Despair In Tagalog Novels & Stories

Muli niyang iginala ang kanyang mga mata sa paligid bago nagsalita ng malakas. “Magandang hapon sa inyong lahat mga kapatid. Paumanhin sa aming panghihimasok sa inyong bayan. Ngunit kami ay pagod na pagod na at uhaw na uhaw, dala ng walang hanggang paglalakbay. Ito ang unang bayan na aming natagpuan. Kung kayat naisipan naming magbakasakaling humingi ng tulong mula inyo, at makiusap na rin kung mayroon kayong paupahang maaari naming matutuluyan dito mamayang gabi. Nais sana naming ipahinga ang aming mga pagal na katawan kahit na sa ilang oras man lamang.” Paliwanag niya sa lahat ng naroon.

Hindi nga sana mahirap ang buhay namin ngayon kung matino lang siya… hindi sana kami minamaliit ng mga kamag-anak ni nanay at kung sino pa, kung maayos lang siya— kung 'di lang ito mabisyo, kung sana ay hindi lang siya sugarol… Isinara ko ang pinto ng kwarto, nang maramdaman ko ang pagbabantang pagbagsak ng luha mula sa aking mga mata. Tahimik akong bumalik sa higaan. Dama ko ang pagbigat ng aking dibdib. Natakot ako na baka mapansin ako ni tatay, at kung ano pang masakit na salita ang marinig ko mula sa kanya. “I am worthless… sa mga mata niya, wala akong kwenta.”

Desperada na kasi talaga ako na gising ang sarili ko. Nagbilang ako ng mga letra na nasa salitang flames at hope bago ko pinagsama-sama iyong mga numero. Nang makuha ko ang resulta ay agad na nagdikit ang mga kilay ko. Flames stands for Friends, Love, Admirer, Marriage, Enemies and the last one is Secret Lovers. Kaya’t agad akong napangiti nang tumapat ito sa Marriage, pero bago pa makuha ang pinaka resulta, meron pa iyong Hope which stands for Hindi, Oo, Pwede, at Ewan. Agad na nagdikit ang mga kilay ko nang tumapat ito sa letter Hindi.

nakiusap siya sa akin at marahang naglakad na papalapit. Walong taon s'yang nanirahan sa ibang bansa kaya marahil hindi na siya sanay magsalita ng tagalog pero siguro naman naiintindihan niya pa rin kung tagalog ang sasabihin ko. "Wala na tayong dapat pag-usapan, wala na si mama at wala ka na ring babalikan pa, simula ng iwan mo kami kinalimutan ko nang may ama pa ako." matigas kong binitawan ang mga katagang iyon saka nagpasya na akong talikuran sila, patakbo ulit akong naglakad pabalik sa taas dahil ramdam ko ang pangingilid ng luha ko na hindi ko na makayang pigilan pa.

paghingi n'ya ng tawad sa dalaga. Tipid itong ngumiti habang hilam sa luha ang mga mata na nakatingala sa kan'ya. "I-I'ts ok, Red! I understand! Naintindihan ko ang lahat at patawarin mo ako, dahil sa akin ay nalagay sa panganib ang buhay mo. Nang dahil sa akin ay hindi ka nakasama sa mga kasama mo at naiwan sa lugar na iyon. Muntik ka pang napahamak ng dahil sa akin," naiiyak na paghingi nito ng paumanhin. Hinaplos n'ya ang pisngi nito at gamit ang kan'yang mga daliri ay pinahid n'ya ang mga luha na sunod-sunod na nagbagsakan.

(I don’t know either, Director Keith entering this industry and dancing was my dream, but ever since I had depression and whenever Hae-Jin hurt me, I became traumatized. Nakita ko ang luha sa mga mata niya. "Geuneun eopseojanha, geuneun imi jugeosseo, ajik mueosi geuri duryeoun geoya?" aniko. (He’s gone, he’s dead, what are you still afraid of?) "Geu-ga eopseodo, ajikdo yeogi inneun deut haeseo... naneun nae ai ttaemune duryeowo." aniya.

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

masiglang bati ko dito. Nakarinig ako na parang nagkagulo sa kabilang linya. "Cal, are you okay?" Tanong ko sa nag-aalalang boses. Biglang nawala ang kaguluhan at narinig ko muli ang boses ng nasa kabilang linya. "It's you, Dhali! I am very sorry. Hindi ako natuloy kagabi. Nabusy ako. Ang daming pinagawa ni Dad. Parang pinaparusahan ako,"paghinging paumanhin at paliwanag nito sa akin.

Matatalim ang mga tingin na ibinato niya sa estrangherong lalaki, na ngayon ay nakangising nakatitig sa kanya. "Oh, I love that look in your eyes, sweetheart. So fierce. So sexy." Nakangising sabi ng estranghero. She gritted her teeth in anger. "Don't fu*k with me, assh*le. Who the hell are you? What do you want from me? Kung pera ang hanap mo, puwes wala kang mahihita sa akin I don't have anything so let me go!" Nanggagalaiti sa galit niyang saad.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa—ang basang damit ko, ang putik sa jeans ko, at ang gulo-gulong buhok ko. “Bumalik ka rito sa Manila, gumawa ka ng mga pekeng kwento tungkol sa pamilya ng asawa ko, at nagpakahirap ka pang pumunta sa Cavite para lang magkaroon ng dahilan na lapitan ako ulit?” Umiling siya, nakangisi nang malamig. “You’re so desperate, Loisa!” Desperada. Ang salitang iyon ay parang lason na dahan-dahang pumapatay sa natitira kong respeto sa sarili.