Novel & Cerita Example Of Poem About Yourself

A stranger who seems so lost in the world. Umiling-iling ako. Ano bang nangyayari sa'kin at bakit ako nagkakaganito? Hindi ko na kilala ang sarili ko. Dapat di ko 'to ginagawa sa sarili ko. I look like a trashy shit. Hindi dapat ganito. Ano na lang ang iisipin ng anak namin kapag nakita niyang mukhang naka-drugs ang ama niya? I'm sure he will be horrified. Baka sa halip na mapalapit lalo siya sa'kin ay ayawan na niya ako. Sino ba naman kasi ang matutuwa sa ganitong hitsura ko? Damn. I feel so lifeless.

"Change you? Why would I want to change someone who is clearly good at being himself?" "Because sometimes being yourself is the armor you hide behind," sagot niya, malumanay. "And sometimes that armor is not enough." Hindi ko alam kung anong eksaktong ibig niyang sabihin, pero ramdam ko na may hinuhugot siya na mas malalim pa sa dinamika namin. Para sa isang segundo, napuno ako ng galit—galit na ang lahat ng effort ko, ang pride ko, at ang mga naiwang pangarap ko ay parang possibility lang na mahuhulog sa isang mundo na hindi ko kilala. Pero kasunod ng galit, may maliit na curiosity. Ano ba talaga ang nasa likod ng mga mata ng taong ito? Ano ang dahilan niya para gumawa ng ganyan?

Bigla ko na namang naalala. I can't help myself but to keep thinking of it. If I have an other self, I would pat my back and feel pity. Naaawa na rin ako sa sarili ko dahil wala na akong magawa. Hindi ako malaya, sa lahat ng aspeto, saan ko man tingnan, hindi ako malaya. Ang aking mga paa'y nakakadena sa iba't ibang tanikala. Iba't ibang problemang nagdaan na 'di man lang nasosoluys'yunan na patuloy lang na nadadagdagan. I'm a mess!

Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko nang tinatawag ang Diyos para gabayan kami sa laban na ito. Habang naghuhugas ng kamay ay tiningnan ko ang sarili ko sa malaking salamin. Nabasa ko kaagad ang kalungkutan sa aking mga mata na siyang hindi ko naman maramdaman sa loob ko. Para akong isang puzzle na hindi mabuo-buo kasi may nawawalang piyesa. Hindi ko na makilala ang sarili ko. Am I lost with my own life? Sino ba talaga ako?

Gusto kong malaman niya na karamay niya ako at nandito lang ako sa tabi niya. “I'm just like you I fall in love and I get my heart broken too I like being with my friends and family but sometimes I wanna be with myself just in my room But that doesn't mean that you know everything I've been through…” Akala ko mabigat na ang problema ko pero nang makita ko siya bilang isang pamangkin at anak ngayong gabi, nalungkot ako. Akala ko ako lang ang may mabigat na isipin sa buhay, pero mas grabe pa pala ang pinagdadaanan niya.

Inilapag ko na ang bote sa gilid at ang paa ko ang pinakiramdam ko ngayon. "A-Aray. . . " Wala sa sariling saad ko at natawa lang din ako. "Dios ko naman, self. Maglalasing na nga lang napilayan pa. Haha, ang tanga!" Tawa kong mag-isa. "Paano na ako tatayo nito?" Sabay tingala ko sa langit. "Pinokyo. . . Lift me up, baby ko!" Open arms ko sa sarili.

Hindi siya sumigaw. Walang dramatic scene. Mas tahimik pa sa inaasahan. Pero mas totoo. Lumapit ako at niyakap siya. Hindi mahigpit. Hindi desperate. Just enough. “Hindi ako umaalis,” sabi ko. “Hindi ko lang alam kung paano manatili nang hindi nawawala ang sarili ko.” Hinawakan niya ang likod ko. “Then find yourself,” bulong niya. “And if you still want me after… I’ll be here.”

r dahil pinauna Niya naman akong mag bihis, agad agad naman akong nag bihis, at inayus Ang sarili ko. Tiningnan ko Naman Ang sarili ko sa salamin, gusto kung umiyak ng makita ko ang sarili ko na miserable at Hindi alam kung anong gagawin, ayuko na maging ganito ako. " Makakaalis ka dito! Aalis Tayo dito" wika ko Naman habang kinakausap Ang sarili ko. Tumulo Naman Ang luha ko at agad naman itong pinunasan.

Hindi ko napigilan ang paninikip ng dibdib ko. "Putang ina, nagseselos ba ako?" tanong ko sa sarili ko. Sa talent portion, nagdala ng spoken word poetry si Safara, na pinag-usapan ang lakas ng loob at pagpapahalaga sa sarili. Ang bawat salita niya ay tumagos sa puso ng mga nakikinig, at sa dulo ng kanyang pagtatanghal, umalingawngaw ang malalakas na palakpakan.

Hindi niya kayang ipagtanggol ang kanyang sarili. Mag uumpisa pa lamang siyang magsalita ay may tumutulo nang luha kaya hindi na lamang siya nag sasalita kapag ito ang kaharap niya. "All i want is to be who i am. Dad, for all those times you always used to tell me who i must be, the time you always changed everything i want. Dad, you changed me too. Hindi ko na alam kung sino ako. Hindi na ako makapag paka totoo sa sarili ko dahil kayo palagi ang iniintindi ko. Kayo ang sinusunod ko dahil iyon ang kagustuhan nyo. Pero paano naman ako?"