Garden Of Memory นิยาย & เรื่องราว

Malayong malayo noon kung saan ay magagalitin, depress at negative thinker pa. "Hija, lets go sa garden ko. Neil, pakitawag nga si Gabriel sa loob. Tell him na dalhin niya ang gagamitin namin ni Hara sa garden." Wala nang nagawa si Hara nang hilain siya nito sa kanilang garden. "I know na green thumb ka. Nakita ko ang mga tanim mo rati doon sa Northwood, sa dating bahay niyo ni Gabriel." At inumpisahan nang magtaninm ni Gia.

Tila ba naninikip ang dibdib ko. Kalaunan lang ay nagmamadali na akong nagtungo sa libingan ni Mommy. My brother said that Daddy went here. I don’t know. I just felt like I want and needed to. The place doesn’t look like a graveyard at all. Punong-puno ng halaman ‘yon. It looks like a garden. I suddenly remember the garden in our home. I always see Daddy in our garden whenever he was griefing and missing Mom.

He heard noises as he passed by an elegant garden. Hindi pinalampas ni Darryl ni isang sulok habang lumilibot siya at patuloy na hinahanap si Quincy. Narinig niya ang ingay nang dumaan siya sa isang eleganteng hardin. Darryl could see a big sign hanging at the entrance of the garden. Three words were written on the sign, ‘Forever Green Palace.’ Nakita ni Darryl ang isang malaking palatandaan na nakasabit sa entrance ng hardin. Tatlong salita ang nakasulat dito, ‘Forever Green Palace.’

Hindi naman niya kailangan pa ng kumpirmasyon. Pinilig ni Dennis ang ulo para maibaon sa pinakailalim ng utak ang iniisip at inaya si Raymond na tumuloy sa may likurang bahagi ng Harmonious Home. May garden ang lugar at doon madalas pumunta ang mga nais bumisita sa mga kamag-anak nilang nandito. Nang makarating sila sa garden, naghanap si Dennis ng pwesto at may nakita siyang stone table na nasa lilim ng lunong mangga.

Ang bato ng pathway, tahimik ang garder , may amoy ng rose sa hangin. Naglakad siya sa garden lane at pagkatapos biglang huminto. Sa gitna ng courtyard, naroon ang Pavilion, isang puting glass garden house na minsan na niyang sinunog. Pero ngayon, nakatayo na itong muli. Mas maayos. Mas inalagaan. Mas maganda kaysa dati.

Gusto kong lumaban, pero hindi ko magawa, muli akong napadilat at tila dinala ako nito sa ibang panahon. Maganda ang lugar ngunit hindi ko gaanong tanaw. Rinig ko ang tawa ng isang familiar na boses. "Sa isang hardin, lunod sa luha ang isang bulaklak ngunit nagawa pa rin nitong maging isang nakakaakit, sa kabila ng pag-iisa nitong lumulutang sa kaniyang sariling luha." Magandang boses at malambing na kwento ng babae.

Hindi na niya nasundan pa ang sasabihin nang tuluyan nang nanginig ang kanyang boses. I pushed the lump in my throat as I closed my eyes, remembering that dreadful night. "They imprisoned me in their attic. I-I can remember Senyor Danilo's anxious and immortal look, he was the one who captured me. But..." My forehead creased, trying to reach my recollections further but it was futile. "That's... T-That's the end of my memory..." Marahang tumango si Mama. "It was probably the moment when the gas Danilo made to erase our memories activated on you."

Pero sabi rin nila na alam ng mga magulang kung anu ang makabubuti sa kanilang mga anak, pero bakit sa sitwasyon ko ang hirap at hindi ko makita iyon. Naputol ang aking pag-iisip when I entered the gate of this wide private memorial garden that our family built since my great grandfather was still alive and it's located at the high hills of the city. I drove my car directly into one of the most special people in my life, my Father. I stop the car in his great Museleo the walls are built with black and white marbles with a handcrafted artisanal door handmade inlays details high-end which was personalized and ordered in Europe. I get out of the car, close the door, and lock it, then I went str

Galit at nawawalan ng pasensya na wika niya. Iginala niya ang paningin sa kabuuan ng lugar at plano na sanang umalis ng mapadako ang tingin niya sa madilim na garden. At sa eksaktong oras na nakita niya ang garden ay narinig niya ang mahinang sigaw ng taong hinahanap niya.

Kagaya nga ng sabi ko, hindi mahalaga kung may absent ka, as long as pasado ka sa mga exam. Nagtungo ako dun sa garden na nadaanan namin kanina. Malawak iyon at maaliwalas, marami ding bulaklak at halaman, kaya nga garden eh. Nagdere-deretso lang ako ng makarating sa maraming puno, isang gate ang aking nakita at may nakasulat na 'Do Not Enter'.