Eating Mindfully Novels & Stories

Dahil ang dali dali kong ma distract, nawala ang atensyon ko sa pinapanood namin at naging abala ako sa pagtitig sa pizza na hawak hawak ko habang unti-unti ko itong nauubos. Unti-unti akong napadausdos pahiga kaya hindi na ako nag-abala pang umayos ng upo. Hindi ko na rin naman kayang kumain dahil busog na busog na ako. Malapit lang ang ulo ko sa katawan niya kaya literal na nakikita ko ang mukha niya kahit nakahiga ako. Siya tuloy ang pinanood ko imbes na ‘yung palabas. Kung isa man siyang palabas, siya ang nag-iisang palabas na kayang-kayang panatilihin ang atensyon ko.

He relished in the textures, savored the spices, and allowed himself to be fully present, the cacophony of life outside the eatery's walls fading into the background. With each bite, his energy was replenished, his spirits lifted. The challenges of the day seemed to recede, overshadowed by the immediate satisfaction of the here and now. It was a reminder that even amidst the complexities of his responsibilities, the pursuit of pleasure and sustenance was a worthy endeavor.

Mga naka-plating kasi ang mga pagkain na nasa harapan namin. "Kumain ka nang kumain dahil alam ko na mamaya, magiging matigas na naman ang ulo mo." muli niyang bigkas. Gulat naman akong napatitig sa kanya pero nang mapansin ko na sa pagkain na nakatutok ang kanyang buong attention ay muli akong nagbaba ng tingin at nagfocus sa kinakain ko. Hindi ko pa naubos ang apperizer, inilapag niya na ulit sa harapan ko ang para sa main course. Steak iyun at hitsura pa lang nakakatakam na.

Kapag hindi ako kailangan, hindi ako napapansin. Dahil wala naman akong ginagawa, walang naka-distract sa akin sa sama ng loob na nararamdaman ko. Tuloy-tuloy ang iyak ko, hindi ko namalayang tumagal iyon. Kaya rin nakaramdam ako ng sakit ng ulo nang medyo tumatahan na ako. I didn’t eat breakfast, pero dahil sa pag-iyak ko, hindi na rin ako nakakain ng lunch. Nakatulugan ko ang pag-iyak.

Isang pangarap na naman yata ang mababaon sa hukay. Napailing ako sa sariling naisip. From my messages, I scrolled into my news feed. Nakatutok lang ang mata ko sa screen, samantalang ang kamay ay abala sa pagsubo ng pagkain. "Focus on your food," puna ni Fergus.

Hindi ko maiwasang mapaisip: bakit ba nakikialam ang utak ko sa mga bagay na hindi dapat iniisip sa oras ng trabaho? I told myself — stop. Focus. Numbers don’t lie, people do. Pero kahit anong pilit kong ibalik ang focus ko sa charts at graphs, yung mukha ni Vernice, pumapasok pa rin sa utak ko. •••• Lunch Break Wala akong ganang kumain. Normally, kapag lunch, I eat quickly para makabalik agad sa work. Pero ngayon, hawak ko lang ang kubyertos, hindi ko halos nagagalaw ang pagkain.

aniya habang nakatingin kay Mina. Nag-angat ito ng tingin pero agad rin binalik ang atensyon sa pagkain na para bang hindi siya nakita. Napabuntong-hininga na lamang siya, pinalampas ang hindi nito pamamansin at mamaya na lamang kakausapin nang masinsinan kapag wala na ang bata. Naupo na siya at kumain, tahimik na nakikiramdam ngunit hanggang sa matapos silang kumain ay hindi man lang siya binigyang atensyon.

Sumunod lang ako habang pilit pinapakalma ang sarili ko. Pagdating namin sa table ay pinaghila niya ako ng upuan na para sa akin. Simpleng gesture, pero may kakaibang hatid sa sistema ko. “Thank you,” mahina kong saad. Umupo ako, pilit na kinokontrol ang sarili. Kailangan kong kumalma… pero paano kung katapat ko lang ito ng upuan at nakatingin sa bawat kilos ko? Lumapit ang waiter at kinuha ang order namin. Mabilis lang ang proseso, pero pakiramdam ko ay napakahaba ng bawat segundo, lalo na’t bumibigat ang katahimikan sa pagitan naming dalawa.

Hindi naman ako dapat kabahan nang gan'to ngunit sa tuwing nasa tabi siyang para baga akong kiti-kite na hindi mapakali. Sasabog ata ang dibdib ko lakas. Beat. Itinuon ko ang pansin sa pagsasalansan nang mga foods. Ngunit habang ginagawa 'yon ay napakaraming bagay ang tumatakbo sa isipan ko.

Mahina niyang sabi. But that's no longer in my mind. Dahan-dahan kong ibinalik ang tingin sa mukha niya at dahan-dahan din tumango. Nag-iwas ako ng tingin at ipinukos na lamang ang atensyon sa pagkain. Masarap naman talaga iyon, pero bakit hindi ko magawang ipokus ang atensyon sa pagkain? Now, I'm fighting the urge to look at him.