Digmaan Sa Pagsasama Novels & Stories

paguusisa sakin ni tita. Hindi ako sumagot kay tita at nginitian ko lang siya. Hinawakan nya yung mga braso ko bago nya ako kinausap ulit. "Iha, wag ka sana magtatanim ng sama ng loob sa mommy mo. She just want the best for you, I know na it may sound selfish kasi hindi ka man lang nya ininform muna or tinanong yung opinion mo kung gusto mo ba yung mangyayari pero believe me she's right, mas maganda ang opportunity sa canada why don't you give it a try di 'ba? Malay mo swertehin ka at makatagpo ng Mr.Right mo!" Patawa tawa nyang sabi sakin.

Nailabas na niya ang kinikimkim sama ng loob sa asawa at guminhawa ang kanyang pakiramdam. “Huwag mo isisi sa ibang tao kung bakit naging magulo ang pagsasama natin Dianne. Ikaw lang naman ang nagbago. Naging masyado kang selosa to the point na nakakasakal ka na. Ang maliit na bagay pinapalaki mo. And you know what? For eight years, walang kapayapaan ang pagsasama natin. Kaya, mas mabuti na siguro na maghiwalay tayo.”

Kitang-kita sa kanyang mga mata ang pag-aatubili na pakawalan ito. Marahan akong napabuntong-hininga. Tama nga. Pagkatapos ng dalawampung taong magkasama, maging magkasintahan man, magkamag-anak, o magkaibigan, nagiging bahagi na sila ng buhay ng isa't isa, gaya ng isda at tubig.

“Pinili kitang kasama.” Sa likod ng mga pader, may mga lihim pang nagbabantang kumawala. Ngunit sa gabing iyon, pinili nilang humiga sa parehong katahimikan—hindi perpekto, hindi ligtas—ngunit totoo. At sa pagitan ng mga hininga, may pangakong hindi sinigaw: na anuman ang sumunod, haharapin nila iyon—magkasama, at walang atrasan.

"Mahal, sa bawat araw, mas natututo tayong magtiwala sa isa’t isa. Lahat ng paghihirap, ang lahat ng tagumpay, ay magiging mas magaan kapag magkasama tayo." At doon ko naisip na sa bawat hirap at ginhawa, sa bawat tagumpay at kabiguan, ang pinakamahalaga ay hindi kung gaano kahirap ang buhay, kundi kung sino ang kasama mo sa paglalakbay. At sa mga simpleng pag-uusap na ito, natutunan kong kahit gaano pa man kabigat ang mga pagsubok, basta't magkasama tayo, magiging magaan lang ang lahat.

Lumapit si Beatrice sa kanya ng may lungkot, niyakap siya nang marahan, at inalagaan siya sa kanyang mga braso. "Dumating ako dito upang sabihin sa iyo na kahit anong problema ang dumating, haharapin natin ito ng magkasama. Mag-asawa tayo, at ang mag-asawa ay isang katawan, at kailangan nating magsama sa parehong karangalan at kahihiyan. Maari kitang samahan sa yaman, at maari ko ring makasama ka sa kahirapan.

sagot ko. "Wala naman masama as long as alam ninyo sa isa't isa kung ano kayo. Ang mahalaga ay nagkakaintindihan kayo, may respeto, sincere at tapat kayo sa isa't isa. Hindi ninyo kailangan madaliin na kilalanin ang bawat isa. Tama lang na mag-enjoy kayong dalawa," sabi ni Joshua at tumango naman si Danica bilang pagsang-ayon.

nagkangitian kaming dalawa. Ang aming gabi ay natapos sa isang tahimik ngunit makabuluhang yakap, parehong humihinga ng malalim, batid na hindi lamang ito isang sandali ng pisikal na koneksyon, kundi isang malalim na pagsasama na nagpapalakas ng kanilang pagmamahalan.

“Kasi alam kong magagawa natin ito, basta’t magkasama tayo.” Napuno ng katahimikan ang sala, ngunit hindi ito isang ordinaryong katahimikan. Ito’y katahimikang puno ng kapayapaan at pagmamahalan. Alam nilang ang bawat sakripisyo, bawat pagod, bawat luhang kanilang ipinuhunan ay nagbunga ng tagumpay.

Isang uri ng pangungulila na hindi niya maintindihan. Bahagyang napalalim ang kanyang paghinga, pilit inayos ang damdamin, bago muling tumingin sa lalaki. Ngumiti siya nang bahagya, ngunit may halong panunuya, "Totoo naman na minsan, kapag palaging magkasama ang dalawang tao, maaaring magkaroon ng maling akala. Pero sa dinami-rami ng paraan para tugunan ang pisikal na pangangailangan mo, halik lang ba talaga ang naiisip mo?"