Eren Memories Mga Nobela at Kwento

Oo nga at hindi niya alam kung paano makitungo si Zephyra kay Lucien pero hindi 'yon problema dahil sa mata ni Lucien ay may amnesia siya. Sa nabasa niya tungkol kay Lucien Clive Harrison, isa itong mnemonist. Lucien has an extraordinary inborn ability to recall or remember any long lists of numbers, data, book entries, names, etc, etc. Kahit yung isang buong libro ay kaya nitong i-memorize, educational man o entertainment books. Napakasensitibo din nito sa mga detalye.

Nandoon ang mga nakaraang hindi na nila mababalik at mga nakaraang iiwan na lamang sa limot. Memories, like fragments of a forgotten melody, weave the tapestry of our lives. They are the elusive ghosts of our yesterdays, lingering in the recesses of our minds, waiting to be summoned by a scent, a song, or a fleeting glimpse of the familiar. The past, with its palette of emotions and experiences, shapes who we are today. In the quiet moments, we find ourselves drifting back, tracing the contours of our memories like fingers on an old, weathered photograph.

Sino ang lalaking ito? "Matagal kong hinintay ang pagtatagpo nating muli." Muli itong ngumiti na nagbigay sa akin ng kaguluhan. Sa unang pagkakataon ngayon ko lang hindi nakasundo ang sarili ko at sa taong hindi ko pa kilala. Hindi siya kilala ng utak ko ngunit ang puso't kaluluwa ko'y hindi siya kayang ikaila. –End of Undying memories–

“Jel, naniniwala kaba na kahit nawalan ka ng alaala ay hindi mo parin makakalimutan ang mga bagay na kong saan ka magaling? Tulad ng pag piano.” Napaisip ako. “Oo?” patanong na sagot ko. “Diba sa mga movie or series, kahit may amnesia sila ay hindi parin nila nakakalimutan ang mga talentinto nila? Sabi nila utak lang ang nakalimot pero ang katawan mo naaalala ‘yon. Pero bakit mo naman na itanong?” Umiling lang siya at ngumiti ng pilit bilang sagot.

Mula sa repleksyon ay bumalik ang mga alaala ko sa nakaraang anim na taon. Ang mga panahong minamaliit ako ng lahat. Nakita ko ang panloloko nina Eric at Celine. Ang masasama nilang tawa. Ang mga tingin nilang puno ng pangungutya. I clenched my fist at the memory. A thought of my twins made me want to back out, but the nightmare they left me keeps coming back. "Mama!" Bumalik ako sa sarili nang may sumigaw mula sa likuran ko.

Nanatili akong nakapikit dahil feeling ko kapag didilat ako ay nasisilaw ako sa liwanag ng araw. May mga nakikita akong mga imahe sa vision ko, hanggang sa animo Dvd player ang mga ito at nag past forward dahil sa bilis ng pangyayari. Nasapo ko ang ulo ko dahil sa sakit. Hanggang sa pagmulat ko ay mukha ni Axel, Alexa, Eric, Jessie at Sarah ang nakikita ko. Isang kurap pa ng mata ko ng na biglang rumehestro sa isip ko lahat ng memories animo nag restore ang memory ko mula sa pagkaka format.

Was everything that has happened between them just an act? He balled his fist "I regained my memories, Lena. I'm sure you know what that means." "E-everything?" bulong nito. "Not a single important memory unrecalled." Lena's eyes widened, as if death appeared right in front of her. Maya-maya pa, nanginig na ito bago tuluyang lumuha. "G-Gael..." she called him in a pained voice but he wasn't fazed by it.

Maluha luha pa siya marahil sa sakit. Napangiti naman ako sa huling sinabi nia, pero nandon parin ang pagka guilty, “Ganon ba? Naku sorry sorry Remy, hindi ko talaga sinasadya.” Sincere kung hingi ng tawad sa kanya. Teka teka lang , ano ba kasing nangyari, pasensya na naalimungatan kasi ako, pati yata ulo ko naalog sa pagkakauntog”? “Ay, nakaidlip ka lang naman jan sa kaha then nagka amnesia kana kaagad?”

“The data confirms it. Someone reanimated a partial genome sequence—probably from his old military medical file. Pero may nakalagay na note sa dulo.” “What note?” tanong ko. Bahagyang nanginig ang boses ni Marcus nang basahin niya nang malakas ang nakasulat doon. “‘Subject retains residual memory imprint. Behavioral anomalies detected.’” “Residual memory…” ulit ko. “So he remembers something?” “Yes,” sagot ni Marcus. “And that means he could still be… him.” Natahimik kaming lahat. Hanggang sa biglang tumunog ang alarm ng safehouse—isang signal na may nakadetect ng papalapit na heat signatures.

“Pinili mo ako.” “Palagi.” Sandaling nagkatitigan kami. Ngunit biglang nag-flash ang system. NEW MEMORY DETECTED ORIGIN: VINCENT VALDEZ DATE: 16 YEARS AGO Napaatras si Marcus. “Hindi.” Napalingon ako sa kanya. “Ano iyon?” “Ang gabing nawala ka.” “May isa pang memory?” Tumango si Ethan. “At mukhang hindi ito para kay Adrian.” Tumingin siya sa akin.