Enticed By Raging Waves Novels & Stories

Arthur sa kabilang linya. “Shit!” bahagyang mura ni Sandro nang tumama ang malakas na alon sa speedboat nila. Binagalan niya ang pag-papaandar bago sumagot muli sa intercom. “Tutuloy pa ba tayo? Lumalakas yung alon, kailangan muna siguro nating bumalik. Hindi pa tayo gaano nakakalayo. Mukhang malakas na bagyo ‘to, Kap. Delikado.” Muli silang nakarinig ng static sound mula sa intercom pagkatapos magsalita ni Sandro.

I slightly nudge the sand beneath my fit. Whatever that necklace was, I shouldn't have touched it. I looked above the sky, it was a bruised violet, bleeding out like an open wound, while the ocean lunged at the shore with ink-black waves and foam like bared teeth. Every retreat of the tide made a grinding growl, as if the sea were trying to drag the land into the deep. The wind was a cold, salt-heavy lash that whipped my hair across my eyes. It whistled through the jagged rocks—a hollow, mourning sound that felt like a secret whispered into my ear.

napahiyaw ako sa sarap habang mabilis niya akong tinitira. ​Ramdam na ramdam ko ang malalalim at puno ng pwersa niyang pag-ûlos, tila ba gusto niyang markahan ang himaymay ng aking pagkatao. The sound of the waves crashing against the shore echoed the rhythm of our bodies clashing together.

I was tempted to be near the beach so I when outside. The beach was quiet except for the loud crashing of the waves. Umupo ako sa mga pinong buhangin at pinagmasdan ang malawak na karagatan. It was very dark, almost translucent. The water seemed black except for the sparkle of the waves. The cold breeze embraced my skin. I suddenly regretted not wearing any jacket. Masyadong malakas ang hangin sa may tabing dagat.

I just hope that he wouldn’t do anything to me…again. Nagising ako sa sikat ng araw na tumatama sa aking mukha. I can feel the cold breeze and the waves coming from the ocean. Ngayon ko lang muling naramdaman ang magising dahil sa alon ng dagat. But wait? Ocean?

Kumuha ng glass and juice and off I go to the waters! And as clumsy as I am to certain things na hindi ko madalang na ginagawa, dumagdag pa ang excitement ko, nag-panic ako nang magsimula na akong lumutang sa tubig. High tide ngayon at malakas ang mga alon mula sa dagat. “Ja!”

natigil ako dahil parang humiwalay ang kaluluwa ko sa katawan ko. Hanggang sa hindi ko na napigil. A wave crashed through me—intense, mainit, at halos nakakapanghina. Napakapit ako nang mahigpit sa balikat niya habang nanginginig ang tuhod ko. Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakapikit. Hindi rin ako sure kung huminga ba ako nang maayos. But when I finally caught my breath, naramdaman ko pa rin ang kamay niya sa kamay ko.

Mukhang hindi man lang ito pinupuntahan ng kung sino para linisin. Mula sa kinatatayuan ko, I can see the angry waves na patuloy sa paghampas doon sa mababang boundary ng port. Malakas ang alon at sa unang tingin mo palang ay matatakot ka nang lumapit doon. Napansin ko ang isang gusali sa di-kalayuan. Luma na rin ito ngunit halatang malaki iyon. Mukhang doon 'yong dating terminal ng pantalan na ito.

“Ang ganda lang pagmasdan ng dagat. Even with waves crashing against the shore, it’s still pretty. Ang ganda pa rin kahit maingay ito. This is the only noise that knows how to calm a messy and chaotic mind. What a wonderful creation.” Hindi umimik si Rhett kaya naman wala sa sarili niya itong nilingon. Ang mapungay nitong mga mata ang pinakaunang bumungad sa kanya nang lingunin niya ito. Tipid siyang ngumiti. Ang iniinom nila kanina ay hindi masyadong hard ngunit masakit naman sa lalamunan. Medyo maanghang pa. Pero okay lang naman dahil hindi naman siya agad-agad nalalasing kapag busog.

Bumabalik ang mga alaala noong gabing iyon. Malakas ang buhos ng ulan. Buhat-buhat ako ng isang lalaki. Umiiyak akong sumisigaw ng tulong subalit natatabunan lamang iyon ng tunog ng kulog at kidlat. Pagod na pagod ang buo kong katawan pero mas lalo pa akong naiyak nang marinig ang hampas ng mga alon. Lulunorin niya ba ako? Itatapon sa dagat?