Digmaan Sa Pagsasama Novels & Stories

patuloy nito. Napatingin sina Dianne at Gemma sa isa at isa. "Ano ba ang ibig mong sabihin?" Si Gemma ulit ang nagtanong. Tumingin ang babae kay Dianne. "Ms.,alam kung naguguluhan ngayon ang puso mo....kung sakaling dumating na sa buhay mo ang tang matagal mo ng hinihiling wag mo ng pakawalan at kahit na magkalayo kayo merong paraan para magkasama kayong muli, dahil kung talagang para kayo sa isa at isa, kayo talaga ang pagtatambalin ng tadhana." Sabi nito kay Dianne, saka bumaling kay Gemma

Matagal na nilang nakikita ang wagas na pagtingin ng dalawa sa isa’t isa. “Anak,” sagot ni Xavier nang may ngiti, “ang pagpapalalim ng samahan ay isang seryosong bagay. Ngunit nakikita namin na hindi ito ginawa sa padalos-dalos. Nakikita namin ang paggalang ninyo sa isa’t isa at ang inyong pagtitiwala. Iyan ang pundasyon ng isang matibay na pagsasama. Hindi namin kayo pinipigilan, sa halip ay binibigyan namin kayo ng aming basbas. Tandaan lamang na ang tunay na pag-ibig ay nagtuturo ng kabutihan at nagpapatibay sa inyong pagkatao.”

Sa bawat paghinga, sa bawat haplos, naramdaman nilang mas lalo pa silang nagiging isa. Pagkatapos ng lahat, pareho silang humihingal, ngunit may kakaibang kapayapaan sa kanilang mga mukha. Tahimik na magkatabi sila, walang kailangang sabihin. Ramdam nilang pareho na hindi lang ito basta pisikal na pagsasama, kundi isang malalim na pag-aamin ng kanilang nararamdaman para sa isa't isa.

Sagot nito sa kaniya at nagsimula ng maglakad, napatitig si Danica sa mukha nito at unti-unting sumunod ang mga paa niya sa hakbang ng lalake. Alam niyang mali, ngunit kasalanan ba na muli niyang maramdaman ang pamilyar na pakiramdam pag magkasama sila dati ng lalake habang magkahawak kamay na naglalakad sa harap ng ibang tao at walang pakealam sa sasabihin ng iba? Walang pakealam sa tingin ng mga ito basta pareho silang masaya at pareho ang nararamdaman ng isa’t-isa?

“Magkasama.” Tumango ako, batid na ang salitang "magkasama" ay may mas bigat kaysa sa anumang kontrata sa negosyo, anumang pangako, anumang deal na pinirmahan ko na. Ito ay isang bono na hindi masisira, hindi dahil sa mga tuntunin o obligasyon, kundi dahil sa pagpili. Dahil sa pag-ibig.

Paaalam ni Sam "Samahan na kita, sabay na ako sayo, parehas lang naman way natin pauwi, nagmamadali din kasi ako may kailangan lang ako gawin, Kung okay lang naman sayo" tanong ni Annie "Sige, No Problem! tara! Guys' sorry ha, baka masabon na naman ako ni Daddy pag hindi ako nakarating" "Sige, basta mag-iingat kayo ha!" paalala ko.

"Miggy, pakawalan mo na lang ako. Hindi rin tayo magiging masaya. Hindi ako magiging masaya sa'yo—" "Paliligayahin kita! Titira tayo sa bahay nating dalawa. Isasama natin ang kambal! Magsasama tayo muli, Bea. Hindi na ako magiging mag-isa. Sasamahan mo ako ulit," parang baliw na bigkas nito dahilan upang lalo siyang matakot.

" Sasamahan mo 'ko? " Tumaas ang pareho kong kilay. " P-Pwede naman, Chief. Puwede rin tayong magsama ng iba dahil mas makakamura tayo kapag marami. May 20% discount kapag may limang tao—" " Ikaw lang ang niyayaya ko bakit magsasama ka pa ng iba? "

Paos niyang sabi. “Hindi ko alam kung kaya pa kitang pagkatiwalaan.” Lumipas ang ilang araw. Patuloy na kumalat ang tsismis tungkol sa “pagbabalik ng maalamat na magkasintahang sina Adrian at Rosemary.” Nahati sa dalawang panig ang mga tao sa internet. May mga natuwa at naniwalang nagkabalikan na sila. Ngunit mayroon ding tumawag kay Rosemary na “babaeng walang dignidad.”

"Kung haharapin natin ang katotohanan, dapat nating harapin ito nang magkasama. Wala nang anino. Wala nang sikreto." Tiningnan ni Liam ang dalaga—ang babaeng nagturo sa kanya kung paano magmahal sa gitna ng panganib. Napangiti siya nang bahagya, isang bihirang ngiti na puno ng respeto at pagsamba. "Sige. Haharapin natin siya. Sama-sama."