Don't Trust Anyone Quotes Novels & Stories

“Don’t think about anything else. Just trust me. I will never hurt you.” I trust him. I really do. Damn. I even trust him more than I trust myself. And that’s why I know that I’m in deep trouble. Alam ko kasi sa puso ko na kahit anong sabihin niya, handa kong paniwalaan. Kahit na hindi kapanipaniwalang dahilan, pipilitin kong paniwalaan basta siya ang nagsabi.

“Anthony, listen to me. You’re not alone. Huwag mong akalain na ikaw lang ang gumuguhong mag-isa. Nandito ako. Nandito kami. We’ll help you. Pero kailangan mong makinig at magtiwala.” “Trust?” humalakhak siyang mapait. “How can I trust anyone now, Kira? Tita Carmen betrayed me. Bianca betrayed me. Investors abandoned me. Everyone’s turning their back on me.” Napakagat ako sa labi ko. “Then trust me. I never left. Hindi kita iniwan kahit noong pinapahirapan ako ng Lolo mo, kahit noong halos lahat nakatingin sa akin nang masama. Hindi kita iniwan. Kaya ngayon, wag mo akong itulak palayo.”

napaisip si Sabrina dahil sa sinabi nito at maya-maya ay humarap dito. "Actually mahirap makuha ang tiwala ko lalo na kung siisrain lang din naman pero sa kaso niyo? Unti-unti na akong nagtitiwala," "Don't," napakunot ang noo niya dahil sa sinabi nito. "Anong don't?" "Wag kang basta-bastang magtiwala Sabrina, hindi lahat ng tao mababait tandaan mo yan,"

"S-She s-sai-i-d t-that-t d-don't t-t-tru-s-st y-y-you." It was a miracle that his grip suddenly weakened. Mabilis kong hinabol ang aking hininga, napahawak pa ako sa aking leeg. "Don't trust me." He said in disbelief. Then suddenly, he laughed out loud. But it's not a healthy one. It's a laugh of a dangerous man. His laugh is too dangerous that it chills me on my every nerve. He looked at me with a smirk on his lips. "That's right, amore. Don't trust me. Don't trust anyone."

Desmond asked me. I raised my eyebrow. Of course, I know all of this. I'm just testing them to see if they'll tell me the truth or not. In the world that I'm in, you cannot trust someone. You can only count on yourself. Even if they're my friends since time immemorial, they can always betray me.

Naging seryoso ang mukha ko at tinignan din ang magulang namin na masayang nagpapasalamat sa kanilang mga bisita. "Madami ka pang malalaman tungkol sa pamilya namin, Celina. That's why I'm warning you... You can't trust anyone, not even me. I'm sorry dahil nadamay ka pa dahil sa pamilya namin." Humarap siya sa akin at tinignan ang mga mata ko. Wala akong mabasa sa emosyon niya dahil hindi niya iyon pinapakita. "Take care of yourself, Celina. Huwag kang umasa sa ibang tao at sarili mo lang ang isipin mo. Hindi ka matutulungan ng ibang tao at mas lalong wala kang maaasahan sa kanila."

“My trust in you has already been expired.” ~C.J.

“Kain na muna tayo, kanina pa ako nagugutom.” Dahan-dahan akong umupo at tinanggap ko ang binigay niyang kape sa akin. “Sigurado ka bang walang lason ‘to?” “Alam mo, kung gusto kitang patayin, sinunod na kita roon sa hinulog ko,” sarkastikong tugon niya sa akin. Well, naninigurado lang naman ako. Hindi naman niya ako masisisi kung bakit hindi ako nagtitiwala agad-agad? Trust is earned.

Iyon ang tanging pangako na kailangan ko. Ang penthouse ni Marcus ay parang museo ng tagumpay. Malinis. Tahimik. Walang bakas ng konsensya. Nagbukas siya ng alak. Hindi ako uminom. “You don’t trust me,” sabi niya. “Trust is expensive,” sagot ko. “And I’m broke.” Ngumiti siya—pero hindi umabot sa mata. “People make mistakes,” sabi niya, umupo sa tapat ko. “But some mistakes can be… managed.”