Dress And Culture Novels & Stories

And guess where they bought her wedding gown? Yes. Sa Kultura, isang brand na ang layunin ay itaguyod ang lokal na produkto ng Pilipinas; mapadamit man o mga gamit sa bahay. Her white off-shoulder gown gave emphasis to her beautiful neck and collar bones. May hindi kagarbuhang manggas iyon na halos umabot hanggang sa kaniyang may siko. Deretso lang ang tabas niyon na may kahabaan sa likod, at may disenyong maliliit na bulaklak na ibinurda gamit ang kamay. Gawa iyon sa pinakamagandang klase ng tela sa Pilipinas, kaya kahit medyo may kamahalan din, sulit-sulit naman ang ibinili nila.

Puno ang schedule, halos walang oras para mag-mall o magpahinga. “Dinala mo ba ‘yung formal dress mo?” tanong ni Rajah. “‘Yung black one? Oo, nasa maleta na. Bakit?” “Strict si Mr. Cheng sa dress code kapag dinner sa bahay niya. Just making sure. I don't want you to feel out of place,” paliwanag niya. “Architect naman ako, hindi fashion model. Susuot ko lang ‘yung suit ko kung kailangan,” biro ko, kahit ang totoo ay medyo kinakabahan ako sa social aspect ng trip na ito.

Para sa akin kasi ay bihira lamang sa mga babae ang kayang magdala ng mga dress na may matatapang na kulay, nasa pagdadala rin ito ng nag-susuot. Nang mahanap ko ay agad akong ngumiti habang pinagmamasdan kung gaano ito kaganda at ka-elegante. This gorgeous red dress is perfectly tailored to highlight my curves. It has an elegant off-the-shoulder neckline that adds allure. The vibrant red color is eye-catching and commands attention. The dress is made from luxurious fabric with a subtle sheen, giving it a glamorous feel. It has a sleek silhouette with a slight flare at the hem for added drama. The length is just right, flattering my legs.

They are wearing a black and gold renaissance-themed dress. Renaissance kasi ang motif na napili namin ni Dyq para sa kasal, kaya ganoon din ang itsura ng damit namin. Ako naman ay nagsuot ng red and white renaissance-themed gown. Long sleeve ito pati na rin ang kanila Shei at Shy, ganoon din sa lahat ng bridesmaid, groomsmen, maid of honor, best man at syempre ay sa mga abay.

Tumango sa pagsang-ayon ang mga designer. “Oo, mano-mano naming tinahi ang lahat ng mga dress namin. Ganun din ang parteng to.” “Para magburda ng kultural na elemento rito, maganda ang ideya, pero hindi namin alam kung paano. Aabot ba kami kung matuto kami ngayon?” Kumunot ang noo ni Cordelia.

tanong niya sa akin at tumango naman ako bilang sagot. "Well mas ma-e-enjoy po kasi ninyo ang Festival kung nakasuot kayo ng designated na damit. Hindi naman po totally kailangan but it's better po na magsuot kayo so that hindi kayo bago sa paningin ng mga tao at para narin maging familiar kayo sa culture ng Letdana.” Tumango-tango ako bilang tugon. Nagpaalam ako sa kaniya at nagdirediretso na sa mga rack ng damit.

Gawa sa tulle ang evening dress na bareback ang disenyo, may masikip na fit ang dress sa kaniyang maliit na bewang, na nagapahulma lalo sa kaniyang katawan. Matingkad ang dating ng kaniyang retro crane na hikaw pag isinama sa kaniyang gold crane na embroidery dress. May parehong disenyo ang suot na tuxedo ni Nolan sa damit ni Maisie, ang hand-stitched niyang crane embroidery ang bumubuo sa halos kalahati ng kaniyang tuxedo na naging dahilan ng pagka-maaliwalas ng kaniyang aura. Ang kaakit-akit na lalaki at ang napakagandang babae ay parang kumikinang dahil sa camera ng mga reporter.

Hindi niya nais na pagpahintayin pa ito. Isang knee-length dress ang pinili niyang isuot mula sa mga pinamili ni Lorenzo. Kulay maroon iyon na may maikling sleeves. Dahil business casual ang dress code sa OFC ay pinatungan niya na lamang ang kanyang suot ng isang tailored suit blazer.

Nagpapasuso pa rin si Celestine, at kung magsusuot man siya ng dress, karaniwan ay 'yung may zipper sa harap para madali. Ang mga mamahalin at marangyang gowns na binibili ni Sebastian ay tiyak na magiging display lang sa kaniyang wardrobe.

Pero, sila rin ang isa sa mga bansa na iniingatan nang sobra ang tradisyonal na kultura nila. Ang halimbawa nito ay si Yahiko. Palagi siyang may suot na suit at sapatos na yari sa katad sa publiko, at mas binibigyang atensyon niya ang Western etiquette kumpara sa mga British. Pero, nang umalis siya sa larangan ng negosyo, gusto niyang tumira sa isang tradisyonal na Japanese manor at nagsusuot lang ng hakama sa bahay o sa mga espesyal na okasyon.