Distancing Yourself Quotes Novels & Stories

Na parang isang bagay na ganap na kakilakilabot. "Hindi kita pinalaki para magsalita tungkol sa iba ng ganyan." Lahat ng katatawanan ay tumatakas sa akin. "Maaaring iba siya, ngunit hindi iyon isang masamang bagay at hayaang hindi ko kailanman malaman na may sinabi kang masama sa kanya. May mga paraan para idistansya mo ang sarili mo nang hindi nasasaktan ang damdamin niya, okay?” Malakas ang kalooban ni Noah tulad ng kanyang ama. Sa sandaling hindi niya gusto ang isang bagay o isang tao, mahirap baguhin ang kanilang damdamin tungkol dito o sa kanila.

"Mag-iingat ka rin dito. Huwag mong kalimutang kumain sa tamang oras, ha? At huwag masyadong magpakapagod sa mga papeles mo." "I will," bulong niya. Mas lalo pang naging malungkot ang atmospera sa pagitan naming dalawa. Ang hirap pala ng ganito. Yung katabi mo lang, pero kailangan mong magpaalam na parang pupunta ka sa kabilang dako ng mundo. Ang distansya sa pagitan ng penthouse na ito at ng mansiyon ay hindi naman malayo, pero ang pader ng aming mga estado sa buhay ang siyang tunay na nagpapabigat sa bawat hakbang ko paalis.

"Oras na para matulog." Habang paakyat ako ng hagdan, hindi ko pa rin maalis sa isip ko ang gabing iyon. At sa kauna-unahang pagkakataon naramdaman kong hindi na ganoon kalayo ang distansya naming dalawa. —-- Third Person POV

"Ang distansya na tinutukoy ko ay kasama ang interaksyon sa pagitan natin, hindi lang pisikal na distansya." "Masyado kang maraming hinihingi, magising ka, hindi ako ang kasamahan mo na maaari mong manipulahin." Binawasan ni Haven ang distansya sa pagitan nila, hindi alintana kung maraming mata ang nakatingin sa kanila, pati na rin sina Boby at ang pinuno ng tribo na naglalakad na hindi kalayuan sa kanila ay nakatingin din.

“After… everything.” “I didn’t think I needed to,” sagot ko. “You disappeared,” sabi niya. “I chose distance,” sagot ko. “There’s a difference.” He smiled slightly. “There always is with you.” Hindi ko alam kung papuri ba iyon o obserbasyon lang. “I’m trying to respect that,” dagdag niya. “The distance.” “Good,” sagot ko agad. “But,” sabi niya, nag-aalangan, “it’s hard.”

Alam na niya na kailangan niyang mag-ingat at panatilihin ang distansya, ngunit hindi niya maintindihan kung bakit habang lumilipas ang mga araw ay mas lalo lamang niyang gustong mapalapit kay Damian. “Sometimes the person you try hardest to stay away from… is the one you need most.” Bigla na lamang sumagi sa isip niya ang mga salitang iyon, at doon niya napagtanto na mas lumalim na nang husto ang nararamdaman niya para kay Damian.

"Damien, perché non mi dici che hai divorziato da tua moglie?" (Damien, why don't you tell me that you divorced your wife?) "Cosa ci fai qui, ci siamo lasciati in passato, giusto, e per favore stai lontano da me." (What are you doing here, we broke up in the past, right, and please stay away from me.) Keeping my distance away from her, dirty clown face and taking off the smell of girly scent, I never hated girly smell before not untill I have my wife, All I want now is my wife scent not this smell that I'm gonna throw my stomach out.

dagdag ko, pilit pinapagaan ang boses. Hinawakan niya ang kamay ko. “You don’t have to get used to it,” sabi niya, malumanay ang mga mata. Napatingin ako sa kanya. “Why?” “Because I’m still going to be here,” sagot niya, marahang hinihimas ang kamay ko. “Distance doesn’t erase anything,” dagdag pa niya. “Sometimes it changes things,” sagot ko, napabuntong-hininga.

Tumingin lang siya na parang sinasabing: Ayusin mo mag-isa. “Until this blows over,” sabi niya, “tatanggalin ka muna sa client-facing work.” Parang may bumagsak sa dibdib ko. “You’re sidelining me.” “No. I’m protecting you.” “By dumping me in internal paperwork?” “You need to lay low,” he snapped. “And frankly, the team needs space from the distraction you’re creating.” Distraction. Ang ganda no’n — mas magaan pakinggan kaysa “problem.”

“Kasi dito, kahit gaano ka kalayo sa city, kitang-kita mo pa rin lahat. Pero hindi mo na ramdam ‘yung ingay. Parang… you can watch everything from a distance, pero hindi mo kailangang sumali sa gulo.” Napangiti si Veronica. “Para kang nagfi-philosophy sa kalagitnaan ng gabi.” Tumawa si Eros. “Sorry, napasarap lang. Pero totoo, e. Minsan, ‘yun ‘yung kailangan natin—‘yung distance para mas ma-appreciate natin lahat.” Tahimik lang siya, pero may kurot sa puso niya. Totoo ‘yung sinabi ni Eros. Minsan, kailangan mo lang talagang lumayo para makita mo kung saan ka na talaga.