Novel & Cerita Filipino Alamat

Wala akong gustong gawin ng mga sandaling iyon kung hindi ang magpasalamat kay Warren at sa pagpapaintindi niya ng lahat sa akin. Nang tumayo ito at kinuha ang bag sa lapag ay alam kong may sasabihin pa ito kaya hinintay ko ang susunod niyang sasabihin. “Ito ang address namin sa Leyte, kung may pagkakataon ka ay bisitahin mo ako para naman makalanghap ka ng sariwang hangin bukod sa hangin dito sa Manila.” Natatawa nitong paanyaya sa akin.

aniya. "It's okay, hindi naman ako nagmamadali. Maring salamat para dito." wika ko sabay tago ng papel na binigay niya sa akin at nagpaalamnna rin ako dito. Wala na akong inaksayang oras pa kundi hanapin ang sagot sa mga gumu gulo sa isipan ko. Mabilis kong pinasibat ang sasakyan patungo sa sinabi nitong address. Binasa ko ang nakasulat, Sampaloc Manila, medyo malapit lang rin naman sa way ko.

Malalim siyang humugot ng hininga bago niya sinagot 'yong tawag. "Miss President Jiliaveen." Banggit niya sa pangalan nito. "Kumusta ka? At nasaan ka ngayon?" Nag-aalalang tanong nito sa kabilang linya. "Huwag kang mag-alala nasa maayos akong kalagayan," sagot niya. "Mayroon akong bahay dito sa Laguna." Pag-amin niya. "Mabuti kung ganoon, pwede ko ba malaman ang address mo? Don't worry Chris mapagkakatiwalaan mo ko." Hirit ni Jiliaveen.

naguguluhan man ay mahinahon niyang sagot. “Pero tama naman po ang number na di-n-ial ko mam. Kayo po ba si Miss Saniah Sandejas from number 301 Imperial St. Saint Ignatius, San Antonio, Nueva Ecija?” paglilinaw ng lalaki sa kabilang linya.

Ngayon lang kasi sila magkakahiwa-hiwalay. Pero sabi nga ng kanyang Mamang para ito sa kabutihan nila. Sisikapin na lang n'ya na makita agad ang ama at kapatid ng Papang niya. Hawak na niya ang address ng mga ito sa Maynila at pati na rin ang mga pangalan ng mga ito ay isinulat na ng kanyang Mamang sa isang Papel. Para sigurado daw na hindi n'ya malilimutan.

Sinabihan lang nila ako na possibleng matagal ng wala sa Pinas ang anak ko. “Ma’am, hindi kami sigurado pero may nakuha po kaming record ng pag-alis ng mag-asawa na Virginia Yurong Alemar at Alfredo Alemar kasama ang tatlong bata. Mukhang isa po doon ang anak na hinahanap niyo.” “Ano? Saang lugar iyan?” napabangon ako bigla. “Nasa Metro Manila po kami ma’am. Hindi po namin kasi mahanap doon sa buong parte ng Visayas ang pinapahanap niyo.”

paliwanag niya. “Pero ang eksaktong address. Saan? Ibinigay ba niya sa iyo?” si Fidel naman na inubos ang pagkaing nasa plato nito. “Tindahan daw. Sinabi niya sa akin na may tindahan daw si Aling Ising kaya hindi mahirap hanapin,” sagot niyang nagpaalam sandali sa mga magulang niya upang bayaran ang kanilang kinain.

Agad niyang kinuha ang address at dali-daling pumunta roon. San Alfono Village. Ang lugar ay luma at sira-sira ang mga bahay. Hindi na siya nagtataka kung bakit hindi niya mahanap ang pamilya nito noon. Kumatok siya sa pintuan, at isang babaeng nasa trenta anyos ang dahan-dahang nagbukas. Nanilaw ang balat nito at payat ang mukha, halatang hirap sa buhay.

“And here’s another twist: Mr. Investor is in the Philippines!” Hindi niya mapigilan ang tuwang nararamdaman nang marinig ito. Tahimik siyang nagpasalamat sa Maykapal sa isa na namang blessing na kanyang natanggap sa kanyang negosyo. Sana ay dumami pa sila. “Really? Which part of the Philippines?” Excited siya at hindi niya ‘yon itatago. “It is said to be in Manila. I’ll be sending you the exact address, date, and time, so you can get ready. And by the way, I’ll be attending a seminar today,” saad nito mula sa kabilang linya.

Tinatak ko nalang sa isipan ko na siguradong sa una lang mahirap at masasanay din ako. Kaya ilang minuto lang ay binigay na nga nito ang naturang address ng lalaki kung saan ko ito susunduin. Parte lang naman ito ng Maynila. At hindi ako pwedeng magtagal doon dahil kailangan ko pa ring magdoble ingat.