Eating Mindfully Novels & Stories

“A-ayos lang.” Nang masabi ko ang sagot ko ay mabilis lang ako nag-iwas sa kaniya ng tingin at tinuon na lamang sa pagkain. Binuksan ko na ang food container at magsisimula na sanang kumain nang makita ko sa peripheral vision na tumabi siya sa akin. Ramdam na ramdam ko na ang presensya niya dahil nga katabi ko na siya, siguro ay bilang lang ang distansya namin sa isa’t isa kaya may pag-aalangan ako. Baka may makakita tapos kung ano-ano ang isipin. Overthinker pa naman ako.

“Kailangan muna nating makahanap ng pagkain bago magpahinga. Hindi tayo makakakilos mamaya kung walang laman ang tiyan natin.” Dahan-dahan akong napatango. Tama naman siya. Hindi na siguro gumagana ang utak ko dahil sa gutom kaya ganito. Nawawala na rin ako sa focus at hindi ko na magawang mapagmasdan ang paligid ko. Nakalimutan ko na rin kung nadaanan na ba namin ‘tong lugar na ‘to o hindi pa. Naramdaman ko ring mas bumilis ang paglalakad namin pero hindi na ako umangal. Alam kong hindi lang ako ang nakakaramdam nito kaya wala akong karapatang umangal.

Pero wala siyang natanggap na tawag galing dito. Nakalimutan kaya nito ang nangyari? Pero kung sakali man na hindi nito matandaan ang ginawa nito kagabi ay mas mainam na rin iyon para sa kaniya para hindi sila magkaroon ng awkward na pakiramdam kapag nagkita silang muli. Pero siya, paano niya makakalimutan ang tungkol sa nangyari? Fresh na fresh pa ang lahat ng nangyari sa isip niya. Idagdag pa na dahil dito ay hindi siya nakatulog ng maayos. Huminga siya ng malalim at sinubukang mag-focus sa pagkain ngunit isang tinig ang biglang nanggaling sa likod niya na dahilan para mapaubo siya at mabulunan ng wala sa oras.

Habang kumakain, iniisip ko kung gaano ako kaswerte na may taong tulad niya na laging iniisip ang kapakanan ko, kahit hindi ko ito hinihingi. Habang nagsimula akong kumain, ramdam ko pa rin ang init ng pagkain at ang simpleng saya na dulot nito. Ang mga pagkain na pinadala ni Fin ay hindi lang masarap, kundi may kasama pang malasakit na tila nagpapagaan sa akin kahit abala ako sa trabaho. Sa bawat subo ko, naiisip ko kung paano siya nakakapaglaan ng oras para mag-alala tungkol sa akin kahit na siya mismo'y may mga gawain. Pinagmasdan ko ang pagkain, pero hindi ko maiwasang mag-isip. Kailan kaya kami ulit magkikita? Parang hindi ko na kayang maghintay ng matagal para makita siya ulit at magka

Pinaglalaruan niya na naman ako. Tahimik na pinagpatuloy ko ang pagkain. Parang nawalan na naman ako ng gana sa pagkain. Mas nakatuon ang atensyon ko sa nararamdaman. Naninikip na naman ang dibdib ko dahil dito sa laro niyang ito. "Sudden silence,"pagpaparinig niya.

Hindi ko na rin ito nasamahan sa lunch. Huminga ako nang malalim habang patuloy sa paghahanda ng pagkain. Sinubukan kong ituon ang isip ko sa ginagawa ko—ang amoy ng sibuyas, ang lamig ng carrots sa kamay ko, ang simpleng routine ng pagluluto. Anything to keep my thoughts from wandering back to what happened earlier.

Binilisan kong pumunta sa kusina at tumingin ng mailuluto. Mamaya ko na siya iisipin ang importante sa ngayon ay ang matapos ko na ang pinapagawa nito. Napabuntong hininga ako at nag concentrate sa pag prepare ng pagkain, kaylangan ko na rin kasing malagyan ng pagkain ang aking tiyan. Napatingin ako sa loob ng ref at nakita kong wala na palang kalaman laman ito.

Hindi ko alam kung anong nangyayari sa akin ngayon, pero isang bagay ang sigurado ako—hindi ko dapat masyadong isipin ‘to. At hindi ko dapat ipakitang may kung anong nagugulo sa isip ko. Kaya ngumiti na lang ako at pilit na ibinalik ang atensyon ko sa pagkain. “Yeah, tama ka. Good choice, attorney.” Pero kahit anong pilit ko, kahit anong subo ko ng pagkain para ibaling ang isip ko sa iba, hindi ko maiwasang mapaisip—

"Ha?" Tumigil ito sa pagkain. Pinunasan nito ang bibig. "Don't think too much. Kumain ka na. Kanina ikaw itong gusto na pakainin ako tapos ngayon ay ikaw itong may iniisip habang kumakain. Mind your food. Finish it fast. Uuwi na tayo pagkatapos nating kumain." Saka ito tumayo. Padabog nitong tinapon ang pamunas sa upuan.

Pagkakita n'ya sa pagkain ay agad s'yang natakam at nakaramdam ng pangangalam ng sikmura kaya hindi na s'ya nagpatumpik-tumpik pa. Agad n'yang nilantakan ang pagkain at hindi man lang napansin ang matamis na ngiti sa labi ni Chuck habang nakasunod ang tingin sa kan'ya na matakaw na kumakain. Busog na busog s'ya pagkatapos at napadighay pa. Mahina namang natawa si Chuck na nakatanggap ng isang matalim na tingin mula sa kan'ya.