Fear Of Night 소설 & 이야기

Bigla talagang kumabog iyon dahil nakaramdam siya ng takot. Bata pa lang siya ay mayroon na siyang matinding takot sa gagamba. Mayroon na nga siyang arachnophobia dahil talagang hindi niya mapigilan ang magwala kapag nakakakita ng gagamba, malaki man iyon o maliit. Basta makita pa lamang niya ang mga paa nito'y sapat na para makaramdam siya ng matinding takot.

As I lay in bed, the anticipation of what tomorrow might bring mingled with the fear of the unknown, leaving me caught in the delicate dance between courage and hesitation. Naririnig ko ang mga bulungan mula sa paligid mukhang nagtataka ang mga ito kung bakit naririto ako. Damn! I can't do this! Ng tatalikod na ako I got bumped on someone's shoulder. That made me raise my voice, i'm not even in the right mood!

He spread his arms to cover me from his back. The nervousness and fear that I felt just got tripled. I wanted to do something but I don't know what. This is what I really fear the most na baka may makasalubong kaming panganib kung tatahakin namin ang kagubatang ito. I still wanted to hide to our spot earlier but I also do get Harry's point.

Takot siya sa kahit saang lugar na purong kadiliman lang ang sasalubong sa kanya dahil may phobia siya roon. Pakiramdam niya kasi ay parang may kung ano na lang ang biglang hihilahin siya at kakainin siya nang buhay na may kinalaman sa dilim na siyang labis na kinatatakutan niya. "Lights pl-please! I-I n-need lights." Nangangatal ang bibig ay hindi na halos makilala ni Margaux ang kanyang boses. Hindi niya rin alam kung bakit bigla na lang nanlalamig ang katawan niya.

My mind raced, spinning out of control, each thought fueling the next, each fear amplifying the last. Exhaustion finally claimed me, the relentless cycle of thoughts culminating in a state of utter exhaustion. Sleep offered a temporary reprieve, a brief respite from the gnawing anxiety. But even in sleep, the shadows of my fears lingered, a haunting reminder of the danger that lurked, a constant threat to the fragile happiness I had found. The dreamless sleep offered no comfort, only a temporary escape from the relentless tide of worry that threatened to consume me. Mas okay siguro kung maghigpit kami sa security. Lalung-lalo na sa security ni Ruan.

With the age that I have now, I'm really afraid of those creatures. Not only that, I grew up with no one beside me whenever I'm afraid of the dark kaya mas nakadagdag iyon ng phobia ko. "And why would I do you a favor?" he asked flatly. "I-I'm afraid with ghosts. At t-takot din ako sa madilim," I blurted out honestly." I could still remember the night when it's raining and thunder. I was alone in my room and my nanny was sleeping at that time. Umiiyak ako magdamag habang yakap-yakap ko ang paborito kong teddy bear.

Agad na naging pula na naman ang mga mata nito at humakbang palapit sa kanya. Hindi niya alam pero wala sa sariling napaatras siya. Takot ba siya? Ngunit sanay na siya. Halos gabi-gabi pa siyang lumalabas para maghanap ng kauri nito. "You keep denying it. But your slightest move shows what you really feel. Papaalalahanan lang kita. you're my prey. At tama lang na matakot ka." "Pananaw mo lang 'yon. Iba ako. Dahil ganoon din ang tingin ko sa'yo."

Marahas siyang bumangon mula sa pagkakahiga sa kama. Napahilamos siya sa kanyang mukha habang pinakiramdaman ang sarili. Sanhi ng madilim nakaraan ay hindi magawa ni Aries na matulog na hindi nakabukas ang ilaw. Pakiramdam niya pagmadilim ang paligid niya ay lalamunin siya ng nakakatakot na madilim na kawalan. Aatakehin siya ng panic na tila baga hindi siya makahinga. Pakiramdam niya ay nakaka suffocate ang dilim. He is afraid of the dark.

tanong ko, pilit na pinapanatili ang tuyo kong tono. Hindi siya sumagot, pero nang sumilay ang maitim na amusement sa mga mata niya, sapat na ‘yon para sagutin ang tanong ko. “It was just a nightmare,” bulong ko. “I shouldn’t have come up here.” Nanigas ang panga niya, para bang nainis siya sa sinabi ko. “What are you so scared of in the night?” malamig niyang tanong. “Don’t I scare you enough in the day?”

Sumunod siya sa likod ni Adrian, bawat hakbang parang masyadong malakas ang tunog. Pagpasok nila, isinara ni Adrian ang pinto. Soft click. Pero parang may pintong nagsarado sa buhay niya. Pagharap niya, inaral siya nito—mga matang hindi mabasa, pero alam niyang binabasa siya. “How was your morning? ” tanong niya. “Overwhelming,” sagot niya, barely holding it together. “That was expected.” Lumapit ito, mabagal, may rason sa bawat galaw. “People fear what they don’t understand. And they don’t understand you. Yet.”