Gamot Sa Sakit Sa Puson นิยาย & เรื่องราว

Napalunok si Luna,pinipigil ang iritasyon sa kirot at marahil,ang inis sa dalawang lalaking parehong nagpapainit sa kanyang mundo. Pagdampi pa lang ng hydrogen peroxide sa mga sugat ni Luna, isang matinis na sigaw ang bumulusok sa loob ng silid tila bumasag sa katahimikan at tumagos sa kisame. "Aray! Aray, masakit! Masakit!" Napakapit siya sa gilid ng kama, nanginginig ang balikat habang pilit kinakaya ang hapdi. Hindi siya umiyak—pero ang tinig niya, puno ng takot at inis, para bang bawat patak ng gamot ay nagpapabalik ng lahat ng sakit ng gabing iyon.

“Ang resulta ng pagsubok ay napakaganda — 95% ng mga pasyenteng may sakit sa baga, puso, at iba pang malalang karamdaman ay gumaling nang ganap pagkatapos gamitin ang LigtasGamot.” Si Yana ay tumingin sa mga datos sa monitor — nakita niya ang mga pangalan at larawan ng mga pasyente na gumaling na. Isang batang babae mula sa Cebu na may sakit sa baga, isang matandang lalaki mula sa Manila na may sakit sa puso, isang buntis na babae mula sa isla ng Mindanao na may malubhang karamdaman — lahat sila ay muling nakabangon at bumabalik na sa kanilang normal na buhay.

ani ko May inabot siya sa akin. "Dinalhan kita ng gamot, pwede mong inumin 'yan para kahit papaano ay mabawasan ang sakit ng katawan mo tapos ito naman para magamot natin 'yang mga sugat at pasa mo,"

Bagaman walang nabaling buto, ang ganitong kalaking gasgad ay napakadaling magkaroon ng impeksyon. Bukod dito, ang ganoong uri ng pinsala ay labis na masakit sa simula, at sa ngayon ay malamang na nagbabaga at matindi ang sakit. Sa palagay niya ay hindi ito makakatulog nang maayos ngayong gabi. Maingat niyang dinis-infect ang kanyang sugat. "Does it hurt?" "No, can you please do it faster?" Bakas ang pagka-inip sa boses nito.

Pakiramdam niya ay ang pangit-pangit niya ngayon. Naalala niya bigla ang eksena nang gurlisan ni Carlito ang pisngi niya. Nakatitig siya sa salamin na para bang nakikita niya roon ang eksena. Wala sa sariling napahawak siya sa pisngi niyang may gasa. “Mam… sabi naman daw po ng doktor, hindi naman daw malalim ang sugat mo at hindi naman daw magpe-peklat. May nireseta ring mga gamot ang doktor.”

Lumapit siya sa'kin at umikot sa likod ko. Tila nai-estatwa ako sa kinatatayuan nang maramdaman ang kamay nito sa beywang ko. Hinubad niya ang kanyang toxedo at itinali sa beywang ko. 'Oh no! Monthly period ko pala ngayon.' "You look so pale. Masakit ba ang puson mo?" Nag-aalalang wika pa nito. Taka ko naman siyang tiningnan. ‘Paano niya nalamang masakit ang puson ko? Manghuhula rin yata ang lalaking 'to.’

Iyong pait, sakit at galit na nararamdaman ko, napapawi. Alam ko, na sila ang magiging gamot upang tuluyan kong malimot ang sakit na dinanas ko noon. At itong asawa ko, at ang baby namin... hindi lang sila magiging gamot sa mga sugat ko. Kung hindi magiging vitamins pa upang mas maging malakas at mas maging matatag pa ako sa buhay.

Bagamat puno ng sakit, may liwanag na muling sumik sa kanyang puso, dahil alam niyang hindi siya mag-iisa sa laban na ito. Si Sugar ay kumapit kay Vash, parang umaasa sa pagkalinga at lakas na ibinibigay niya. "Salamat, Vash," mahinang bulong ni Sugar. "Sobrang hirap. Ang sakit makita sila, pero hindi ko sila malapitan. Ang sakit na hindi nila ako makilala... Hindi ko masabi, 'Ma, Pa, si Champagne ito. Miss na miss ko na kayo."

“Hindi ko… hindi ko alam… P-Please…” PAK! Isang malakas na sampal ang dumapo sa kanyang pisngi, na parang apoy sa balat, na nagdulot ng panibagong panginginig at sakit. Napabuntong-hininga siya, ang katawan ay nanginginig sa parehong sakit at kahihiyan.

Itinaas ni Porter ang syringe sa kanyang kamay at ipinaliwanag sa malamig na boses, “Kapag pumasok ang gamot na ito sa katawan niyo, papataasin nito ang sakit na nararamdaman mo ng mahigit isang daang beses. Maghihirap ka sa sobrang sakit kahit na humihinga ka lang gamit ang normal na pagtibok ng puso mo. Kung sasaksakin ka namin ng ilang beses gamit ang isang karayom, isang malaking sakit ang mabubuo sa katawan mo, para bang nararanasan mo na ang kamatayan.” Pagkatapos, idinagdag ni Porter, “Oh, pero huwag kang mag-alala. Gumagana lang ang gamot na ito sa nervous system. Kahit na pakiramdam mo na mamamatay ka na sa sakit, walang nakamamatay na panganib ito. Marami kang oras para unti-unting