Novel & Cerita Eren Memories

akmang tatawa pa si Veron. "sege lang, tingnan kulang kung makakangiti kapa," wika ni Tasha dito, at muling hinarap si Devon, "remind kulang sayo, you have one year and half na utang sa apartment ko, and one million na inutang mo for your small and soon to be bankracft business pay it as possible you can or else you know what I'm capable to do." matigas at matapang na turan nya dito.

“Saka, gumawa ng malaking eksena ang pamilya Gener kamakailan—nagharang ng mga kalsada, naghalughog sa kabundukan. Imposibleng hindi mo malaman.” Biglang nawala sa sarili si Willam. Biglang bumalik sa isip niya ang tingin ni Erin sa kanya kanina— Hindi siya nito dinededma lang. Talagang hindi na siya nito kilala. Hindi lang siya. Nakalimutan din nito si Blake… May amnesia ito. Nakalimutan nito ang lahat. Ibig bang sabihin nito— May pagkakataon pa siya?

A happy memories but sad at the same time. Hindi ko tuloy maiwasang alalahanin ang mga pangyayari noon kung gaano ba kasaya at kasigla ang bahay na ito. Mga alaalang mananatiling alaala. Mga pangyayaring hindi na maari bang maulit dahil hanggang doon na lang. — Flashback —

pang ilang tanong na ng doctor sa akin. Inis akong tumingin sa mga tao sa loob ng kwarto. “Yeah. I remember them. They're my parents,” sagot ko. “I also remember my friend.” “You may be experiencing temporary amnesia. There’s a chance some memories haven’t come back yet,” pag-explain niya sa akin. Iritado akong tumingin sa parents ko. Fucking temporary amnesia. Why didn't it erase my memory of my parents? Matutuwa pa ako.

diretso niyang tanong. “Yun na nga. Nalaman kong mayroon siyang amnesia. Selective amnesia. I heard she forgot the last five years of her life…” Kumunot ang kanyang noo. “What do you mean?” “Yes, Aiden. Ikaw at si Miracle… hindi na niya maalala.”

Malaking parte ang gusto kong bumalik. What should I do to gain my memories back?

Every image, every sound, every feeling—it was all too vivid, too real. Those weren’t figments of my imagination. They were memories—memories I thought had been lost to me long ago, buried somewhere deep inside me. And now, they've come back. I’m sure of it. I couldn’t possibly be mistaken. “Fana,” tawag ni Reiner, na nagising dahil sa bigla kong pagsigaw. Ramdam ko ang kamay niyang marahang humaplos sa likod ko, pilit akong pinapakalma habang nanginginig ang katawan ko.

tanong ni Wade. “It’s the same drug we found in Daniel Oreza.” Sagot ni Theo. Nagtagis ang mga bagang ni Wade. “What? You mean it has the same effect?” tanong naman ni Blane. "Yes. It’s a memory‑loss drug that erases a certain period of the past. We still don’t know how long the effect lasts because Daniel was killed.” Sabi ng isa pang lalaki. "Wait Jin, You mean hindi makakilala si Eachen ngayon, because his recent memories are gone?” sabad naman ni Clifford.

“We cannot say for certain. Amnesia cases vary. Some recover memories gradually, some don’t at all. It will take time, therapy, and patience. For now, what we know is… he has significant gaps, particularly involving recent and emotionally linked memories.” Napalunok ako. Emotionally linked memories. Kaya pala kahit anong pilit ni Sienna kanina, kahit iyakan pa niya, hindi siya nakilala ni Denver. “Doc, may posibilidad ba na… lumala ito?” tanong ko, halos ayaw ko nang marinig ang sagot.

Napa-iling na lang ako at marahang napatawa sa sinabi niya. Nag-usap kami ni Remus at napansin ko na mas matangkad na talaga siya sa akin ngayon. Nag kuwento lamang siya ng tungkol sa naging past life niya roon sa dating tini-tirahan at dating eskuwelahan niya. Maya-maya pa ay nagpaalam na siya sa akin at babalik na lamang daw siya bukas. Bitbit ang ngiting ibinigay sa akin ni Remus, ay pumasok na ulit ako sa loob ng bahay namin at dumiretso papasok ng aking kuwarto.