Diário นิยาย & เรื่องราว

••• Biglang nagising si Cassius dahil sa malakas na hampas ng maliit na kamay sa mukha niya at nung idilat niya ang kanyang mga mata ay dalawang pares ng kaparehas na kaparehas na mga mata niya ang sumalubong sa kanya. "Tanuj, Anuj sabing dito lang kayo. Tignan niyo ang ginawa niyo! Naku pasensya ka na sa dalawa nalingat lang ako tumakbo na pala papunta dito. May trabaho ka ba ngayon? Kumain ka muna nagluto ako ng agahan" Alangang sabi ng dalaga napatingin muna si Cassius sa malaking wall clock na nasa sala at doon niya nakitang ala singko palang ng umaga at nung mapatingin siya sa kabuuan ng sala ay doon niya nakita kung gaano na ito kagulo yung mga libro niya ay nasa lapag na at mga papel

Hindi siya sumulyap sa pinto sa tuwing may maririnig na tunog. Hindi dahil hindi na siya umaasa—kundi dahil pagod na siyang umasa. At sa huling pahina ng kanyang diary, muli siyang nagsulat: “Uuwi ka man o hindi… parang wala lang.” Hapon. Tahimik ang buong bahay. Ang tanging maririnig ay ang pag-ihip ng hangin at ang mahina ngunit paulit-ulit na tik-tak ng orasan sa sala.

Hindi ako tanga para pahiyain ang sarili ko. Mga lumang notebooks, at sa kalumaan, parang mapupunit na kapag di iningatan. May mga maliliit din na box na may kanya-kanyang laman. Ngunit ang nakuha ng pansin ko, yung diary niya. Ibig sabihin hetong mga lumang notebooks, diary niya? May oras ba ako para basahin ang mga ‘to. Meron kung gugustuhin ko, lalo na kailangan ko makilala kung sino ba talaga si Angie. I don’t need to rely to other words para lang makumpirma ang ugali ni Angie.

Ang sabi niya kasi ay importante daw iyon. Muli akong bumalik sa table ko saka ko kinuha ang diary ni Jam. It's a black notebook na leather ang notebook jacket. Agad ko rin iyong binuksan, saka ko nakita ang flash drive na nasa gitna ng mga ginupit na pahina ng libro. It's like someone made a box out of the book's pages to put that flash drive and that little notebook. It's not a diary, but she said it's a diary.

“Ano yan, Mahal ko?” “Ah ito? Lumang diary ko yan, mahilig kasi ako magsulat tungkol sa nangyayari sa buhay ko araw-araw noon kaya lang madalang ko na ngayon gawin kasi busy. Pumunta kasi ako doon sa luma kong kwarto, hindi ko nga ine-expect na nandoon pa eh.” paliwanag ni Cassandra. Diary. She likes documenting her life too. Habang tumatagal she’s getting more like Katrina. Naalala kong mahilig din sa diary si Katrina noon. Nagsusulat siya sa ilalim ng puno ng mangga sa Mansyon.

Kinuha ko sa drawer ko ang mga diyaryo kung saan may mga tula at mensahe ng aking Irog mula sa Business page. Binuklat ko ang journal notebook ko. Inipon ko muna sila, balak ko na gupitin ang parte na may mga tula at mensahe niya para idikit ang mga ito sa journal book ko. Kinuha ko ang dumating na diyaryo sa araw na ito at dito ko na sa aking silid binalak na basahin dahil baka bigla na naman akong tumili sa sobrang kilig. Binuklat ko sa page kung saan nakalathala ang tula at mensahe para sa akin at binasa ito.

Mas mabuti na nga lang rin siguro ang ganoon dahil malalagay lang sa alanganin ang buhay niya kung totoo nga ang lahat ng nakasulat sa diary na nabasa namin kanina. Problema ko ito kaya ako lang ang makakatulong sa sarili ko. Huminga ako ng malalim at binaba ang iniinom ko. Kinuha ko ulit ang diary at nagbasa doon. September 25, 1995 Nuevo Pacto

At darating ang araw, sila ang magmamakaawa. Ilang gabi na akong hindi mapakali simula nang mabuksan ko ang journal ni Seraphina. Hindi siya diary ng isang babaeng mahina o pa-victim. Hindi siya sulat ng isang iyaking sosyalera na hindi makakuha ng atensyon ng asawa niya. Hindi. Ito ay war journal. Isang tahimik pero desperadong laban para mabuhay.

Hindi ako naniniwala na ganoon. [Sinasadya ko siguro to, Madeline. Sinasadya mo to para hindi kita makalimutan at para ma-miss kita habangbuhay. Tuso ka, pero hindi mo ko maloloko, Madeline…] Isa itong diary. Hindi niya alam kung kaninong diary ito, pero nakita niya ang pag-aalinlangan at sakit sa bawat salita. Pagkatapos mapahinto ng ilang sandali, pinindot niya ang sumunod na document.

wika ni Tita matapos niyang magkuwento. "Nasawi rin po pala kayo sa pag-ibig noon. Nakakatuwa lang po kasi medyo naaalala n'yo pa po 'yon," wika ko. "Oo naman, buhay pa kasi 'yung diary ko na 'yon sa may sisidlan ko. Hindi pa nga diary ang tawag d'yan noon, basta nagsusulat lang din ako sa notebook ko ng mga bagay na gusto kong isulat," tugon niya.