Novel & Cerita Fear Of Night

Pero nang makita niyang nakangiti ako at walang bakas ng inis, dahan-dahang bumaba ang depensa niya. "M-Mommy..." paos na bulong niya, habang itinuturo ang kaniyang laruan. "Wawa is scared of the dark... I can't sleep. The cough monster might come back." Cough monster. Napag-alaman ko na may hika ito kaya baka natatakot siyang matulog nang mag-isa dahil baka hindi siya makahinga ulit.

Pero matapos maalala ang nangyari kagabi, nakabuo sya ng conclusion. He's so scared last night because of the lighting. He has astrophobia, an intense fear on lightning and he can't calm down without his mother's presence. Kagabi, nasa trabaho pa ito at malakas ang ulan. Siguradong nagpilit itong umuwi kaya posibleng nabasa ito ng ulan. Umuwi na nga sila at pagdating palang, nagtatakbo na siya papasok. Hinanap nya muna ito sa kusina pero wala ito kaya naman sa kwarto siya nito nagpunta.

Mabilis na kinabig ni Achilles ang manibela, saka pinaharurot iyon patungo sa condo ni Leah. Nasa elevator pa lang siya patungo sa floor ng unit ni Leah, nanlalamig na ang mga kamay niya. For the second time, he felt fear again. At dahil iyon sa kay Leah. At trumiple pa ang naramdaman niyang takot nang malamang naka-lock ang pinto ng condo ni Leah at kahit anong katok niya ay walang nagbubukas. Napasabunot siya sa sariling buhok. "No... no... she didn't leave me... no!"

Then finally admitted in a softer voice, “Nothing… I just…” Her eyes slowly drifted toward the children again. Immediately, understanding settled across Alex’s face. The fear again. God. He knew that feeling too well. Because even now, despite the increased security surrounding the estate and the fact that the people responsible were already gone, sometimes Alex still woke up in the middle of the night checking whether the children were safe inside their rooms. Sometimes trauma survived logically impossible reassurances. Slowly, Alex intertwined his fingers with hers beneath the blanket resting over their legs. “They’re okay,” he whispered softly.

--- Who I am. What I do. Why Sophia is here. Why my family keeps interfering. --- Everything. --- Pero sa bawat pagkakataong susubukan ko... May pumipigil. --- Fear. --- Fear that she'll look at me differently. Fear that she'll walk away. Fear that I'll lose the only real thing I've had in years. --- At hindi ko kaya iyon. --- Hindi pa. --- Later That Night Makalipas ang ilang oras...

Since FEAR has strong connections to government agencies and military personnel, it has a strong possibility that Archibald is backed up by them, kaya malakas ang loob niyang kalabanin ang Westside. FEAR, a military agency that solves complex and violent enemies the normal police cannot handle, mostly supernatural ones. Kagaya sa Westside Dragons, karamihan ng miyembro nito ay mga talisman users. Malaking organisasyon ang FEAR, marami silang koneksyon sa malalaking organisasyon sa labas at loob ng bansa. I hate to admit it, pero sila ang grupong kayang tapatan ang Westside. The two groups have been clashing for so many years, pero hanggang ngayon, wala pa ring nakadadaig sa bawat isa.

Alam ko naman na hindi ko dapat yun sinabi dahil masasaktan siya lalo pa ngayon na masiyado siyang sensitive dahil sa pagbubuntis niya pero kasi hindi ko napigilan na mag burst out nalang dahil sa pagod at inis. But I saw her tears. I saw fear in her eyes. She was so scared, nakita ko yung takot sa mga mata niya katulad ng takot niya nung gabing tumakbo siya at tumakas mula sa akin. And I hate it, that's why I walk out.

"Halika na, hindi ka ba natatakot?" "Siyempre natatakot, may phobia ako e,"nanginginig niyang wika saka niyakap ang sarili. "Halika rito, yayakapin na lang kita ulit para mawala ang takot mo." "Ayoko, baka ano pa ang gawin mo sa akin," pagmamatigas niya. Isang malakas na kulog ang nagpaigtad sa kaniya dahil para tumakbo siya sa tabi ni Alas at yumakap.

Mabilis naman ito g tumango habang nakayuko at nanginginig sa takot sa kan'ya. Padabog s'yang umakyat ng hagdan at pumasok sa kan'yang kwarto para matulog. Pagod ang isip at katawan n'ya dahil sa lintik na kasal n'ya sa babaeng iyon. Masama rin ang kan'yang loob sa mga magulang na s'yang nagpilit sa kan'ya na pakasalan ang kanilang kasambahay. Hindi naman s'ya takot na mawalan ng mana, ang ikinatatakot n'ya sa kan'yang nanay ay ang banta nito sa kan'ya na ipakulong s'ya.

"Jascha, bakit mo ako inintay na lumabas? Dapat ay natutulog ka ng ganitong oras. May pasok ka pa mamaya, hindi ba?" Kung hindi ko siya kilala, he might scare me away by thinking his stalker tendencies. Obsession or much more than that. Pero ang maamo niyang mukha ay walang bahid na siya ay mapanganib. But sleeping is more important for him who had head trauma. Maaring hindi na normal ang nerves niya sa ulo. "I am scared." Naisantinig niya. "Your friends don't like me." "What? Bakit mo ba iniisip yan? At ano naman kung hindi ka nila magustuhan?"