Novel & Cerita Fear Of Night

Pagdadahilan ko at tumingin sa labas ng bintana ng kotse. Hindi ko kaya ang tingnan sa mata si Thunder dahil pakiramdam ko ay maiiyak na lang ako sa sobrang takot. Takot kay Tj, takot sa pwedeng mangyari at muli na namang bumalik sa ala-ala ko ang lahat ng nangyari that night. That night is one of my biggest fear and nightmare na ayoko ng balikan at kung sana ay ayoko ng maalala pa. But seeing Tj earlier ay paulit ulit na bumabalik ang alaala na 'yon. Ang sakit at galit na nakatanim sa dibdib ko mula sa kanya ay muli na namang nabuhay na ilang taon ng namatay sa loob ng dibdib ko dahil sa lalaki na katabi ko.

Parang kahapon lang ay takot pa siyang kargahin ang panganay niya dahil baka mapisa niya. Tapos ngayon, malaki na. Nag-aaral na. Sa susunod, mamalalayan na lang niya na malaki na ito, kaya na ang sarili, hindi na maglalambing sa kanya… There is a fear in his heart thinking of his daughters growing up.

Tahimik na humigop ng kape. Tahimik na huminga. Pero sa loob? Umaalon ang dibdib niya. Jealousy. Insecurity. Confusion. And for the first time… …fear. Fear na baka tama si Camille. Fear na baka hindi siya sapat sa mundong pinapasok niya. At higit sa lahat— Fear na baka masaktan na naman siya ni Nathan.

Anong problema ko kung hindi makatulog kaagad? lyon ang unang inisip ko pagkagising. Kasi iniisip ko na naman ang pag-uwi namin at ang paglipat ko sa condo niya! I shouldn't be scared if I can't sleep. I can't anticipate the nights everyday just because of my dark thoughts. At isa pa, ano ang pinaka ikinakatakot ko? Na hindi ko makayanan at kausapin ko siya hanggang sa mag-away kami? Edi maganda! Makakatulog na ako pagkatapos naming mag-away.

sabi ko at naupo sa buhanginan malapit sa putting payong, hindi ganon karami ang tao dahil anong oras pa lang, kakaunti pa lang ang tao, madalas ay mga naglalakad lang din ang kumukuha ng letratro. What the fuck just happen last night? Am I drugged?

Itatabi na sana niya sa bulsa ng kaniyang pantalon ang kaniyang cell phone nang bigla na lamang siyang niyakap ni Luna. “Don't leave me alone. I'm…I'm scared,” umiiyak na sabi ni Luna. Isinubsob niya ang kaniyang mukha sa dibdib ni Yael. Hindi agad nakagalaw si Yael. "Huwag kang mag-alala. Hindi kita iiwan, Luna,” paniniguro niya habang hinahaplos ang buhok ni Luna. Nais niya sanang itanong kung bakit ito natatakot pero mas minabuti niyang hindi na lang magsalita. ‘It’s either mayroon siyang agoraphobia (fear of being stuck), acrophobia (fear of heights) or basophobia (fear of falling). Hindi ko alam na may ganitong form ng anxiety si Luna. What could have been the cause of it?’

- Talliah Jae's POV. Nagising ako ng walang katabi, pag tingin ko sa orasan ay mag 10pm na. Ibinalot ko ang sarili sa comforter at tumayo upang hanapin si Ice ngunit nalibot ko na ang buong kuwarto ay wala sya, napalingon ako sa counter ng maliit na kitchen, May pasta and juice na nakatakip at may nakadikit na notes. Ilang oras na kaya siyang nagpapahangin sa labas?

"Kaya nga we move mountains by faith." "Whatever!" Tumayo na siya at tinungo ang direksyon ng pinto. "Matutulog na ako." "Sigurado ka bang kaya mong matulog mag-isa na madilim?" "My faith is bigger than my fear of ghosts." "Naks naman! Sana all." Still, hindi niya napigilan ang mapangiti. Loko talaga!

Wala pa siyang ibang nararamdaman bukod sa matakaw siya sa tulog. Nine ng gabi natapos ang shift niya sa Spotz. Kagaya noong mga nakaraang gabi ay may pakiramdam siyang may sumusunod sa kanya ngayon. Sobrang takot ang nararamdaman niya dahil mag-isa siya ngayon, wala si Kim na kasabay niyang umuwi. Lakad takbo ang ginawa niya para makarating sa terminal ng jeep sa kanto. Syempre nag-iingat siyang madulas, hindi na lang dapat ang sarili niya ang iniisip. There’s a little monster inside her right now.