Eren Memories Mga Nobela at Kwento

salaysay ni nanay Ope. “Ngayon lang po ako nakakilala ng taong may amnesia. Wala po ba talaga siyang maalala?” usisa ko pa. “Merun na, diba mahigit isang linggo rin kami sa Mindoro? Bumalik na ang memorya niya pagkatapos maumpog yung ulo sa batuhan. Pagkatapos nun, nagpaalam agad siya sa amin para balikan ang pamilya niya. Nagulat na lang kami na bumalik din agad siya sa amin…, Pero may nag-iba na sa kanya, medyo sumeryoso at malalim mag-isip.”

Para na siyang malalagutan ng hininga. "Uhm..." Simula nito na animo'y pilit na bumabiyahe sa memory lane nito. Napakamot pa ito sa makapal nitong kilay. At para bang nabingi si Reverie nang tuluyan na itong magsalita. "I think I don't remember her at all." ©MaribelleVerzosa

“A simulation?” “Not exactly,” sagot ko. “Parang neural mirror — they recreated events from your erased memories.” I pointed at the glowing map forming in mid-air. “See these coordinates? It’s mapping your past locations.” She frowned. “So, if I enter this system…” “You’ll relive what the Council erased.” Her jaw tightened. “Then that’s what I’ll do.” “Rhea, wait— It’s risky. If the merge overwhelms your neural link, you could—”

"Wala siyang maalala.. Ang huling memory na meron siya ay yung College memory niya. That was her last memory. It means, hindi ka niya kilala." "N-no..." I chuckled. "You gotta' be kidding..me." I want to punch something, I want to hurt myself, if this is a fvcking dream, please, please wake me up... "Selective amnesia base sa Doctor kanina. Nagkakaroon daw ng ganon kapag may pangyayari sa isang tao na sobrang nakaapekto sa buhay niya. Mga masasakita at sobrang hirap... Basta ganon. English kasi yung iba, hindi ko naintindihan." Vennon explained. Enough for me to understand that my wife forget about my whole existence.

“Aksidente ko na nakita ‘yan, pagkatapos bigla akong may naalala sa nakaraan ko. Ang dalawang matandang lalaki diyan, iyong isa na nakaakbay sa akin, ang tatay ko. Iyong isa, si Don Ernesto, ang mabait na boss ng tatay ko na nagpa-aral sa akin. Noong isang araw ko lang sila naalala ulit.” Hindi kumibo si Levi. Sa halip ay nakinig lang ito sa kanya ng mabuti. “May isa pa akong hindi sinasabi sa iyo tungkol sa akin, Levi.” “Ano ‘yon?” “Natatandaan mo na sinabi ko dati na mahigit isang taon na ang nakakalipas nang maaksidente ako. Isa pang dahilan kung bakit ako pinaghihigpitan ni Tita Marga ay dahil sa totoong kondisyon ko. May temporary amnesia ako, Levi. Nang magising ako mula sa coma, wala

"Izekiel is having a amnesia" Malungkot na sabi ng daddy nito. "As Mr.Zeck told you,Mrs. Van Halen your husband is suffering from Retrograde amnesia where he can't remember what happened that's why he forgot you, and remember the memories six or five years ago Unlike a temporary episode of memory loss, called transient global amnesia, " " B-babalik papo ba ang ala-ala ni Izek? "Garalgal ang boses niyang tanong.

hindi ko napigilang tanong. Ngumiti siya. “Yes. Absolutely." Napaluha na tuloy ako. Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga luha ko. “Memory recovery is different for every patient. Some recover gradually over several months. Others experience sudden flashes of memory. Sometimes familiar places, familiar people, familiar scents, music, or even food can trigger forgotten memories.” Lalo akong nagkaroon ng pag-asa. Ibig sabihin ay babalik pa rin talaga sa normal ang lahat at hindi na ako makapaghintay na mangyari iyon.

Walang may gustong sirain 'yun at walang nagbabalak na magsalita sa'min. "I have never forgotten any of my memories." Hindi ako nakatiis at nauna na rin akong magsalita. It's about time for me to come forward and tell the truth. "We know, anak." Napatingin ako kay Daddy. Hindi ako makapaniwala sa sinabi niya. "I mean, noong una siyempre naniwala kami sa'yo. But when we consulted one of your doctors and he said that you might have Dissociative Amnesia..."

Ramdam ko ang kaniyang malalim na paghinga, tila ba nasasaktan din siya sa bawat salitang binitawan ko. "Aella, look at my eyes," pakiusap niya habang hinahawakan ang aking mukha gamit ang kaniyang dalawang mainit na palad. "Ang amnesia ko five years ago was a physical failure ng system ko dahil sa car crash, hindi 'on isang voluntary option para iwan ka. Every single day nung nasa BGC hospital ako, my brain was fighting to retrieve your identity profile dahil pakiramdam ko ay may kulang sa core configuration ng buhay ko."

akmang tatawa pa si Veron. "sege lang, tingnan kulang kung makakangiti kapa," wika ni Tasha dito, at muling hinarap si Devon, "remind kulang sayo, you have one year and half na utang sa apartment ko, and one million na inutang mo for your small and soon to be bankracft business pay it as possible you can or else you know what I'm capable to do." matigas at matapang na turan nya dito.