Everything Is Temporary Quotes Novels & Stories

“Sa isang iglap, pwedeng mawala ang buhay ng isang tao. Kahit napakarami mo pang gustong gawin dito sa mundo, kapag oras mo na ay oras mo na.” “That’s why there’s nothing permanent in this world. Because we take everything for granted that we didn’t know that we can lose it all of a sudden.” Hindi niya maiwasang huwag tumango rito dahil tama ang binata. Sa isang banda, hindi niya maiwasang huwag isipin na hindi rin iyon ganoon kadali. Ang makatakas sa isang sitwasyon ay napakahabang proseso. At sa bawat prosesong iyon, hindi imposibleng masusugatan at masasaktan.

sabi ni Lora, mas malambot na ang boses ngayon habang lumalapit sa akin, “okay ka lang?” Dahan-dahan akong tumango, pero hindi ko maitago ang bahagyang lungkot na sumilip sa dibdib ko. “Na-realize ko lang…” sabi ko, mahina, habang hinahaplos ang tiyan ko, “lahat pala ng moments na ‘yun… temporary lang…” Tahimik silang dalawa. “Yung mga araw na akala ko masaya kami…” dagdag ko, “yung mga yakap niya… yung mga salitang pinaniwalaan ko…”

Usal nya. Tinitigan ko sya. Kailanman hindi ko naisip na darating kami sa puntong ganito na kailangan naming maghiwalay. Akala ko sya na iyong makakasama ko habambuhay, hindi pala. Lahat pala ng bagay sa mundo hindi permanente, lahat para temporary lang. Lahat pala may hangganan, lahat ibinigay lang hindi para angkinin habambuhay kundi panandaliang saya lang.

He always reminds me that mama was not wrong nor right but it depends on how people would see the meaning of life, on how will people live with their, like on how people sees their love ones. Temporary people are not always temporary. Maybe it is your temporary man for now because when you reach your destination alone, maybe that temporary of yours already waiting for you. Hindi sa lahat ng pagkakataon ay kasama mo siya, hindi sa lahat ng pagalalakbay ay worth it ang bawat isang isama at higit sa lahat hindi sa lahat ng oras expectations ang pinapagana. “Temporary or not, it will still always the same at the end of the time because everyone leaves, but still depends on you on how would you w

Hinawakan niya at masuyong hinagod na ikinangiti ko habang nanginginit ang mga mata ko. Ang akala ko hindi na ito matatapos, pero mali ako, dahil lahat may katapusan, lahat hindi permanente, parating may wakas ang lahat. "Wala akong pagsisisihan kung para sa inyo handa ako magmukang walang puso at awa pagdating sa mga taong wala namang magandang maihahatid..."

saway ko at napakatok sa lamesang kahoy ng tatlong beses. "Eh, wala namang permanente dito sa mundo di ba? Di natin alam kung ano’ng pwedeng mangyari bukas. Kaya habang may panahon pa ako, gagawin ko na ‘yong mga bagay na magbibigay kahulugan sa buhay ko." Napahimas ako sa batok dahil kinikilabutan talaga ako sa sinasabi niya. Parang…tunog namamaalam itong kambal ko.

Hindi naman ako manghuhula. Naka-50+ messages na nga yata ako pero kahit seen, wala. Ewan ko sa kaniya. Pero siguro ganoon lang talaga ang buhay. You will meet lots of temporary people in your life. May pangmatagalan, mayroon din namang saglit lang. Hindi ako natulog buong biyahe. Nilibang ko ang sarili ko sa mga tanawin. Baka sakaling ma-occupy nito ang espasyo ni Ricci sa isip ko.

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

“Kahit galit ka. Kahit moody ka. Kahit hindi mo ako gusto.” Napapikit ako. “Hindi ko rin gusto ang sarili ko ngayon,” bulong ko. “Temporary lang yan,” sagot niya. “Pero ikaw, ikaw pa rin.”

Naramdaman ko ang paglingon n'ya sa akin ngunit nasa buwan pa rin ang paningin ko. "Nothing is permanent... kaya hangga't nandiyan pa alagaan mo, hangga't nandiyan pa angkinin mo. Because sooner or later, everyone will leave you." "I love you." Natigilan ako, unti-unti akong lumingo sa kaniya. Nakasalamin man s'ya kitang-kita ko pa rin ang pumupungay n'yang mga mata. "Kieffer..." "I know someday... Everyone will leave me..." mahina at malungkot na sambit n'ya. "But can you be my permanent?" He said in his husky voice.