang dalawa ni Clea ay ito ang pinakatahimik. Di din kami nagsasalita ng English pag nasa bahay kami. Tanging sa labas lamang sila gumagamit ng English. "Your Mommy La is going to die. She needs me!" madamdamin kong saad.

Alam niyang hindi na dapat siya nagtanong patungkol dito. Napakurap na lamang siya nang muli itong lumingon sa kanya. Tinaasan siya nito ng kilay. “Ayos lang naman, friend,” may katapatang-loob nitong saad. [ katapatang-loob - confident ] Naguguluhan siya sa naging sagot nito. Ayos lang? “A-Ano’ng ibig mong s-sabihin noong . . .”

paghingi ko dito nang despensa "Ano ka ba, si Alexa dapat ang humingi sa iyo nang despensa at hindi ikaw" wika nito sa akin kaya napangiti ako "Hayaan mo na tara na sa baba at nakapatay na naman ang computer ko" pag-aaya ko dito

"Do I mind your own business? You're fucking desperate." "Huh? A-Anong desperate? Mahal. . . M-Mahal mo 'ko 'di ba? B-Bakit ganito? Ito ba ang depenisyon mo ng pagmamahal? Ang. . . A-Ang sakit kasi ng pagmamahal mo, p-para akong m-mamamatay sa sakit."