Example Of Poem About Yourself Novels & Stories

Tumulo na lang tuloy-tuloy ang luha ko habang patuloy kong binabasa. “Kung sakaling maalala mo ako, ‘wag mo nang sisihin ang sarili mo. Kasi sa totoo lang, kung may isang bagay akong ipagmamalaki bago ako umalis, ‘yun ay ‘yung nakilala kita. Kahit sandali lang, naging totoo ako. Naging masaya ako. At sa dami ng taong niloko ako, ikaw lang ‘yung naniwala. Salamat, Ninong. Sana sa susunod nating pagkikita… wala nang sakit.”

Nagkamot muli siya sa noo at bahagya pang pinapawisan. "Manong, ihatid niyo po ako sa ayaw at sa gusto niya." Uminit ang sulok ng aking mga mata. Tumingala ako upang pigilan ang nababadyang patak ng aking luha. I will not compare myself with others' love life. It's not miserable. I know it's special and unique. "Pero hij--" umiling ako. "Parang awa niyo na." I said dragging the word.

saway ko sa sarili lalo na ng magsalita ulit ito sa tabi ko; "Next time piliin mo 'yong kakapain mo baka 'di ko mapigilan ang sarili ko." Napalunok ako ng laway ng sunod sunod. Hindi ko akalain na ganon ang sasabihin niya sa akin. Mabuti na lang brownout pa din kaya hindi niya makikita ang pagpapawis ko. Kahit malamig ang paligid pinagpapawisan ako ng malapot.

-- I thought I'm just a nobody, I thought I'm just a victim of bullying, I thought I knew my parents, I thought I knew myself. At least I was right in not wishing for a thrill in my life. Because now that my life is full of thrill, I don't know how to escape it anymore. Or will I even escape it.

sagot ko sa kanya. “I’m Gavril, I already introduce myself to you earlier.” Sagot niya. Napailing-iling naman ako at natawa sa sinabi niya. “That’s actually a poem by Emily Dickinson. That poem means that it is actually nice to be nobody than to be somebody. People think that being alone means loneliness but being alone means that you just have more time for yourself and it is better to be that way.” Sagot ko. Napangisi naman niya sa sinabi ko.

You know nothing about the AUTHORS private personal life and you don't even know who is the Author, indeed. This message is in general, just thoughts no hates. I felt sad, disappointed and felling low right now. I'm under pressure, real quick. PARDON. Pardon me if you find this message ungrateful or something. I'm sorry to disappointed you if can't be like the author you admire because. . . I have this motto. “I NEVER WALK TO ANYONE SHADOW. I CAN BE WHAT I WANT TO BE, NOT ANYONE WANTS ME TO BE.”

Ganito palagi. Minsan nakakapagod na, ngunit kailangan kong lumaban. Kailangan kong gumaling. Even the best fall down sometimes and this is my breaking point. This is my lowest of low. It feels like it is as if I am a candle melting. But I am clinging to that thought that everybody needs me to be brave because they are counting on me. And they admire my courage, and shedding tears is not an option. Kinalma ko ang aking sarili.

Hanggang ngayon, naalala niya pa din ang nakasulat sa piraso ng papel ng malinaw. Nakatitig siya sa lumang liham sa ilalim ng floorboards ng buong limang minuto at tahimik na huminga ng malalim. Hindi man lang niya ito hinawakan. “Tinatawanan ko ang aking bata at loka lokang sarili, kinukutya ko ang sarili kong kayabagnan at kamangmangan… Paano ako naging sobrang loka loka na inayos ko ang sarili kong kapalaran para lang makulong sa kulungan sa huli at maging heartbroken? Isang maling pag ibig sa buhay ay sumira sa akin.” Pumikit siya. Ang mga luha ay umagos na sa kanyang mukha. Tinawanan niya ang kanyang sarili sa pagmamahal sa maling tao at sa pagsira ng kanyang bugay.

Tumikhim mona ako bago ako nagsalita sa microphone. "Ang aking obra ay tungkol sa pag-ibig sa sarili," sabi ko sa mga bisita. "Ito ay tungkol sa pagtanggap sa ating mga pagkakamali at pag-aaral mula sa kanila. Ito ay tungkol sa pagmamahal sa ating sarili at sa ating mga natatanging katangian." Tumingin ako sa mga bisita at nakita ko ang interes at paghanga sa kanilang mga mata. Alam kong naintindihan nila ang mensahe ng aking obra.

Na ang simpleng pagihip ng hangin, paglipad at ang pahuni ng ibon, ang musika, ang magagandang tanawin, ang araw, ang buwan at ang mga tala ay may makubuluhang simbolo na nagpapahiwatig sa ating buhay. Andrea said that a butterfly doesn't see how beautiful their wings are but other people can see the beauty of it. Parang tao lang. Nakikita ng ibang tao ang kabaitan at kapangitan ng ugali mo at mismong sarili mo, hindi mo nakikita. We often see the disaster of ourselves instead on focusing on how to appreciate the beauty and disaster of one self. I gathered air and courage to open the letter. This is what my Mama want to say to me but failed because I am always busy.