Novel & Cerita Example Of Poem About Yourself

Ang mga dingding na ito ay nakasaksi ng mga tawa at luha, ng mga pangakong hindi natupad, at ng mga yakap na kulang sa tapang. Bumalik ako sa sofa at kinuha ang lumang kuwaderno sa mesa. Ang mga pahina nito ay puno ng sulat-kamay ko—magulo, minsan malinaw, minsan pira-piraso. Binuklat ko ang isang pahina at nabasa ang isang pangungusap na matagal ko nang sinulat: “Darating ang araw na pipiliin kong maging tapat sa sarili ko.” Napangiti ako nang mapait. Kailan nga ba darating ang araw na iyon?

Tumulo na lang tuloy-tuloy ang luha ko habang patuloy kong binabasa. “Kung sakaling maalala mo ako, ‘wag mo nang sisihin ang sarili mo. Kasi sa totoo lang, kung may isang bagay akong ipagmamalaki bago ako umalis, ‘yun ay ‘yung nakilala kita. Kahit sandali lang, naging totoo ako. Naging masaya ako. At sa dami ng taong niloko ako, ikaw lang ‘yung naniwala. Salamat, Ninong. Sana sa susunod nating pagkikita… wala nang sakit.”

Nagkamot muli siya sa noo at bahagya pang pinapawisan. "Manong, ihatid niyo po ako sa ayaw at sa gusto niya." Uminit ang sulok ng aking mga mata. Tumingala ako upang pigilan ang nababadyang patak ng aking luha. I will not compare myself with others' love life. It's not miserable. I know it's special and unique. "Pero hij--" umiling ako. "Parang awa niyo na." I said dragging the word.

Kung umamin sila ay hindi na sana kami aabot pa sa korte. Ilang beses ko ring sinaktan ang sarili ko, siyempre. Hindi nga lang iyong kasing lala kagaya noon. Parati kong sinusuntok ang pader. Iyon lang ang ginagawa ko. Hangga’t kaya ko ay pinipigilan kong saktan ang sarili ko dahil iniisip ko ang mga taong masasaktan ko. It’s hard. I lost everything. Wala na akong gana sa lahat, miski sa mga bagay na hilig ko. Writing is my passion, but I’ll just found myself staring at the ceiling, unable to form a sentence.

The heart will always help you remember who's the person you cherish the most. Shan's Pov: Napahinga ako ng malalim tsaka tumingin sa maliwanag na buwang nakapaskil sa malawak na kalangitan. Parang kailan lang nang mabigyan ko ng oras ang sarili ko. Iyong tipong walang inaalala na iba kundi ang sarili ko lang.

Nagbuga ako ng hangin, baka maibsan ang pag-init ng pisngi ko at nagbabakasali na mawala ang mabilis ng tibok ng pusong ‘to. Hindi ko na talaga makilala pa ang sarili ko, hindi naman ako dating ganito. Gusto ko’ng isisi kay Lordan ang mga hindi angkop na nangyayari sa sarili ko lalo na ang nangyari kagabi. Kung alam lang n’ya, magdamag akong gising! Bakit kasi may pagbisita pa s’ya sa ‘kin?! Hindi naman kailangan ‘yon.

Bakit sa paraan ng pag kanta niya para niya ito kwenekwento. Fear that's all I own Smiles don't come so easy I'm out here all alone You've got it good, believe me Through these tears And through this pain... Tumingala sya muli.... I will stand, once again Cause I may be homeless but not hopeless Fatherless but fearless I've got myself, I've got my freedom But I'm searching for my ho... She stopped, when she noticed my existence... "Your Home"

sagot ko sa kanya. “I’m Gavril, I already introduce myself to you earlier.” Sagot niya. Napailing-iling naman ako at natawa sa sinabi niya. “That’s actually a poem by Emily Dickinson. That poem means that it is actually nice to be nobody than to be somebody. People think that being alone means loneliness but being alone means that you just have more time for yourself and it is better to be that way.” Sagot ko. Napangisi naman niya sa sinabi ko.

Ganito palagi. Minsan nakakapagod na, ngunit kailangan kong lumaban. Kailangan kong gumaling. Even the best fall down sometimes and this is my breaking point. This is my lowest of low. It feels like it is as if I am a candle melting. But I am clinging to that thought that everybody needs me to be brave because they are counting on me. And they admire my courage, and shedding tears is not an option. Kinalma ko ang aking sarili.

Hanggang ngayon, naalala niya pa din ang nakasulat sa piraso ng papel ng malinaw. Nakatitig siya sa lumang liham sa ilalim ng floorboards ng buong limang minuto at tahimik na huminga ng malalim. Hindi man lang niya ito hinawakan. “Tinatawanan ko ang aking bata at loka lokang sarili, kinukutya ko ang sarili kong kayabagnan at kamangmangan… Paano ako naging sobrang loka loka na inayos ko ang sarili kong kapalaran para lang makulong sa kulungan sa huli at maging heartbroken? Isang maling pag ibig sa buhay ay sumira sa akin.” Pumikit siya. Ang mga luha ay umagos na sa kanyang mukha. Tinawanan niya ang kanyang sarili sa pagmamahal sa maling tao at sa pagsira ng kanyang bugay.