Eating Mindfully Novels & Stories

Isang pangarap na naman yata ang mababaon sa hukay. Napailing ako sa sariling naisip. From my messages, I scrolled into my news feed. Nakatutok lang ang mata ko sa screen, samantalang ang kamay ay abala sa pagsubo ng pagkain. "Focus on your food," puna ni Fergus.

Napailing na lang ako at nagbaba ng tingin. Anong sinasabi niya. . Napapaisip tuloy ako. . Ginugulo niya ang utak ko. Nagpasalamat ako ang dumating na inorder naming pagkain. Dapat doon ko na lang ituon ang atensyon ko pero kahit na anong gawin ko ay nararamdaman ko pa rin ang titig ni Ryuu sa akin. Hindi ko na lang pinansin 'yon at ginawa ko ang lahat para hindi ma-distract at nagpatuloy sa pagkain.

Hindi ko maiwasang mapaisip: bakit ba nakikialam ang utak ko sa mga bagay na hindi dapat iniisip sa oras ng trabaho? I told myself — stop. Focus. Numbers don’t lie, people do. Pero kahit anong pilit kong ibalik ang focus ko sa charts at graphs, yung mukha ni Vernice, pumapasok pa rin sa utak ko. •••• Lunch Break Wala akong ganang kumain. Normally, kapag lunch, I eat quickly para makabalik agad sa work. Pero ngayon, hawak ko lang ang kubyertos, hindi ko halos nagagalaw ang pagkain.

She cleared her mind and look to the plain counter table. Nang matapos ay tumunog ang coffee maker, tanda na pwede na siyang magsalok ng tasa. She managed her meal for that night, umupo siya sa may kataasang stool at maganang sinimot ang sandwich. Blangko ang isip niya, sa oras na iyon, ang nasa isip lang niya ay ang lasa ng mayonaise at ang ingredients ng sandwich, it is perfectly good to her taste buds. She felt contented.

aniya habang nakatingin kay Mina. Nag-angat ito ng tingin pero agad rin binalik ang atensyon sa pagkain na para bang hindi siya nakita. Napabuntong-hininga na lamang siya, pinalampas ang hindi nito pamamansin at mamaya na lamang kakausapin nang masinsinan kapag wala na ang bata. Naupo na siya at kumain, tahimik na nakikiramdam ngunit hanggang sa matapos silang kumain ay hindi man lang siya binigyang atensyon.

Ang iba ay dumiretso na rin palabas marahil para bumili ng makakain. Samantalang ako ay tila naestatwa na sa upuan. Sa kagustuhang ikubli ang sariling presensya ay minamabuting wag lumikha ng anumang galaw. Ang gutom ay huli sa aking mga alalahanin. I rarely get hungry. The thumping of my heart out of uneasiness always overpowers the state of my stomach as well as of any other part of my body. "Anong gamit mong liptint, Frida?"

Hindi ko na siya hinintay pang makapagsalita at nauna na ako. "Aciel, what if mali pala ako? I mean, what if hindi pala Lola mo yung hinahanap ko?" Inalis ko ang tingin sakaniya at tinatamad na sumandal. Bumagsak ang balikat ko kasabay ng pagpapakawala ng buntong hininga. "Ang tanga ko no'n..." "We're eating and you're thinking about nonsense things? Mag focus ka muna sa pagkain nang mabusog ka."

Sumunod lang ako habang pilit pinapakalma ang sarili ko. Pagdating namin sa table ay pinaghila niya ako ng upuan na para sa akin. Simpleng gesture, pero may kakaibang hatid sa sistema ko. “Thank you,” mahina kong saad. Umupo ako, pilit na kinokontrol ang sarili. Kailangan kong kumalma… pero paano kung katapat ko lang ito ng upuan at nakatingin sa bawat kilos ko? Lumapit ang waiter at kinuha ang order namin. Mabilis lang ang proseso, pero pakiramdam ko ay napakahaba ng bawat segundo, lalo na’t bumibigat ang katahimikan sa pagitan naming dalawa.

Hindi naman ako dapat kabahan nang gan'to ngunit sa tuwing nasa tabi siyang para baga akong kiti-kite na hindi mapakali. Sasabog ata ang dibdib ko lakas. Beat. Itinuon ko ang pansin sa pagsasalansan nang mga foods. Ngunit habang ginagawa 'yon ay napakaraming bagay ang tumatakbo sa isipan ko.

Mahina niyang sabi. But that's no longer in my mind. Dahan-dahan kong ibinalik ang tingin sa mukha niya at dahan-dahan din tumango. Nag-iwas ako ng tingin at ipinukos na lamang ang atensyon sa pagkain. Masarap naman talaga iyon, pero bakit hindi ko magawang ipokus ang atensyon sa pagkain? Now, I'm fighting the urge to look at him.