Food Of Thought นิยาย & เรื่องราว

Ano na naman kaya ang pinaplano niya? Bago pa ako iwan ni Rowan sa kwarto ay hinatiran niya muna ko ng mga pagkain. May slice ng pizza, chocolates, at fries. Meron ding burger at softdrinks. Para akong bata na tuwang-tuwa. Pasayaw-sayaw pa ako habang kumakain. Alam niyo kasi, si Rowan napaka health concious nyan. Ang tawag niya sa mga junkfoods at fastfood, ay fake food. Hindi raw totoong pagkain ‘to. Kaya the fact na pinapakain niya ko nitp ngayon, aba sinapian si bading! Pero nakakaloka, kailangan ko pa masuntok sa ulo para payagan niya ako mag fast food. Matagal din bago siya bumalik. Nakaligo at nakabihis na ako nang pumasok siya sa kwarto.

Para mas mapagtuunan ko pa 'yung brand. Halos kapamilya na namin 'yung bubble wrap sa bahay habang tinutulungan ako ni Thorne. May color-coded stickers pa, naka-line up ang boxes na parang may mini warehouse ako sa tapat ng TV. "Wow. Wine-braised beef at mushroom risotto?" tanong ko, lutang pa habang inaamoy 'yung rich aroma ng food na iniligay niya sa tray. "Syempre," sagot niya, proud. "Hindi na pwede 'yung fast food lang. Level up na tayo."

Paulit ulit kong sinasabi iyon sa sarili ko, na parang isang dasal na sana ay mapawi ang kakaibang guilt na nararamdaman ko. Pero mamaya ko na muna yun iisipin. Ang importante ay maubos ko itong pagkain na nasa harapan namin. Ang bawat subo ko ay parang may kasamang paglimot, panandalian man lang. Sigurado akong matutuwa si baby sa mga kakainin namin ngayon. Sa simpleng thought na iyon, kusang napangiti ang mga labi ko. Parang sa bawat pagkain ko, hindi lang ako ang nabubusog kundi pati ang munting buhay na dinadala ko.

Hindi ko na rin ito nasamahan sa lunch. Huminga ako nang malalim habang patuloy sa paghahanda ng pagkain. Sinubukan kong ituon ang isip ko sa ginagawa ko—ang amoy ng sibuyas, ang lamig ng carrots sa kamay ko, ang simpleng routine ng pagluluto. Anything to keep my thoughts from wandering back to what happened earlier.

At kita ko sa mata niya na parang may lungkot. Well, hayaan mo siya. Mag-overthink siya diyan. Good for him. Tumutok na lang ako sa pagkain. Ang sarap ng almusal. May sinangag, bacon, itlog, hashbrowns, toast, fresh fruits, at—shocks—gumawa pa siya ng sabaw. Para raw sa hangover ko. Thank you, Lord. At least, gentleman kahit pa f*ckboy. Maalaga naman pala.

M na iyon ay nag patuloy na lang silang kumain at uminom ng wine. At dahil sa ginawa nila ay may iilang nakapansin at tinitingnan silang dalawa ni Sharon na nag e-enjoy sa pagkain at pag inom ng wine. Wala namang silang pakialam na dalawa dahil sinusulit lang nila ang pagkakataong kumain ng masasarap na pagkain. Sa madaling salita, ay motto talaga nina Aurora at Sharon ang ‘food is life!’

Hindi ko kasi ito masyadong naintindihan nung una kong binasa. "Mauna na kayo, busog pa ako," wika ko. "Kahit na, kailangan mo pa rin kumain dahil mahirap ang activity mamaya," paalala niya. "I'm fine, marami akong nakain kanina." "Oo nga pala, kaya pala gutom na gutom si Topher. Binigay nga pala sayo yung pagkain niya kanina sayo, another sana all," biro niya.

Halatang naguguluhan pero may halong pagkamangha ang tingin nito sa kanya. Binalikan ni Mallory ang tingin ni Theodore at bahagyang ngumiti nang may kakaibang kislap sa mga mata “Masama po mag-aksaya ng pagkain, hindi ba?" panimula niya na tila seryoso ang tono. Besides, appreciating food and not wasting it is a good tradition and virtue for us Pinoys, hindi po ba?” dagdag pa niya na may halong pang-aasar at kapilyuhan sa kanyang boses.

Zion glared. Theo raised both hands. “Okay. Wellness program.” “At food,” tuloy ni Zion. “Healthy meals. No strong smell.” Theo stared at him. “Libreng pagkain para sa kanya? Mahahalata tayo n’yan.” “Sige, gawing libre ang pagkain sa canteen. Incentive kamo ng lahat ng empleyado.” Nanlaki ang mata ni Theo. Zion started pacing.

But never one prepared with that much thought—never this warm, never this… sumptuous. Thyon chuckled and lifted the lunch box higher, as if flaunting it. “This isn’t just food. It’s a heart-warming box, full of color, fragrance, taste—may effort, may pagmamahal. Parang hindi lang stomach ang pinapakain, pati soul.” He added with mock seriousness, “By the way, si sister-in-law mismo ang nag-remind sa’kin—never skip breakfast. Bad daw for the stomach. See? She’s so gentle. She actually cares.”