Example Of Poem About Yourself Mga Nobela at Kwento

Agad naman ako tumalikod at doon ko na binuhos ang lahat ng sama ng loob ko sa loob ng sasakyan. I was in the darknest, so darknest I became. I don't blame anyone. I did this to myself. It's my fault. Everything is my fault.

Muling nagpaparamdam saakin lahat ng sakit na matagal ko nang tinatakbuhan. "I got drowned, but there was no one to save me but m-myself. I hugged myself in the dark room. I comforted myself... I made a deal with myself. I told myself that I'd be f-fine, that everything would be fine. I do those things for myself because no one can do them for m-me."

Sigaw ko na lamang sa kawalan. Papunta na Ako kay Mojahid at kahit kabisado ko na kung ilan ang footsteps nito ay binilang ko pa rin ulit."Malay ko bang mali ang una kong bilang? Just to make it sure, count countless times iyan ang sabi nila! Sa talino kong ito? Nalilito lang Ako minsan pero never pa nagkamali!" Natatawa na lang Ako sa sarili ko dahil may ugali pala akong ganito at ngayon ko lang talaga na imagine.

Magising sa isang bangungot na kagaya nito. Dinala ako sa isang kulungan na ako lang ang tanging naroroon at walang kasama. Madilim ang paligid kaya niyakap ko ang sarili sanhi sa lamig ng lugar. Sinubsob ko ang mukha sa sariling palad at naiyak nalang sa mga nangyayaring napaka bilis. Parang naka time lapse ang pangyayari talaga ngayong araw. Hindi mo inaasahan.

Pinag-assign kami ng instructor ng essay tungkol sa “The Person Who Changed Me.” Napatigil ako. Sa dami ng puwedeng isulat, isa lang ang lumabas sa isip ko. Pero hindi ko naisulat ang pangalan niya. Sinulat ko lang: > He taught me that love isn’t about winning. It’s about surviving what remains when everything else breaks. At pagkatapos kong tapusin ‘yon, parang nakahinga ako ng mas malalim kaysa dati. Pag-uwi ko, naglakad ako sa may forest trail sa likod ng bahay ni Tita.

Hindi niya kayang isipin ang pagtangis nito habang wala siya sa tabi nito habang sumisiklab ang apoy. Halos mabaliw na siya sa kakaisip, tila naririnig niya ang paghingi ng saklulo ng kanyang ama. Samantalang siya ay naroon inaalala ang sarili at inuuna ang kanyang kalandian. Sinabunutan niya ang sarili at pinagsasampal. "Kung hindi ako malandi at kung inuna kung intindihin ang ama ko sana nandito pa siya. Kung hindi ako naging makasarili sana hindi ko siya iniwan na tanging lampara lang ang liwanag sa bahay. Kung hindi ko inuna ang kagustuhan ko sana nandito pa siya. Ang tatay ko, ang tatay ko," iyon ang mga salitang sinasambit niya habang sinasaktan ang sarili.

Napayuko na lamang ako upang itago ang mukha tsaka pinanood na malaglag ang mga luha sa kamay. "Alam ko naman kung ano lang ako. Alam ko naman na hindi ako kagaya ng ibang babae na matataas ang confidence, magaganda at iyong siguradong karapat-dapat mahalin. You know what, I realized so many things and none of them is positive. Siguro kaya ganoon na lang ako kung iwanan dahil sa pag-iisip ko. I'm an overthinker and I can't do anything but to fight with myself," pahina nang pahina kong turan at pinagsiklop ang mga daliri tsaka pinunasan ang mga luha.

At hindi niya kayang palampasin ang ganitong pamamahiya. Sinuntok niya ang dibdib nito na animo’y isang pader. Ang isa ay nadagdagan pa ng isa pa. “You are so full of yourself!” “What am I? Isang batang paslit na hindi marunong umuwi ng sariling bahay?” aniya at sinutok pa itong muli. “Ano’ng gusto mong palabasin, Santiago?” “Na hindi ko kaya ang sarili ko?”

Hinayaan ko ang aking sarili na umiyak. Bakit ang sakit sa puso? Tila nang mamanhid ang buo kong katawan. Patuloy parin sa pag agos ang aking luha. Hindi ko mapigilan, tila isa akong bata na inagawan ng candy sa nakaka laki sa kanya. Wala akong magawa kundi ang umiyak na lamang dahil wala na akong magawa kundi para mabawi iyon. Tinakpan ang aking mga palad ang aking buong mukha at mahina kong pinapakawalan ang aking hikbi.

Kahit minsan lang ay hinayaan ko ang sarili ko na lunurin ng emosyon na kahit matagal ko ng pinipigilan ay mas lalo lamang bumagsak ang langit sa akin. Hindi ko parin kayang tanggapin kung anumang aking nalaman. I wasn’t my mother’s child. I was a mistake. I was a sinner. Gusto kong matawa. Kaya pala kahit anong pilit kong maging mabait, o mabuting tao ay palagi parin akong sinusubok. Kasi I was what? A fucking bunga ng isang kasalanan. Tumingila ako, umaasa na may kakampi at hahaplos sa aking balat ngunit wala. Tanging hikbi at paghinga ko lang ang naririnig sa madilim na kwarto.