Garden Of Memory 소설 & 이야기

Malungkot niyang tugon at sa tuwing pinipilit niyang isipin kung sino at taga-saan siya ay nakakaramdam siya ng matinding kirot ng kaniyang ulo. " Huwag mong pilitin ineng kung hindi mo maalala, ang importante ay ligtas ka!" Maya-maya pa ay iniwan na siya nito upang makapagpahinga. Ang pagkawala ng kaniyang memorya ay malaking kakulangan sa kaniyang pagkatao. Ni hindi niya alam kung sino ba talaga siya kung kaya Iyah nalang ang itinawag sa kaniya ng matandang kumopkop sa kaniya.

Isang mabigat na buntong-hininga ang aking pinakawalan upang lumanghap ng sariwang hangin. Narito ako ngayon sa garden, tahimik na pinagmamasdan ang mga naggagandahang iba't ibang halaman na sumasayaw sa hangin. Tumingala ako sa matatayog na pader na nakapaligid sa mansyon. Para itong isang magandang kabaong. Pinaliligiran nga ako ng karangyaan ng mga Salazar, pero emosyonal naman akong pinapatay ng mga taong nakatira rito.

MEMORY CHAMBER. "That's where they kept the original research." Sabi ni Orion. "And that's where your mother was last seen." Napatitig si Yuhei sa mapa. "Then that's where we're going." Bago pa sila makapaghanda, biglang naglabas ng warning ang terminal. MEMORY KEY ACTIVATION: 100% Namatay ang screen. Isang segundo ng katahimikan. Pagkatapos ay may lumitaw na bagong mensahe.

“I can’t believe it, Estella… is chasing someone like Magnus?” “Totoo ba ‘tong nakikita ko? Estella Victoriana who acts like a Queen and a bitch is chasing Magnus Rhoswen Kallin?” I heard them say but I didn’t mind them. Nang maabutan ko si Magnus ay mabilis kong hinawakan ang kanyang pulso at buong lakas ko siyang hinila sa lugar kung saan wala gaanong tao. Sa likod ng kanilang building. It’s their garden area. Mabigat siya kaya kailangan kong ibuhos ang buo kong lakas.

saad ko, pero nagtagal lang naman ang titig niya sa akin. Lumipas ang ilang araw, kahit papaano ay nakapag-a-adjust naman na ako. Hindi rin namin nagawa ni Demetrius na mamasyal, dahill may mga inaasikaso sila ni Daddy. Kaya heto, naiwan lang ako rito sa mansion nila, habang ang butler naman ay nakasunod sa akin. Nandito ako ngayon sa gazebo, at malaya kong pinagmamasdan ang ganda ng garden nila. Panay red roses lang din ang makikita sa garden, pero sobrang gaganda naman.

Hindi pwedeng pumunta si Davina sa garden dahil hindi imposibleng may makita siya sa loob lalo na sa direksyon kung saan ang mga hanging plant niya na nagmistulang mga kurtina dahil sa likod nun, may isang pintuan na hindi pwedeng makita ninoman. Lumabas na si Caspian sa garden at inilock na ito saka siya sumunod kay Davina sa kusina. Naabutan niya itong naghahanda na ng mamemeryenda. “Siya nga pala, alam mo na ba kung kailan ang balik ng Daddy mo sa bansa? So we can visit your parents.” Pag-oopen na naman ni Caspian tungkol dun.

Ilang sandali ay nakaramdam ako ng kakaiba sa paghinga ko na parang nanghihina. Napahinga naman ako ng malalim nang makadilat ako. Bumungad sa akin ang pamilyar na lugar. Hindi ako puwedeng magkamali. Ito ang Blood Rose ground na pinagdalhan ko noon kay Aly. Napalibot pa ako ng tingin. Napakaganda talaga ng lugar na ito na espesyal sa mga Sembrano. Ito kasi ang garden ng Mommy ni King Arthur. At pinaniniwalaan na kung sino raw ang magkasintahan na mayroong mutual na pagmamahal ay magkakatuluyan. Napahawak ako sa dibdib ko nang maalala ang mga eksaktong pangyayaring ito mula sa nakaraan.

"That is precisely why you don't understand." --- "Then explain." Sabi ni Elias. --- Tahimik ang babae. Pagkatapos ay itinuro niya ang floor. "The thing beneath this chamber isn't a monster." --- Mikayla stared at her. --- "It's a memory." --- "A memory?" --- "Yes." --- Tumingin siya sa four heirs. "The original Covenant preserved the memories of every Keeper." --- "And?" --- "The memories became conscious." --- Natahimik ang lahat.

Tanong ni Chloe. "Hindi ito isang basta ginto lang, Chloe. Isa itong 'Memory Eraser Device' na ginawa ng Pentagon Dark Association. Bago nawala si Noli ay na-ipaliwanag niya sa akin ang kaya nitong gawin." Lumuhod si Gian sa kanyang harapan at inilapit sa tapat ng kanyang mukha ang maliit na device. "Kaya nitong alisin ang memorya ng isang tao. Ang kailangan lamang gawin ay ilagay ito sa batok ng taong gusto mong mawalan ng alaala. Kapag inilagay ko ito sa batok ni Letlet ay mabubura lahat ng alaala niya, and then boom! Sa akin na siya!" Ani Gian na tumawa pa ng malakas.

Hindi pa ito ganap na paglabas, pero maliit na tagumpay na ito. Dahan-dahan kong binuksan ang gate at sumilip sa labas. Ang garden beyond the greenhouse ay malawak at puno ng mga lilim. Dito ko unang naramdaman ang adrenaline—parang ang bawat hininga ko ay mas malakas, bawat hakbang ay may bigat. Habang naglalakad ako sa gilid ng hedge, naalala ko nung bata pa kami ni Messiah.