Don't Worry Novels & Stories

Ngumiti naman sya saakin at nilaro ang hawak na tincan. “Don't worry malayo tayo sakanila.”

"Joke lang 'yon ha." "You know what, maybe I should." "Hoy!" I exclaimed. "Don't do that! I'll hate you if you'll do that!" "Hope-" "Troy, teaching suits you. If you're not a doctor, you can be a Professor. You're so good at it. And I could see you enjoying what you're doing. So please, don't. It was just a joke, okay? I don't want you to give up something you like just because of me."

Matamlay ko siyang tinignan. "Uuwi na ako," Kita ko ang pag aalala sa mata niya. "Don't worry,okay lang ako." Kahit hindi. Nakaka baliw isipin ang ganito. Gusto kong makalimot kahit isang araw lang.

usisa ko na lang kapagkwan. "Gusto mo ba?" "Ayoko po siyempre! Hindi ninyo naman po ako kasambahay." "Iyon naman pala. Don't worry, hindi kita paglilinisin dito." Nakahinga ako nang maluwag. Mabuti naman.

Nag-aalalang tanong ko sa kaniya. Siya na lang ang natitira kong pamilya kaya naman hindi ko maiwasang hindi mag-alala, kahit na nga ba ilang oras lang ang layo namin sa isa't isa. [I'm okay Laira, 'wag mo akong intindihin. This time... sarili mo naman ang isipin mo. Gawin mo kung ano man ang makapagpapasaya sa'yo... don't worry, I'm okay.]

Tumango ako habang yakap si Mama. “Pangako po, magiging ayos lang po ako rito, mag-ingat po kayo,” sabi ko bago umalis sa pagkakayakap sa kaniya at lumapit kay Papa upang magpaalam na. “Mag-aral ka ng mabuti at ’wag mong hahayaan ang kalusugan mo,” paalala sa akin ni Papa kaya naman niyakap ko siya bago sumagot.

[translation: I was worried about you. Napangiti siya sa turan nito. Naiintindihan niya kung saan ito nanggagaling and she’s not mad at all. “I’m fine. Don’t worry about me. Magpahinga ka na muna. Rest well, Yuen.” --

saad niya na awtomatiko kong tinanguan. “Huwag mong pababayaan ang sarili mo.” “Aalis ka ba?” hindi ko na mapigilang tanong. “Bakit naman?” “Para ka kasing namamaalam.” Bahagya naman siyang natawa. “Hindi ako aalis, masama na bang papag-ingatin ka?” “Hindi naman.” “Don’t worry kahit anong mangyari. Nandito lang ako.”nginitian ko naman siya.

puno ng pag aalala kong turan. There was restless feeling inside me that can’t stop worrying. “I’m on it so don’t worry, calm down,” Ipinikit ko ang aking mata at humigop ng hangin gamit ang aking ilong. “Okay, I’ll see you there,” paalam ko sa kaniya

Ngunit nang magsalita ito, mas mahinahon ang tono. “Huwag kang lalabas. Dito ka lang.” Tumango siya. Aalis na sana ito nang bigla niyang tinawag. “Brent.” Huminto ito at lumingon. May isang segundo ng katahimikan bago niya nasabi ang mga salitang hindi niya planong sabihin. “Mag-iingat ka.” “Don’t worry,” sagot nito. At saka ito tuluyang umalis.