Fear Of Night นิยาย & เรื่องราว

Ngunit mas nagulat siya sa inihatid na pakiramdam niyon sa kanyang sarili. Kahit na kailan ay hindi niya naramdaman ang ganitong uri ng pakiramdam kay Timothy. Natatakot siya sa kakaibang damdamin na ito. Itinulak niya ito palayo sa kanya at tahimik na humalukipkip. Hindi kumibo si Matt. Ngunit maya-maya ay biglang kumidlat. Napaiyak siya sa takot. Ito ang isa sa mga bagay na kinatatakutan niya, ang kidlat. May phobia siya sa kidlat dahil nakulong siya sa banyo nuong bata pa siya habang kumikidlat. Kaya kahit na ngayong matanda na siya, tuwing kumikidlat ay nanginginig siya sa takot at napapaiyak.

Hindi ko maipaliwanag ang saya na nararamdaman ko sa pagkakataong ito ngunit sa kabilang banda ay nakakaramdam ako ng takot na baka hindi maging maayos ang maging combining namin dahil hindi ako sanay sa relasyon na seryoso, masyado akong nag ooverthink sa ganitong bagay at mukhang kailangan kong iwasan ang ganitong bagay. Sa bawat araw na lumilipas ay parang pakiramdam ko ay nababawasan ang bigat sa pakiramdam ko ewan ko ba minsan hindi ko maintindihan yung nararamdaman ko and thankfully andiyan si Azier sa tabi ko at may nasasabihan ako sa mga baluktot kong thoughts and mindset. "I want to sleep with you tonight"He said while facing me. "Saan ka naka-kita nang manliligaw na nakikitulog?"I

Sapo ng mga kamay nya ang kanyang muka habang humahangos, marahil ay hindi pa nito kayang buksan ang kanyang mga mata sa takot na hindi pa sya gising at nananaginip pa rin ito. His harsh breathing signifies fear that his nightmare might somehow penetrate the boundaries of his dream and make it into reality by bursting from his eyes. The mist of the rain was fogging the glass making it impossible to see the city lights below that might help him realize his wakefulness. "Babe," marahang hinaplos ni Thalia ang kanyang likuran na basang basa ng pawis kahit naka bukas ang aircon at malamig klima ng maulang gabi. "It's not real, you're awake now."

Minsan parang ayoko nang matulog. Humigpit ang aking hawak sa unan, gusto kong sumigaw ng napakalakas, gusto kong magwala pero natatakot ako na magising sa aking tabi si Zie at makita nito ang lugmok kong itsura. Natatakot ako na baka mapuno na si Zie sa akin at marealize nito na ayaw na niya akong makasama, ayokong dumating ang araw na iyon, parang hindi ko kaya.

The blood. The screams. Even Torren. Parang may kumakalas sa isip ko mula sa realidad. Parang may bumubukas na lumang pinto sa loob ko na matagal nang nakasara. And behind it… was fear. Pure. Violent. Ancient fear. Lumuhod ako sa sahig habang nanginginig ang mga kamay ko. “Freya!” mabilis na lumapit si Torren.

"Eat. Make sure you'll finish it. You still going to pay for letting someone hurt you. Ako lang dapat ang mananakit sa 'yo. -Onyx I clutch my chest. What's wrong? Why my heart is pounding? I shrug my head and focus on the note that I'm holding I put it in my pocket and start eating the food. Saktong pagkatapos kong kumain bumukas ang pinto ng clinic at iniluwa ang nurse. She smiled at me as she saw me. "You're already good to go, Mr. Asuncion. But before that, I need to know why you didn't put on the medical record that you have Nyctophobia?." Tinitigan ko ito ng blangko. "I don't have Nyctopbia." Her forehead creased. "What do you mean? You collapsed on darkness—" I cut her off.

Gumawa ako ng sarili kong mundo na para bang hindi ko naririnig ang kanilang mga harutan, hiyawan, kwentuhan, at bastusan. Meron pa palang mga ganito sa panahon ngayon? I mean, everything is digital now a days kaya parang outcast and rare na kung may makita man akong newspaper. I chose to solve the words under the 'across' section. There are six blank boxes and I mumbled the question, "Literary genre with an atmosphere of dread," Dread means 'to fear greatly' and is synonymous with the words anxiety, fear, panic or wait? Horror! Horror is a genre.

Hindi alam ng dalaga kung saan sila tumigil dahil narinig niya na lamang ang pintuang bumukas at sumara. The room was dark and cold she feels it even her eyes didn’t see it because of her being blind, she didn’t know what to feel but the most emotion reigning in her heart is fear. Erin fears being in the dark because she’s already there. Dagdagan pa ba ng binata ang takot na nararamdaman niya habang nakakulong ang kanyang mga paningin sa kadiliman? She didn’t hear any click of the light switch so, she bet he will stay like this.

This is where she and Paul will have to face reality, learn to be civil, and learn to share the one person they both love the most. Alam niya na hindi palagi ay makakasama niya ang anak niya. At iyon ang pinakakinatatakutan niya...ang mga gabing hindi niya maririnig ang pagsusungit ni Alys, ang mga pagkakataong hindi niya mahahawakan ang maliit nitong kamay habang natutulog, at ang hindi na niya mababantayan ang bawat pag-ikot ng katawan nito bago tuluyang dalawin ng antok. She feared the empty nights, the silence that would replace her daughter's soft breathing.

Kitang-kita niya ang bilog na bilog na buwan na nakasilip sa pagitan ng mga sala-salabat na dahon ng niyog. She had read many scary stories that happened during full moon. And her memories of those stories were not helping her right now being alone in the dark in a strange place. Few minutes more, fear already began creeping under her skin—messing up with her mind and judgement. Kaunting kaluskos, agad siyang bumabaling sa direksiyon niyon kahit na hindi naman niya maaninag kung ano iyon. At lalo siyang napa-praning!