Example Of Poem About Yourself Mga Nobela at Kwento

Bago dumiretso sa banyo, tumingin ako sa salamin sa harap ko, ang mukha ko ay nammula mula sa galit at pagod, ang mga mata ay parang antok na antok na ngunit dilat pa. Isang ngiti na puno ng poot ang gumuhit sa aking labi habang tinitingnan ko ang sarili ko, isang ngiti na nagsasabing hindi ako papayag na hayaang sirain ng sinumang tao ang tahimik na buhay na pinaghirapan kong itayo.

“Odessa, ihahatid ka ni kuya mamayang madaling-araw sa bayan. Hindi pwede na ikaw lang ang umalis at baka kung ano ang magyari sa'yo.” “Unsa man ka oy, kaya nako akong self daii. Gwapa lang ko pero 'di ko tanga para magpatsugi dayon.” Ano ka ba, kaya ko ang sarili ko day. Maganda lang ako pero 'di ako tanga para magpapatay agad.

Remembering those times that I stopped believing in myself, those times that I was so broken and devastated. "We fail, it's inevitable...but, we will never give up. I was once a failure, you know..." I paused and look at their funny reactions. They are looking at me in disbelief, yung iba mukhang ayaw pang maniwala pero ngumiti lang ako sa kanila. "...believe me, I once considered myself a failure and reached to the point of giving up. But, I stood up and get back to the track and fought for myself, fought for my dreams...my parent's dreams." I felt the lump on my throat upon mentioning about my parents so I paused for a while. I don't want to remember what I did earlier today at baka hindi

Ito ang madalas kong ibulong sa aking sarili. Ang malungkot na ngiti sa labi ko ay naging masaya, puno ng pag-asa. Ganito ko libangin ang aking sarili upang hindi ko lubos na maramdaman ang problemang kinakaharap ko. Tulad ng nakagawian ko ay idinaan ko sa isang himig na awitin ang lungkot na nararamdaman ko. Pinihit ko ang bukasan ng gasul upang lumikha ng apoy. Sinimulan ko ng magsalang ng sinaing habang inihahanda ang mga sahog para sa ulam na lulutuin ko.

sarkastiko niyang pag-kastigo sa sarili. Napasalampak na lang sa sahig si Yesha at napa-yukyok. Gusto niyang umiyak dahil sa pagka-miserable ng pakiramdam niya, pero ni isang patak ng luha ay walang pumatak sa kanya. Hindi niya napansin kung gaano siya katagal sa ganoong posisyon, “I need to get going,” saad niya sa kanyang sarili. “Walang mangyayari sa akin kung magse-self pity ako dito,” dugtong-saad pa niya. Saka niya pinilit ang sariling tumayo at pumasok ng banyo.

Hanggang sa gumabi, doon na nagsimula na parang nawalan na ako ng pag-asa. “Wag na kasi tayong mag-assume self. Siguro hindi talaga para sa akin ang pagkakataon na ‘yon. Pero bakit parin ako umaasa?” mangiyak-ngiyak kong sabi sa sarili ko habang yakap-yakap ko ang malambot na unan. “Ano ba naman ‘tong ginagawa ko, ba’t ba kasi ako umiiyak.” pinahid ko ang aking luha sabay hila ng kumot upang balutin ang aking katawan.

"Bakit hindi mo ipaglaban ang sarili mo?" "Ayoko ng gulo, dahil ganung pamilya na ang kinalakihan ko. Ayokong may magagalit sa akin dahil nga ang step dad ko lagi na lang galit. Pinipilit kong ifit in ang sarili ko sa lahat Mckenzie, kung alam mo lang! para akong tae na nagpupumilit sumama sa mga pagkain!" "Bakit naman tae pa ang description mo sa sarili mo? pwede namang tubig na lang?"

I sighed in frustration. "Looking at the beautiful sea. Holding a can of beer to ease my anxiety. I realized that I Still cannot see the real meaning of things that put through my shoulders. Although the sky reflects the tranquility, even the ocean waves tried to reached the sand. My eyes saw the visibility of a raging waves having the shadow of the sun. I am lost cause I felt the chain attached to me and I will never be free."napatulala lang ako lalo habang binibigkas ang sarili kong poem na nagawa sa pagmamasid sa paligid at pag iisip. "How to escape this kind of destiny? If my mind is troubled with uncertainty." I continued.

bahagya siyang humarap sa akin habang nagsusuklay, "Gawan mo nga ako ng autobiography." Naibuga ko ang laman ng bibig ko pagkatapos marinig ang sinabi niya. I grabbed a tissue and wiped my messed up lipstick. Humarap ako sa salamin at pinagmasdan ang aking sarili. The lipstick that Shiyuri put is now erased. Better. "Did you listen to your teacher or nah?" hindi makapaniwalang tanong ko. "No one can write your autobiography but you. It's the biography of a person written by that person itself."

How ironic that you have to experience the ugly side of life before you realize the beauty of it. Walang ibang katabi, kundi ang sarili. Mag-isang aawit sa dilim gamit ang mga liriko at ang sariling tono. Walang nakakaalam... na para bang lihim. Tanging ikaw lang ang nakakabisado. Ganiyan ang mundo. Pero kahit kailan... hindi ko ito kinasuklaman. Because the world has him. It has Hayes. Siya ang maiksing ligaya ko sa malupit na mundong ito.