Food Of Thought Mga Nobela at Kwento

Organic daw iyon at umiwas sa mga processed food. Ilang araw akong kumain nun bago bumalik sa Heat'n Training Center. Sumabay akong kumain kay Cassy. "Ano yang dala mo? Ang putla naman yan?" komento niya sa kinakain ko. Nilagyan ko yung mangkok niya, sempre kailangan magpa impress tayo. "Snow mushroom. Recommend ni Mr. Fang. Bagong investor ko. Medyo nakakabata raw to."

sambit ni Zia upang maputol ang tensyon. Tahimik na naupo ang magkapatid sa hapag habang si Zia naman ay isa-isang inilapag ang pagkain. Fried rice, hotdog, scrambled egg, at bacon ang simpleng almusal nila pero halatang nagustuhan iyon ni Johanan dahil halos hindi ito mapakali sa pagkain.

Para sa kaniya, ang pagkain ay hindi na isang bagay na dapat pinapalasap o kinapupulutan ng sarap—ito ay naging isang panggatong na lamang upang panatilihing buhay ang kaniyang katawan. Isang tanghali, habang kasalukuyan siyang nagbabasa ng mga ulat tungkol sa kaniyang mga shipping lines, dahan-dahang pumasok si Eleanor dala ang isang pilak na tray na naglalaman ng kaniyang tanghalian.

iiling-iling na sabi ni Jorge. "Seryoso kami sa sinabi namin, huh!" sabi ko agad. "We know. Para di kayo mag-overthink, ikain na lang natin ang lahat. Food is life and life is good," sagot naman ni Ralph. "Food is life and life becomes peaceful if we are full," segundo rin ni Jorge. "Ang dami niyong alam, tse!" sabay pang sabi namin ni Elisa. "Syempre Elisa, hindi lang kayo ang maraming alam kami rin," sagot ni Ralph.

Napatawa na lang ako sa naisip. “They said you haven’t eat lunch and dinner. Are you sure you can really eat those unhealthy foods?” tanong niya na nilingon pa ang ilang pack ng junk foods and tsokolate na nasa tabi ko. Panay wala ng laman ang mga ‘yon. Hindi naman ako nagsalita. Well, I suppose to eat healthy foods but your maids are having fun talking shit about us. I actually want to say that but I didn’t voice out my opinions.

Overthinker pa naman ako. “Let’s eat.” simpleng salita niya na kinatango ko na lang. Binaliwala ko na lamang ang mga iniisip ng utak ko at kumain na lang dahil kawawa na ang sikmura kong gutom. Lumipas ang ilang minuto na sobrang tahimik lang namin na kumakain ng kaniya-kaniyang pagkain. Dahil hindi naman siya nagsasalita ay tahimik lang din akong ninanamnam ang kinakain kong adobo fried rice na may fried dinosaur— este chicken. Ang laki kasi ng hita ng manok kong kinakain kaya parang dinosaur na ata ‘to.

sagot ko. Pinanliitan niya ako ng mata. Iniwas ko ang tingin at itinuloy ang pagkain. Kate made breakfast for us. Ham, egg, pancakes and everthing that smells morning. Pasalamat na rin ako dahil marami ang niluto niya. Maybe she thought I’ll be lashing out my frustration into food, which she definitely thought right. Ewan ko lang pero ang sarap kumain ngayon. Nahahalata na nga ang pagtaba ko pero hindi ko talaga kayang pigilan ang gana ko sa pagkain nitong mga nakaraang araw.

agad niyang puntol ang tawag at binalewala ang mga sunod-sunod na tawag nito. Sa totoo lang, ang paligid at ang mga kasama niya ang nagpapasarap sa pagkain. Ang self-heating hot po at mga instant food– mga simpleng pagkain na hindi mo karaniwang makikita sa marangyang hapag kainan– pero dahil may mga taong may iisang pangarap ang magkakasama, sapat na ang siglang iyon para mabuhay ang lahat.

Hindi naman niya sinasadya ang magpakagutom, sadyang abala siya sa trabaho kaya nakalimutan niyang kumain. Hindi lamang nitong mga nakaraang araw—mula pa noong Araw ng mga Puso, hindi na regular ang kanyang pagkain. Kahit naaalala niyang kumain, hindi niya natitikman ang lasa. Ang pinakamasarap niyang nakain nitong huli ay ang tanghalian sa bookstore. Binuksan ni Alex ang pagkaing ibinigay ni Marvin. May isang mangkok ng sabaw doon. Inuna niya itong dalhin at iniabot kay Morgan, sabay sabing uminom muna bago kumain.

SANYA AFTER Isaiah bring our food ay agad din itong tumalima paalis. Nakakunot na naman tuloy ang noo ni Sir Justin at parang na-badtrip dahil dumating bigla si Isaiah. I was eating the food called F-Foka—Fokash— Ah basta! May bread sa dulo!