Novel & Cerita Food Of Thought

mahinang kumatok si finn sa bukas nyang opisina at my dala itong pagkain galing sa isang fastfood. "Kumain ka muna. Its lunch time. Baka magkasakit ka kapag nagpabaya ka sa health mo. Pero aalagaan naman kita kapag nagkasakit ka." dagdag pa nitong nakangti. Nakikita na nya ang Finn noong college na palabiro at makwela. Hindi cya umimik pero excited cya sa dala nitong pagkain. Na miss nya ang chicken joy at french fries! Pinatong ni Finn ang magkain sa lamesa nya.

Tahimik lang ito nang makapasok ako sa kusina, ni hindi man lang ako nito tinapunan ng tingin at diretsong nakatingin sa pagkain na nasa mesa. Sa totoo lang hindi ko maintindihan ang isang ito, kagabi lang galit na galit ito dahil hindi ako umoo sa gusto niya, ngayon naman nagkusa itong maghanda ng almusal namin. Iba't ibang pagkain ang mga hinanda nito, scramble egg, bacon, salami, but one particular food caught my attention, agad naman akong napatingin dito at nalaman kong titig na titig pala ito sa akin.

Itinuon ko ang atensyon sa pagkain na nakahain sa lamesa, biglang tumunog ang tiyan ko ng maamoy ang mga nakahain doon. May scamble egg, ham, tocino at adobong manok. Parang niluto niya yata lahat ng frozen food namin sa dami ng niluto niya eh dalawa lang naman sila ng ama niya ang kakain. Ang sabi niya ay ubusin ko raw at ako naman na masunurin inubos ko ang lahat ng naka hain. Parang puputok ang tiyan ko sa subrang busog. Matapos kung hugasan ang pinagkainan ko umupo ako sa sofa sa sala .Hindi pa uminit ang puwet ko sa pagka upo ay tumayo ako at sinilip ang laman ng kahon na dala ni Senyon David kahapon na sabi niya ay wedding picture daw ito namin.

E, sa naguguluhan ako! Nang mapansin ni Toby na hindi ako umiimik, he cleared his throat at umayos nang tayo. "Did you forgot? You've said that we should finish all the stocks before storing a new batch of food because it is 'sayang'? You scold me because I bought so much food. It's been a month since the last time we go to the grocery." Pagpapaalala niya sa'kin. Bakit parang may sama ata 'to ng loob? Bakit parang kasalanan ko? Totoo naman 'yung sinabi ko na sayang 'yung pagkain dahil panay siya bili at dalawa lang kaming nakatira rito pero kung maka-hoard siya ng stock ng pagkain ay parang bubuhay siya ng isang baranggay. Toby crossed his arms and raised a brow to me. "So, what are we going

Then, she spoked dangerously. " That is a food and it is called porridge. It has no poison. " Her words were sharp. Calm, yet deadly. Then, she took a step forward. So, is it my fault now that, I haven't known that kind of food? I wasn't informed you know. I don't know that a forsakened food named porridge, does exist. Her brows were raised higher than its usual. Her face and eyes projects amusement. And then her playful smirk resurfaced.

At sa mga nababasa ko ay nutrition food ang mga ito, mostly meat at gulay. Ang sosyal naman pala ng tao na iyon, kahit pagkain ay dapat ganito ang ibibigay sa kanya. Tumingin ulit ako kay ma'am. “Sige ma’am, ipapasa ko rin po ba ito sa iba? Lalo na kay chief?" umiling ito sa sinabi ko at ngumiti.

Si Theron, abalang-abala sa pagpili ng de-latang pagkain at mga noodles, habang si Amber ay seryosong pinipili ang mga gamit base sa practicality at design. Napuno ang cart ng instant food, canned goods, marshmallows, bottled water, at isang buong kahon ng chocolate bars na ipinalit ni Theron sa delatang sardinas—hindi nagpapaawat kahit binubulyawan na siya ni Amber.

and she push some of the foods into their area. "I'm just gonna bring these foods sa office kasi hindi pa ako tapos sa ginagawa ko. Bumaba lang ako para tingnan kung nakauwi naba kayo. Thank you for this, and don't forget to pack my things." anito pa na bitbit ang mga pagkaing hinandan n'ya para duro at saka siya nito hinalikan sa noo bago umakyat na. "Why did you guys stopped eating when Edward arrived? you should eat." aniya pa sa mga ito na parang gumana ulit ang kain ng umakyat na si Edward sa opisina nito.

May tuyo, itlog, bacon, luncheon meat, tocino, hotdog, pati pancake. “Kakatayin na ba ako?” tanong niya na hindi naman nakalagpas sa tenga ni Theodore. “Suhol lang ‘to. Baka magbago pa isip mo.” Natawa naman si Dorothy at kumuha ng dalawang pinggan para sa kanila ni Theodore. “Puwede ba akong magtanong? Hindi mo naman ako papatayin ‘di ba?” saad ni Dorothy. “Depende sa tanong.” Seryosong sagot ni Theodore.

Isang pangarap na naman yata ang mababaon sa hukay. Napailing ako sa sariling naisip. From my messages, I scrolled into my news feed. Nakatutok lang ang mata ko sa screen, samantalang ang kamay ay abala sa pagsubo ng pagkain. "Focus on your food," puna ni Fergus.