Don't Worry Mga Nobela at Kwento

Pinilit ko ang sarili kong magseryoso bago umiling. “Bakit naman ako magwo worry? At saka ano bang sinasabi mo na you don’t want this thing to end? Kahit naman na bumalik ka sa kompanya mo, walang magbabago at walang mapuputol. I’m still yours and you are still mine, di ba?” Kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam ko nang tumango si Rocco. “Yeah baby. Of course, walang magbabago…”

Ilang segundong napatitig sa kanya si Dane bago sumagot, "I'm worried." "D-di ba galit ka?" "Yes. But, ahm, I'm more worried than mad." "I'm o-okay," aniya saka nagbaba ng tingin. Dane sighed. “Okay. Ahm, if you need anything, just call Clara. Okay?"

𝐃𝐎𝐍'𝐓 𝐅𝐎𝐑𝐆𝐄𝐓 𝐓𝐎 𝐕𝐎𝐓𝐄, 𝐂𝐎𝐌𝐌𝐄𝐍𝐓, 𝐀𝐍𝐃 𝐅𝐎𝐋𝐋𝐎𝐖 𝐇𝐈𝐇𝐈 𝐄𝐍𝐉𝐎𝐘 𝐑𝐄𝐀𝐃𝐈𝐍𝐆!!!!!

Pero isang bagay ang sigurado—hindi iyon dapat maulit. “Don’t worry,” ani Levi sa wakas. “I won’t touch you. Hindi ko rin ‘yon plano. Gusto ko lang maging maayos ang setup natin. Mabilis lang ‘to matatapos, Vionne. Makakabawi ka rin.”

Hindi na rin siya nagpaligoy-ligoy pa. “Hindi talaga madali. Matigas ang paninindigan nila. Magaling si Caelan pagdating sa negosyo, kaya medyo komplikado. Pero patuloy pa rin kaming naghahanap ng paraan. Don’t worry too much, okay?” Napakunot ang noo ni Katrice sa paggamit niya ng salitang iyon—“don’t worry.” Tahimik siyang napabuntong-hininga. “Alam ko,” mahinahon niyang sagot.

"... gown, and your body." Napansin kong malagkit n'yang tinignan ang dibdib ko. "Look at me that way again and I'll break your bones," I warned. He chuckled at look back at me. "I'm just kidding!" I hissed. "Pero 'di ko babawiin sinabi ko." Mas nilapit n'ya ang kina-uupuan sa 'kin at agad naman akong lumayo. "Isama mo na boses mong mala-kargador." He shook his head while chuckling.

Haha " manahimik ka nga L? daming sinasabi." Sabi naman ni kyle " dont worry. L. " Sagot ko kay L na nagpalingon kay kyle sakin. Nginitian ko naman sya. " what does that ' dont worry. L.' Mean?"tanong pa nito " im following old traditions. So, goodluck." Sabi ko naman. Kaya nanlaki ang mata nito " no. No. No. " naiiling na pag-ayaw nya. Kaya nagtawanan ang mga loko.

Ang tingin niya—malalim, matalim, parang may gustong sabihin pero pinipigilan. “Don’t make a habit of this,” bulong niya. “Of what?” “Making me worry.” Parang huminto ang oras. Hindi ko alam kung paano ako hihinga. Hindi ko rin alam kung anong naramdaman ko. “Hindi niyo po dapat ako alalahanin, Sir.” “Maybe not,” sagot niya, halos pabulong. “But I do anyway.” --- Umulan pa rin. Mas malakas.

Saglit lang niyang sinulyapan ang rearview mirror bago muling ibinalik ang tingin sa daan. “Don’t worry,” malambing niyang saad. “Hindi ko ipagkakalat ang alam ko dahil hindi ko ‘yon kwento. Kayo ang bahala kung hanggang kailan niyo ito itatago basta ang akin lang ay okay ka.”

Yumuko siya at inayos ang buhok nito. “Your mommy will be here soon, son, Don't worry,” nakangiting wika niya. Hindi niya alam kung ang anak ba niya talaga ang sinabihan niya na huwag mag worry o ang sarili niya mismo. Kahit na pinlano niya ang lahat, hindi pa rin maalis sa sarili niya ang kabahan, paano kung may nakalusot pa rin?