Don't Worry 소설 & 이야기

“Don't worry, okay? Maya maya lang wala na yun. Inaayos na ng IT team yun. Inova pa ba, magagaling ang IT nating dun.” “Ikaw naman yung inaalala ko eh. Yung mukha mo ang nakita ng lahat. At saka paano na ang trabaho mo. Kasisimula mo pa lang baka magkaproblema ka tapos–” “I told you, don’t worry about it. I’m totally fine.” aniya.

wika ko sa kanya "Don't worry about it. We'll take care of everything. Wag mo masyadong pagtuunan ng pansin ang mga nangyari" "But---" natigil ang aking sinasabi nang hinatak niya ako kaya napahiga ako sa kanyang matigas na hubad na dibdib.

Hindi ko magawang magsalita agad. Kaya tumango na lamang ako. At parang sapat na iyon para maintindihan niya. Marahan niyang tinapik ang aking braso. Hindi sobra. Hindi kulang. Sakto lang. Isang simpleng kilos na nagsasabing hindi ako nag-iisa. Pagkatapos ay tiningnan niya ako nang diretso sa mga mata. “Don't you worry.” “You have my back.” At sa gitna ng lahat ng paninirang-puri, paghusga, at masasakit na alaala, hindi ko inaasahang mararamdaman ko muli ang isang bagay na matagal ko nang nakalimutan.

Ang mga kamay niya ay nangangatog, ngunit hindi siya maaaring magpatalo sa takot. Ang mga mata ni Kenny ay kumikislap ng isang hindi mabigyang-katarungan na plano. "Don’t worry, Veronica. You’re where you need to be." Ang mga salitang iyon ay hindi bantas ng kabutihan. Nakaramdam siya ng paghihirap sa dibdib—ang mga kamay ni Kenny ay dahan-dahang humawak sa kanyang braso, na para bang ayaw siyang payagan na umalis.

seryoso niyang tanong. "Ah, okay lang naman. Wala namang nangyaring masama," "Huwag mong hintaying may mangyari, Almika." *** Don't forget to support the author. Thank you!

Napahawak pa ako sa noo ko bago inangat ang tingin. “Leave.” Isang salita lang pero parang panandaliang binawi lahat nun ang mga iniisip ko kanina lang. Nanlaki naman ang mata ko nang mapagtantong ang akala kong matigas na pader ay siya palang dibdib niya. Omy! “ D-don't worry paalis na talaga ako,” nagmamadali kong sabi nang maalala na may dapat pa pala akong habulin.

Hindi dapat daw sila nadamay, ayaw pa sana nilang magpa gamot dito dahil natatakot sila na baka masapak na naman. "Don't worry I won't do that to you again. Nadamay lang kayo, bilisan ninyong lumabas at baka papunta na dito yung bruha ninyong amo. Baka mamaya kung ano ano na naman ang sabihin nun sa inyo," pahayag ko sa kanila. "Makikita ang mukha naming ganito," sabi ng isa. "Don't worry in a minute mawawala na yan," pahayag naman ni Jam.

Hindi ba masyadong weird ‘yon? Napapalakpak siya nang malakas kaya napaangat ang tingin ko sa kaniya. “Don’t worry! Kami ang bahala sa ‘yo. Hindi ka makauuwi bukas nang hindi mo nasasakyan lahat ng rides.”

Delikado. "Don't worry." "Anong don't worry?! Mag-isip ka nga! Huwag mong pairalin ang kayabangan mo sa kahibangan mong paglabas-labas na iyan kung ikakamatay mo lang din! Ayos lang ako! Magiging ayos din ako. Huwag ka na mag-alala, okay?!" Nanggigigil ako na kinakabahan na ewan. Sa isang bagay lang ako sigurado... ayaw ko siyang mapahamak.

"Mas pagod akong makita kang umiiyak kagabi kaysa sa kahit anong meeting na pinuntahan ko." Napakurap ako, agad na umiwas ng tingin. "Don't do that," mahinang dagdag niya habang hinahalo ulit ang batter. "Don't look away kapag nagsasabi ako ng totoo." Humugot ako ng hininga. "I just... don't want you to worry too much." "Too much?" ulit niya, parang hindi makapaniwala. "Loo, you are my wife. Worrying about you is not 'too much,' it's normal."