Dress And Culture Novels & Stories

And guess where they bought her wedding gown? Yes. Sa Kultura, isang brand na ang layunin ay itaguyod ang lokal na produkto ng Pilipinas; mapadamit man o mga gamit sa bahay. Her white off-shoulder gown gave emphasis to her beautiful neck and collar bones. May hindi kagarbuhang manggas iyon na halos umabot hanggang sa kaniyang may siko. Deretso lang ang tabas niyon na may kahabaan sa likod, at may disenyong maliliit na bulaklak na ibinurda gamit ang kamay. Gawa iyon sa pinakamagandang klase ng tela sa Pilipinas, kaya kahit medyo may kamahalan din, sulit-sulit naman ang ibinili nila.

Puno ang schedule, halos walang oras para mag-mall o magpahinga. “Dinala mo ba ‘yung formal dress mo?” tanong ni Rajah. “‘Yung black one? Oo, nasa maleta na. Bakit?” “Strict si Mr. Cheng sa dress code kapag dinner sa bahay niya. Just making sure. I don't want you to feel out of place,” paliwanag niya. “Architect naman ako, hindi fashion model. Susuot ko lang ‘yung suit ko kung kailangan,” biro ko, kahit ang totoo ay medyo kinakabahan ako sa social aspect ng trip na ito.

They are wearing a black and gold renaissance-themed dress. Renaissance kasi ang motif na napili namin ni Dyq para sa kasal, kaya ganoon din ang itsura ng damit namin. Ako naman ay nagsuot ng red and white renaissance-themed gown. Long sleeve ito pati na rin ang kanila Shei at Shy, ganoon din sa lahat ng bridesmaid, groomsmen, maid of honor, best man at syempre ay sa mga abay.

Tumango sa pagsang-ayon ang mga designer. “Oo, mano-mano naming tinahi ang lahat ng mga dress namin. Ganun din ang parteng to.” “Para magburda ng kultural na elemento rito, maganda ang ideya, pero hindi namin alam kung paano. Aabot ba kami kung matuto kami ngayon?” Kumunot ang noo ni Cordelia.

tanong niya sa akin at tumango naman ako bilang sagot. "Well mas ma-e-enjoy po kasi ninyo ang Festival kung nakasuot kayo ng designated na damit. Hindi naman po totally kailangan but it's better po na magsuot kayo so that hindi kayo bago sa paningin ng mga tao at para narin maging familiar kayo sa culture ng Letdana.” Tumango-tango ako bilang tugon. Nagpaalam ako sa kaniya at nagdirediretso na sa mga rack ng damit.

Hindi niya nais na pagpahintayin pa ito. Isang knee-length dress ang pinili niyang isuot mula sa mga pinamili ni Lorenzo. Kulay maroon iyon na may maikling sleeves. Dahil business casual ang dress code sa OFC ay pinatungan niya na lamang ang kanyang suot ng isang tailored suit blazer.

Nagpapasuso pa rin si Celestine, at kung magsusuot man siya ng dress, karaniwan ay 'yung may zipper sa harap para madali. Ang mga mamahalin at marangyang gowns na binibili ni Sebastian ay tiyak na magiging display lang sa kaniyang wardrobe.

Pero, sila rin ang isa sa mga bansa na iniingatan nang sobra ang tradisyonal na kultura nila. Ang halimbawa nito ay si Yahiko. Palagi siyang may suot na suit at sapatos na yari sa katad sa publiko, at mas binibigyang atensyon niya ang Western etiquette kumpara sa mga British. Pero, nang umalis siya sa larangan ng negosyo, gusto niyang tumira sa isang tradisyonal na Japanese manor at nagsusuot lang ng hakama sa bahay o sa mga espesyal na okasyon.

anito. “Eh, pang okasyon lang ang mga dress.” “No. You can wear a dress at some casual events or even on normal days. It’s not just for the occasion. It’s called fashion.” Napangiti siya dahil nagagamit ni Federico ang taste nito sa fashion para sa kan’ya. Talagang gusto nitong maging kaaya-aya siyang tingnan sa lahat ng oras. “Naalibadbaran ka bang tingnan akong nakasuot ng pambahay na gusgusin?” tanong niya. Kumapit siya sa kanang braso ni Federico.

Napansin ko rin na kahit sikat na sikat ang araw ay hindi naman ito masakit sa balat. Ang hindi ko lang maintindihan ay kung bakit pare-parehas ng damit ang mga tao. Simpleng yellow dress na hanggang talampakan ang suot ng mga babae, at sa mga lalaki naman ay kulay puting pang taas at itim na pants, mga bata man o matanda. Lahat din sila ay naka-simangot at parang kulang na lang ay ilibing nila kami ng buhay dahil sa sama ng tingin nila.