Novel & Cerita Dull Pain In Tagalog

I bit my lower lip when I felt the pain that has gotten worse. Malakas akong napadaing nang ilakad ko ang paa ko. Pilit kong binilisan ang lakad, gano’n naman ang paglala ng sakit sa paa ko. Hanggang sa maaninag ko ang ilaw na palapit nang papalapit.

Karga niya ako e, may sugat siya sa tagiliran! "Zat.. Ang sugat mo, baka dumugo." Ang puno ng paaalala kong sabi. "Hindi, Irog ko. Okay lang ako. Tuyo na ang sugat ko hindi na dudugo yan." Ang lambing nito sa akin habang kita ko ang mga mata niyang nag-uulap na, sa labis na pagnanasa. Alam kong sabik na sabik na rin siya. Hindi na ako umimik. Hindi na ako nakipagtalo.

Parehas kaming nasasarapan. But that good feeling faded and was supplant with an unbearable pain. Damn! Parang ayaw ko ng ituloy. Ang sakit-sakit!

montaire "yung color white na dumaan "teka saan Mr.montaire. sa takot ko ay napalapit ako kay Mr.montaire at napakapit sa suot nito "nevermind. saad nito at nagpatuloy na sa paglalakad "mag dadalawang oras nadin kaming naglalakad sa gubat pero hindi ko parin alam kung saan ba talaga kami pupunta. sumasakit narin ang mga paa ko lalo na at naka heels ako. at malolowbat narin ang cellphone ko kaya panigurado maya maya wala nakung ilaw.

Nagkakarerahan yata ang mga daga sa dibdib ko. For the ninth time, my eyes become blury. My lips trembled with the pain i have at the moment. Humigpit ang kapit ko sa steering wheel habang kagat kagat ng mariin ang nanginginig kong labi. Why does it have to be this painful? What should i do to atleast lessen my pain?

Hindi siya sumagot na lalong nagpatindi ng sakit na nararamdaman ko. Sa dinami dami ng lalaki sa mundo, bakit siya pa? Simula noong pumasok ako dito sa pag-ibig na ito puro na lang sakit ang naramdaman ko. Is he really a human? Kung oo, bakit pakiramdam ko hindi siya nasasaktan tuwing nasasaktan niya ako? "Please, sumagot ka" unti unti ng pumatak ang luha ko. "SUMAGOT KA"

Sick I wake up in the annonymous bed, napasapo ko ang aking ulo nang biglang kumirot iyon. Nakaramdam ako ng pagduduwal kaya sinubukan kong tumayo mula sa kama ngunit sa isang galaw ko lamang ay napainda naman ako sa aking baba. Tiniis ko na lamang ang sakit at pumunta sa isang pinto na malapit sa kama, tamang-tama lang dahil ito nga ang comfort room. Naka-hawak lang ako sa bowl at nakaluhod na sa sahig at nilalabas lahat ng kinain ko kagabi, mangiyak-ngiyak akong ginawa iyon.

nahihirapang anas nito na napapahinga ng malalim. Napabitaw ako sa pagkakakagat at napaawang na ikinaungol nitong inabot ang mga labi ko ng isang masuyo at malalim na halik! "I'm tired. I feel dizzy" reklamong ungol kong ikinatawa nitong napakagat ng labi. "I'm sorry baby. Does still hurt?" malambing tanong nitong hinaplos ako sa ulo na may ngiti sa labi at matiim na nakatitig sa aking mga mata..

my voice broke because of the last sentence. I'm here, begging you to take me in. My eyes watered once again after I opened my eyes. "Tanggapin mo na ako. Mabait ako… Please?— Aww! Uhh!" I grunted because of a searing pain inside my stomach. It was beyond painful at hindi ko ma-pin point kung saan yun eksakto. I waited for the pain to subside pero bawat segundo ay parang mas tumitindi ang sakit niyon na parang may pinupunit na laman sa loob ko.

Nanlaki ang mga mata ko kaya ibinangon ko bigla ang ulo ko ngunit nagkamali ata ako ng desisyon dahil sa pag-angat ko ng ulo ay siya naman pagtama nito sa panga ni Damien. Tangina, ng tulis. "Aray!" Magkasabay naming sabi. Napahawak ako sa ulo ko. Hawak din niya ngayon ang panga na nasanggi ko. "Sorry!" Natataranta kong ani. "Ang tulis ng panga mo." "Ikaw kasi, bigla-bigla kang bumabangon." Sabi niya habang minamasahe ang parteng masakit. "Shit, nakagat ko ata ang dila ko."