Distancing Yourself Quotes Novels & Stories

Puwede kong takbuhin ang distansya ng malaking vase sa isang sulok at gamiting panangga at pamprotekta sa sarili. Napaatras ako at hindi sinasadyang mabangga si Karmine na kagaya kanina ay mukhang walang pakialam sa nangyayari at hindi man lang natatakot kahit kaunti sa maaaring kahantungan namin.

"Pasensya na." Habang patuloy sa paghuhugas ng kamay, kalmado niyang sinabi, "Pag naka-encounter ka ng ganitong sitwasyon ulit, pabayaan mo na lang akong malasing sa daan. ‘Wag mo na akong pakialaman." "Alam kong wala ako sa puso mo, pero akala ko pwede pa tayong maging magkaibigan. Kailangan ba talaga may distansya?"

She's not my type. Aktong lalapitan ako ng babae at ng kausap niya nang hinarang sila ng waiter na inutusan kong bantayan ako para walang babae ang makalapit sa akin. I want to be alone. I want peace. That's the reason why I distance myself to everyone. Nang mawala na sila, mabilis kong nilagok ang alak. I stare at the wine glass after I've finished drinking. It's already empty and I can see my reflection in it.

"Kung wala akong mali, bakit parang ang layo mo?" Hindi ako nakasagot. Paano ko ipapaliwanag sa kanya na ang layong nararamdaman niya ay ang distansyang pilit kong nililikha para protektahan siya? Protektahan siya mula sa akin, mula sa katotohanan, at mula sa nakaraang pilit kaming pinaghihiwalay. "Kailangan ko nang ibaba 'to, Isabela. Malapit na ako sa parking," pag-iwas ko muli.

I really need to find a way to stop this feeling. If that's even possible now. No Jewel, dapat kailangan mong gawing posible. Iyon ang dapat. ***** Sa mga sumunod na araw, sinimulan ko ulit ang plano kong pag distansya kay Aiden. Hindi ko na siya masyadong kinakausap at kinukulit. Pag tumatawag siya, madalas hindi ko sinasagot. Pag tinatanong niya kung bakit hindi ko sinasagot ang tawag niya o nirereplyan ang texts niya, sinasabi kong busy lang ako. At every day palagi na akong maagang umaalis para hindi kami nagkakasabay. Kagaya na lang ngayon, tulog na tulog pa rin siya habang ako ay pa tip toe na naglakad papuntang bathroom para hindi siya magising.

inis niya ring sambit pero nagawa rin niyang kalmahin ang kaniyang sarili. “If you can put distance, I’ll just talk to yoir sister. She can come back as your manager and got you your own PA,” seryoso kong sambit dahil paniguradong mahihirapan lang ang sariling dumistansiya sa kaniya. Kita ko naman ang pag-awang ng kaniyang labi roon. “You—Fine! So I just fucking need to distance myself when there’s people around?” inis niyang tanong na napasimangot pa roon.

Makakayanan niya ang lahat. She is lucky, she got him. I sighed. I will stay single no matter what, to find a guy who can defy distance. Who will make efforts for you? Coz' when someone truly loves you distance, girls, and time will never be an issue. You can run from the truth. You can run and hide from the truth. You can deny and avoid the truth. Until we realize the vital inner source that provides direction for our life, is to hiding and running for the truth, all our efforts are in vain.

“Kahit anong mangyari.” ‎ ‎“Hindi ba delikado sayo?” ‎ ‎“Oo.” ‎ ‎“Bakit mo pa rin gagawin?” ‎ ‎Doon ako natahimik. ‎ ‎Dahil hindi ko kayang sabihin ang totoo. ‎ ‎Dahil hindi ko kayang aminin na ang distansyang dapat ay pinananatili ko ay unti-unti nang nawawala. ‎ ‎At sa pagkawala ng distansyang iyon, alam kong may darating na kapalit.

I kept getting distracted dahil sobrang na-impress ako sa kanyang abilidad at karisma sa trabaho, pero ginawa ko ang lahat upang wala syang mahalata. Nagdesisyon na ako, personally, to keep my distance. Ito ang naisip kong pinakamainam na solusyon para sa aming tatlo- sa akin, kay Ryan, at sa aming anak. Determinado akong itago ito sa kanya. Kaya naman kahit parang may natural attraction akong nadarama ay pinipilit kong h’wag magpaapekto at mas tinatagan ko pa ang sarili ko na lagyan ng boundaries ang aming ugnayan.

Saka ko naunawaan— ang pinakamalayong distansya sa mundo ay hindi buhay at kamatayan. Kundi ang magmahalan kayo nang buong puso, ngunit kailangan ninyong magmasid sa isa’t isa mula sa malayo. Mahina akong nagsalita kahit walang boses, “Vicento, huwag kang padalos-dalos.” Halos mamuti ang kanyang mga buko. Sa huli, pinakawalan niya ang pagkakakuyom ng kanyang kamay.