Garden Of Memory の小説・ストーリー

"Gusto ko, ang mga susunod na memories natin dito sa bahay, puro masasaya na lang. No more guns, no more secrets." Lumipas ang hapon na tahimik lang kaming nagmamasid sa garden. Nakakatuwa tignan si Dante na paminsan-punsan ay lumalapit sa mga trabahador para magbigay ng instructions, kahit halatang wala naman siyang alam sa landscaping. Si Maya naman ay abala sa pag-aayos ng kanyang mga gamit sa taas, rinig namin ang ingay ng mga boxes na hinihila niya.

Hindi niya mapigilang mapatingala, bakas ang pagkalito. Ngumisi si Hugo: "Bakit, nakalimutan mo na naman? Ang galing mo naman sa selective amnesia." Talagang hindi alam ni Liza kung sino ang lola na tinutukoy nito sa ancestral house. Kahit noong girlfriend pa siya ni Nathan, hindi naman siya dinala nito para makilala ang lola nila. Nang makita ni Hugo ang litong-lito nitong hitsura, palihim na nakuyom ng kanyang mga kamay sa gilid ang kanyang kamao.

he paused. (Eidetic memory also known as photographic memory, it is a rare ability that allows a person to recall images, sounds or objects with extraordinary detail and accuracy after only a brief exposure). "But I'm also aware that you care nothing about everything let alone plants and flowers." he gestured to the garden in front of the patio.

Jelly Hindi mawala sa isipan ko ang 50 million na natanggap habang papunta sa may garden Hindi ko alam bakit dito ako pinatawag ni Anton gayong hindi pa naman kami aalis Lilinga linga akong naglalakad sa garden habang hinahanap ang lalaki, mabuti nalang at may mga maliliit na bumbilyang ilaw sa mga halaman kaya hindi ganoong madilim rito

pahabol pa na wika niya matapos buksan ang pinto nang malawak para makapasok na kami. Habang papasok ay nag-uusap lang silang dalawa at ako naman ay nakatingin lang sa likuran nila. Halos kauuwi ko lang galing kina Machi. Nasa daan na ako pauwi nang tumawag itong si Liev na gusto niya raw makita si Nexus kaya dinaanan ko na lang din pauwi. Wala na naman ding kakaibang nangyari noong magising si Kenzo and I think he didn't remember anything about what happened last night. And for me, that's a good thing.

It has been five years… At ang tanging tira na tanda ng isang gabing nawala siya sa kanyang sarili ay ang anak niya. Arianna has been trying to remember that night. Pero parati siyang bigo. Her memories of the man were vague. Malabo pa sa stagnant water ng poluted na ilog. Alam naman niyang may paraan para malaman niya kung sino ang kasama niya nang gabing iyon. CCTVs were everywhere. Pero mas pinili niyang hindi alamin kung sino ang taong iyon. For one reason, she was afraid na baka married man ang nakasama niya. Secondly, ayaw niya ng komplikasyon sa buhay nila ni Maliah.

Parehong ubod ng arte at landi. "Hoy Viah girl! San ka pupunta?! Don't leave me with this btch---ahhh! Ano ba?? Manyak ka ba??" rinig kong sabi ni Tobi pero hindi ko na siya nilingon. Mag-hysterical siya mag-isa dun. Pumunta ako sa garden na nasa likod ng bar na 'to. Hindi 'to open for public pero allowed ako dahil kilala ako ng employees dito.

Ang bahaging nilalakaran ng mga ito ay patungo sa gubat kung saan nandoon din ang pinakahuling bahagi na ng kanilang lupain. "Hija, ano ang tinatanaw mo diyan?" narinig niyang tanong ni Don Mattias mula sa kanyang likuran. Sandaling nilingon ng dalaga ang kanyang ama bago muling ibinalik ang kanyang mga mata sa mga sundalong naglalakad. "Wala naman po, Pa. Tinitingnan ko lamang ang mga sundalong naglalakad papasok sa kagubatan kung saan ay huling bahagi na ng hacienda." tugon naman niya.

Hindi ko alam na may hardinero pala ang school na 'to? And the gardener looks like he's spending a day at the gym too, nagfle-flex ang muscle nito kapag may ginugupit na mga patay na dahon. "Imperial." Nakuha ng babae ang atensyon ko. Kinuha ko ang card at umalis na. Hindi maalis ang tingin ko sa hardinero, nagpapapansin ang makapal nitong kilay sa akin. Nang magtama ang mga mata namin ay agad akong umiwas.

Simula ng mabasa ko ang mensahe na iyon nasira na ang mood ko. Pinikit ko ang mata ko atsaka hinele ang sarili ko. Hindi ko alam kung ilang oras na akong nakatulog, naramdaman ko na lang na nakatayo ako sa isang garden. Ang garden na ito ay nasa mataas na lugar, sikat ito sa tawag na garden of heaven, dahil kailangan mo munang umakyat ng 100 steps para lang makarating ka sa toktok. Mula sa taas ay makikita mo ang ilang kabahayan at ilaw, maganda rito kapag gabi. “Mingming.”