Distancing Yourself Quotes Mga Nobela at Kwento

Gagawin ko ang nararapat ang e distansiya ang sarili ko. 😭😭😭😭 Emena gurl, gigilitan kita ng leeg char lang.

“At ayokong maging dahilan ng pagbagsak mo.” Lumapit siya sa bintana, nakatingin sa labas na parang may hinahanap na sagot sa dilim. “Liza,” sabi ko, sinusubukang kontrolin ang boses ko, “makinig ka sa akin.” “Makikinig ako,” sagot niya. “Pero aalis ako.” Parang may sumabog sa dibdib ko. “Aalis?” ulit ko. “Pansamantala,” dagdag niya agad. “Maglalabas ako ng statement. Distansya. Para humupa ang ingay.”

Siyempre mahal ko pa rin naman siya pero kailangan ko lang dumistansya para makalimot sa mga mapait na karanasan sa buhay ko. Distance is what I need to move on. Kailangan ko pakawalan lahat ng mga negatibong enerhiya sa buong katawan ko, sa isipan ko at sa puso ko para makapagsimula muli. “I have to distance myself, Aiden. Ito ang kailangan ko ngayon at kung mahal mo ako, kailangan mo ibigay sa akin iyon at kung mahal mo ako, maghintay ka hanggang kailan ako makakabalik pero kapag hindi, na sa iyo ang desisyon.”

Lumingon siya sa akin saka ako niyakap ng mahigpit. "Pero sa ngayon kailangan mo nang tapusin 'yan. Forget all your negative thoughts at lagi mong isipin na matatapos mo 'yan. Isipin mo yung goals mo, isipin mo yung mga bagay na nakakapagpasaya sa iyo, kung bakit mo ba ginagawa ang trabaho mo. Kung para saan ka lumalaban, diba para sa sarili mo? Iyon ang isipin mo ngayon para maalis ka sa distraction na 'yan."

My eyes burned. “I won’t let you hurt yourself by isolating,” Lucas added. “You don’t have to push us away to be fair,” Jake said quietly. Pero I shook my head. “I do. Kasi kung hindi… may masasaktan pa lalo.” JAKE'S POV: She thinks distancing will help. She thinks pushing us away will protect us. Pero mali siya. At mas mali kung papayag ako. “Rhea,” I said, standing. “If this is you choosing peace, then let us choose, too. I’m not leaving.”

Bahagya nitong inangat ang dalawang kilay habang binukas-sara ko naman ang mga mata ko. Siguro’y ilang segundo rin ang lumipas bago siya napilitang magsalita imbes na daanin ako sa nonverbal cues na obviously ay ‘di ko makuha. "How can we effectively collaborate if you're seated so distant?" Nasa magkabilang dulo kasi kami ng lamesa, marahil ay nasa sampung upuan ang pagitan. “Wala po bang ibang darating?” Masyado kasing malaki ang kwartong ito para sa dalawang tao. Kaya sinadya kong magbigay ng distansya sa pagitan namin.

“You keep on distancing your self huh? Para ba akong germs sa paningin mo kaya nandidiri kang madikitan ko?” Nye? Ako pa talaga ang iniisip niyang nandidiri sakaniya eh, ako nga itong poorita at siya itong mayaman. Sino ako, para mandiri sakaniya? “Nagkakamali ka ng iniisip. Ano lang kasi..” nahigit ko ang hininga ko ng iharap niya ako sakaniya at gahibla na lang ang distansiya ng mukha namin sa isa't isa.

Na parang isang bagay na ganap na kakilakilabot. "Hindi kita pinalaki para magsalita tungkol sa iba ng ganyan." Lahat ng katatawanan ay tumatakas sa akin. "Maaaring iba siya, ngunit hindi iyon isang masamang bagay at hayaang hindi ko kailanman malaman na may sinabi kang masama sa kanya. May mga paraan para idistansya mo ang sarili mo nang hindi nasasaktan ang damdamin niya, okay?” Malakas ang kalooban ni Noah tulad ng kanyang ama. Sa sandaling hindi niya gusto ang isang bagay o isang tao, mahirap baguhin ang kanilang damdamin tungkol dito o sa kanila.

"Mag-iingat ka rin dito. Huwag mong kalimutang kumain sa tamang oras, ha? At huwag masyadong magpakapagod sa mga papeles mo." "I will," bulong niya. Mas lalo pang naging malungkot ang atmospera sa pagitan naming dalawa. Ang hirap pala ng ganito. Yung katabi mo lang, pero kailangan mong magpaalam na parang pupunta ka sa kabilang dako ng mundo. Ang distansya sa pagitan ng penthouse na ito at ng mansiyon ay hindi naman malayo, pero ang pader ng aming mga estado sa buhay ang siyang tunay na nagpapabigat sa bawat hakbang ko paalis.

"Oras na para matulog." Habang paakyat ako ng hagdan, hindi ko pa rin maalis sa isip ko ang gabing iyon. At sa kauna-unahang pagkakataon naramdaman kong hindi na ganoon kalayo ang distansya naming dalawa. —-- Third Person POV