Novel & Cerita Food Of Thought

May pagka-vegetarian din naman siya at bibihira lang kumain ng processed foods. Isang rason lang ang naiisip ni Sloane. Dali-dali niyang binuksan ang kaniyang cellphone at pinindot ang calendar app. “Delayed ako…” usal niya sa sarili. Sa kabilang banda, tahimik na nakikinig si Saint sa labas ng banyo at tumiim ang bagang nang marinig ang boses ni Sloane.

Sa harapan niya ay inihain ng mga katulong ang almusal: scrambled eggs with herbs, caviar toast, smoked salmon, at Greek yogurt na may pulot at berries. Maganda sa mata, pero… hindi iyon ang panlasa niya. Tahimik niyang tiningnan ang mga pagkain, at halos maramdaman ni Quen ang pag-aalinlangan niya. Kumindat ito nang bahagya, saka dahan-dahang yumuko palapit sa kanya, halos magdikit ang kanilang balikat. “If you don’t like the food,” mahinang bulong nito, mababa at malambing ang tono, “we can go home.”

I stood up with my swollen eyes and got the Broom and dustpan into the kitchen and sighed. Ang kapal pa nang mukha n’yang pabilihin ulit ako gamit ang sarili kong pera! Eh s’ya naman ‘yong may saltik at problema sa buhay. Sana naman hindi n’ya na sinabay ang pagkain sa galit n'ya. Food is prescious. I hate those who don’t appreciate food’s preciousness. … “ Oh bakit Busangot nanaman ang pag mumukha mo jan?”

Wala naman itong pasok tuwing Thursday, kaya alam kong nasa trabaho ito. Napangiti ako ng may pagkain na sa lamesa. Fried rice, bacon, egg, and vegetable salad. Even though he’s busy, nagagawa niya paring mag-effort para saakin. *** Naabutan ko si Jacob na masyadong focus sa libro niya dito sa cafeteria, sa tambayan namin.

Isang hot dog, pritong talong, fried rice at isang umuusok pa na mug ng kape. Bahagya siyang napangiti . Tinap niya ang thumbs up button para i- like ang post nito. *** Kumakain ng junkfood si Raine habang nanonood ng tv sa sala. Kasama niya si Diana. Nakagawian na nila ang mag - movie marathon kapag na na - iistres sila sa trabaho. Si Diana ang unang nakaisip niyon. Wala naman siya ibang gagawin kaya pumayag siya.

“Palagi kitang pinaaalalahanan no’ng college tayo na hindi mo na kailangan mag-thank you sa akin, ‘di ba? Makita ko lang na sarap na sarap sa mga pagkain na dala ko, okay na ‘yon sa akin.” Mabilis kong nginuya ang nasa bibig ko at nilunok, and then I started talking while giggling. “Kung makapagsalita ka naman… akala mo naman talaga ikaw ang nagluluto ng mga foods na ibinibigay mo sa amin ni Kath noon. E, lahat nga galing fast food!”

Simpleng saad niya sabay subo ng isang kutsarang macaroni salad nang humarap siya rito. Ngumisi ito sa kaniyang sinabi at ganun din siya. Good at tanggap nito ang sinabi niya. Well, hindi naman siya nagsisinungaling pagdating sa pagkain eh. Food is life kaya siya kaya unang tingin pa lang niya sa mga dala nito, mukha ng pagkain ng baboy. Nagtitigan silang dalawa habang kumakain siya. Hindi problema iyon sa kaniya kung iyon ang pag-uusapan, kahit umabot pa sila buong umaga magtitigan.

Matapos kasi niya itong lagyan ng kanin at adobo ang plato nito ay natulala na siya. "Ang dami naman niyan," kunwari ay reklamo niya ng lagyan na nito ng kanin at ulam ang kanyang plato. Ngumisi naman ito sa kanya bago nagsalita. "Para namang hindi mo kaya ubusin." Pinanlakihan niya ito ng mata. "Food is life," wika niya sabay hagikgik. "Ano?" Tanong niya nang makasubo na ito.