Eren Memories Novels & Stories

“Siguro naman ay maiintindihan mo na nag mga bagay bagay hindi ba? Alam kong matalino ka anak,” “Yes daddy. Just tell me everything because it breaks my heart when I saw you mommy fighting.” Napabuntong hininga si Aiden dahil doon at nagsalita. “Anak may amnesia ako. Wala akong maalala sa nakaraan ko at apat na taon narin ang nakakaraan magmula ng ma-diagnose akong may amnesia. Hindi ko nga alam kung paano ka naming nagawa ng mommy mo pero alam kong anak kita kasi hindi ba halata?” natatawa nitong sabi na dahil unang kita mo palang kay Jared ay alam mo nang anak niya ito dahil parang carbon copy niya ito.

Hindi ko alam. Baka hindi naman para sa akin. Pero nang hawakan ko ang pendant, biglang bumalik ang isang alaala. Isang babae. Mahabang buhok. Nakaluhod sa harap ko. Hawak ang pendant. Ako, umiiyak. “Hindi ko gustong kalimutan.” At siya— si Mara. “Alam ko.” “Bakit kailangan?” “Because sometimes remembering can hurt more than forgetting.”

he said. "She's fine. Sinama siya ni Dad sa hospital kanina for check-up and some tests. There's nothing to worry naman daw. And about her amnesia. Pwede naman daw bumalik lahat ng memories niya pero may possibility din na hindi na niya marecover lahat. But I think it won't be a problem naman." "Then what about Viah?" I stopped eating when he asked that question. Right. She can't still remember Viah.

Mabuti na lamang at may mga nurse nang nakaantabay pagdating namin doon. Bago nila ako ipinasok sa emergency room ay napansin ko rin ang isang babaeng dinala roon ng isang lalaking pamilyar na pamilyar sa akin. Marahil ay manganganak na rin ang babaeng kasama nito. Kung hindi ako nagkakamali, ito ang babaeng nakilala ko noong nakaraang buwan. Ilang saglit pa ang lumipas at nawalan na ako nang malay.

“You’re right. It’s all in the past now. Tama ka rin, may sari-sarili na tayong buhay at pamilya. Hindi na dapat ako nagmamakaawang bumalik ka sa ‘kin. Pero paano ko pipigilan, Emory? When everything just reminds me of us?” “I can relate to that,” she said and chuckled. “But we need to accept that those memories will remain memories forever. We can’t just turn back time just to correct the mistakes we did. The only thing we can do now is learn from it.” She looked at him and he looked back. Pareho silang naluluha kaya hindi niya maiwasang mapangiti nang mapait.

“Paumanhin… wala akong alaala tungkol sa inyo.” Tahimik ang silid. Narinig ko ang sarili kong paglunok. “Retrograde amnesia,” mabigat na sabi ni Tito Jhovel. “Malakas ang trauma. Posibleng burado ang personal memories—lalo na ang mga emosyonal na koneksyon.” “Babalik pa ba?” halos pabulong na tanong ni Mommy. Tumingin si Tito Jhovel sa tiyan ni Ate at doon sa batang hindi niya pa alam na dala niya.

pagdadahilan niya. "So? hindi totoo na ayaw mo na sa akin? hindi totoo na hiwalay na tayo?" masayang tanong ni Duke. Umaasa siyang sasagot ng positibo si Erin. Ang pagkukunwaring may amnesia ay mahirap, lalo na ang pagtatago ng emosyon. "Wag na nga muna nating pag usapan yan. Aayusin ko muna itong kalat. Manatili ka lang diyan at wag kang makulit ngayon.Kukuha lang ako ng bagong pagkain sa ibaba.."

Ilang segundong nagkatitigan sina Hexy at Maverick habang nakaluhod ito sa harapan niya. Hindi napigilan ni Hexy ang panginginig ng kaniyang mga kamay at pilit na iniisip kung totoo bang nangyayari ito. Nag-flashback sa kaniyang isipan iyong unang araw na nakita niya si Maverick noong high school pa lamang sila.

‘Baka nakakalimutan mo Haera na may-ari ng kompanya iyang fiance mo. Napanguso ako. Ilham still my fiance pero talagang nasasanay na kaming pareho na ipakilala sa ibang tao na mag-asawa kami. Sabi ni Ilham, ikakasal na sana kami noon kaso nangyari ang aksidente na kinawala ng memorya ko. Naisip niyang huwag munang ituloy ang kasal namin hangga't hindi pa bumabalik ang memorya ko. I have a Retrograde amnesia. When you have retrograde amnesia, you lose existing, previously made memories. This type of amnesia tends to affect recently formed memories first. Older memories, such as memories from childhood, are usually affected more slowly. Hindi ko alam kung babalik pa ba ito dahil ang sabi ng do

Pakiramdam nga niya ay di hamak na mas magara pa siyang gumayak kaysa kay Felicidad na palaging nakatapis lamang, samantalang siya'y de suelta. Nang mga sandaling iyon ay nag-iisa sa bahay si Doña Evelyn. Ang alperes ay naimbitahan sa isang piging. Dahil sa nagsosolo siya sa bahay ay kaya niyang sundin ang init ng ulo. Siya'y galit na galit ngunit ang problema ay hindi niya alam kung kanino siya magagalit. Pero siya'y naghihintay lamang ng pagkakataon para bayaang sumabog ang kanyang sama ng loob.