Despair In Tagalog Novels & Stories

Kian Halos mapadaing ako sa mga suntok at sipa na binibigay sa akin. Lumabas ang pulang likido sa bunganga ko habang nakahiga ako. Nanghihina at wala akong lakas. Hiniwalayan na ako ni Via kaya wala na akong rason para mabuhay pa. Siya nalang ang natitirang pag-asa at rason ko kung bakit patuloy akong lumalaban ngayon. Kung bakit nandito pa ako.

saad ko "imposible naman yun bess. try mong alalahanin kung sinong kasama mo at pano ka naka uwi dito "walang kung maalala sobrang lasing ako nicole. siguro sarili kulang ang nag uwi saken dito atsyaka wala namang iba na nakakaalam ng bahay ko bukod sa inyong dalawa ni venice kaya malamang mag sarili akong umuwi dito.

Nagtagal kami ng ilang minuto sa ganoon. "Sobra akong nahihiya kay Brielle. Dahil hindi ko nagawa ang pangako ko sa kaniya. Nasaktan kita ulit. Kaya I'm deserve this. Deserve kong maranasan nag paghihinayang, Lanche. And you deserve to be happy," nakangiting sabi ko kahit na sobrang sakit sa dibdib. Gusto ko na rin ilabas ang lahat. Ayoko nang magtago. Mas maganda yung mailabas ko ang lahat para madali na akong maka-move on.

Hindi nila alam na sa ibang lupalop na ng NCR ako nag-CR. “Sabihin mo may emergency ako kailangan kong umalis.” Walang gana kong sabi. “Loka! Nasaan ka ba talaga?” Pasigaw na niyang sabi. “Basta hindi na ako makararating dyan.” Natahimik saglit ang kabilang linya. “Basta emergency ‘yan ha?” Tila nag-aalangan ang boses niya.

malamig pagkakabigkas ng binatang nasa kanyang harapan. “Gosh! Nangangatog na ang mga binti ko! Hindi na ako makahinga nang maayos. Help me! Ayaw ko pang mamatay sa kamay ng halimaw na ito. Tulungan niyo po ako,” pagmamakaawa ni Leigh sa kanyang isipan.

Pang iinsulto nito “Desperada? Ang gusto ko lang naman ay magmahal at mahalin pero bakit sa ganito humantong ang lahat?! Hindi ko na alam ang dapat kong gawin kaya nga nakikiusap ako sayo please tulungan mo ako, kailangan ko ang tulong mo.”

Nagsitayo ang lahat nang magsimulang magsalita ang pari. " Ikaw, Janine Mhae Santos, tinatanggap mo ba si Rigor Esguerra na maging kabiyak nang iyong puso at magsasama sa hirap at ginhawa?." "Opo, padre." "Ikaw naman Rigor Esguerra, tinatanggap mo ba si Janine Mhae Santos na maging kabiyak nang iyong puso at magsasama sa hirap at ginhawa?.”

Desperate people are useful. Napakunot ang noo niya. Hindi niya alam kung bakit, pero pakiramdam niya ay may ibig sabihin iyon. Hindi iyon simpleng pangungusap. Para bang may alok na nakatago sa likod ng mga salitang iyon. At sa sitwasyon niya ngayon… Ayaw man niyang aminin— Desperate na siya. Huminga siya nang malalim.

"Kapag sinabi ko po bang yes ay maniwala ka?" Isang buntonghininga ang pinakawalan ni Alfonso at dahan-dahang umupo sa kama. Malungkot niyang inabot ang ulo nito at hinaplos iyon. "Huwag mo sanang isiping hindi kita mahal dahil sa hindi ako pumabor sa inyo ng iyong ina."

I caressed his cheeks and I smiled, “Wala kang kasalanan. This is all my fault and ako ang dapat nga na mag-sorry sa’yo e kasi mas naniwala ako sa babaeng obsessed na obsessed sa’yo and I didn’t wait for you. Sorry kung bigla-bigla akong nagdesisyon. And …. I’m sorry that I doubt your feelings to me, sobra akong nag-overthink kaya nagawa ko ‘yun.” He smiled and spreads his arms wide open, “Come here, I missed you,” Right about that ay niyakap ko siya ng mahigpit na mahigpit. I missed him at napa-iyak ako sa tuwa dahil okay na kami. Hinagod niya naman ang likuran ko, “Shh, ‘wag kana umiyak. Ayaw na ayaw ko na umiiyak ka.”