Garden Of Memory Novels & Stories

Hindi pa ito ganap na paglabas, pero maliit na tagumpay na ito. Dahan-dahan kong binuksan ang gate at sumilip sa labas. Ang garden beyond the greenhouse ay malawak at puno ng mga lilim. Dito ko unang naramdaman ang adrenaline—parang ang bawat hininga ko ay mas malakas, bawat hakbang ay may bigat. Habang naglalakad ako sa gilid ng hedge, naalala ko nung bata pa kami ni Messiah.

Eh, kagabi lang ay malapit ko ng maisuko ang lahat sa kanya kung hindi lang umiral ang aking lohikang pag-iisip. I wandered around the garden. Sinamyo ko ang preskong hatid nito sa akin, ang malalabong mga dahon ng halaman, the ornamental and different variety of flowers. Tiyak kong hindi ito mga ordinaryong halaman. Tumigil ako sa gitna ng garden na may bermuda grass, at ipinikit ang mata at nagpaikot-ikot at dahan-dahang umindayog sa aking awitin na tumatak sa aking isipan para kay Enzo.

Pero mas lalo lang akong nakaramdam ng paninikip ng dibdib nang makita ang garden na iba na ang mga bulaklak, wala na ang dilaw at kumikinang na sun flowers. Umupo ako sa bermuda grass. I will just stay here. Papasok lang ako mamaya para gawan sila ng meryenda o kapag tinawag nila ako. I let myself calm for how many minutes. Hanggang sa nawili na ako sa pagdama sa malamig na hangin kaya inabot ako doon ng higit isang oras. Nang ma-realize kong tumatagal na ako sa garden ay wala sa sarili akong napatinghala sa balcony ng kwarto ni Carl. The sliding door is closed. I can't see anybody inside since the curtain is closed too.

"Let the game begins." GABI na nang makauwi ako. Nilagay ko ang marigold na binigay ni Plum sa garden, doon sa parte kung saan may silong. Papasok na sana ako nang may mag-doorbell. Binuksan ko ang gate at tumuloy naman si Elias.

Palinga-linga siyang lumayo roon sa may gate, dahan-dahang nagtungo sa kanilang maliit na garden para makapagtago habang nagmamasid doon sa kanila. *****ART***** PARANG ALONG humahampas sa memorya ni Art ang naging pag-break out niya kay aling Nikka noong party ng kaniyang daddy, kumukurot-kurot iyon sa kaniyang dibdib habang naglalakad siya patungo sa kuwarto ng ginang para bisitahin ito. Batid niyang lilikha silang muli nang gano'ng eksena sa oras na buksan lang ulit nito ang tungkol sa kanilang nakaraan.

Dinala sila ng katiwala sa isang maayos na bahagi ng Memorial Garden. Huminto sila sa harap ng isang puntod na gawa sa marmol. Malinis ito at may mga bulaklak sa paligid. Sa lapida, nakaukit ang pangalan: MIRASOL VERGARA. May petsa ng kapanganakan at kamatayan, at may larawan ng isang babaeng nakangiti. Natigilan si Cassandra. Lumapit si Ismael at tiningnan ang puntod.

Napansin ko kasi ay parang wala pang ganitong tanim si Dasha sa garden niya. Ginamit ko ang cellphone ko ulit. Pinicture-an ko ang bulaklak at saka ko hinanap sa internet. Agad ko namang nahanap ang pangalan at klase ng bulaklak na ibibigay ko kay Dasha. Sa totoo lang ay natawa pa ako. Isa pala itong scorpion grasses o mas kilala sa pangalan na forget-me-not.

Imbes na sa kusina siya oumunta ay dumiretso siya sa bukas na pintuan papuntang garden. Kung namangha siya sa loob ng bahay ay mas lalong namangha siya sa hardin nito. Alagang-alaga ang mga bulaklak doon dahil maganda ang mga bunga. Puro Red Roses ang nakatanim sa garden ni Hellios. She wondered if he had made this for his mother. Dahil kung ganoon nga ay may itinatago palang sweetness sa katawan si Hellios. Napangiti siya naisip.

I don't know why but there's something inside me that wants to go to the garden. Napangiti ako nang mamataan ko ang maliit na gate papasok sa garden. Marami ng naging halaman si papa. May orchids, vermuda, green plants at higit sa lahat ay sunflower. Huminga ako ng malalim at bahagyang pumikit. I want to breathe! Masyado na akong kinakain ng aking kalungkutan. Alam mo iyong pakiramdam na gustong-gusto mo iyong isang bagay pero kahit anong pilit mong kunin iyon ay gumagawa ito ng paraan na lumayo sa'yo. It's frustrating to the point that you're thinking of doing a desperate move just to get that certain thing that you want. I badly need to have Hacienda Mayora. Doon ako magsisimula ng buhay k

tanong ko sa aking repleksyon. Dahil ba sa huling hiling ni Mommy? O dahil sa utos ng lalaking kailanman ay hindi ko matakasan? Binuksan ko ang bintana para makalanghap ng sariwang hangin, ngunit ang init ng Maynila ang sumalubong sa akin. Mula sa itaas, natanaw ko ang garden kung saan ako huling naglaro kasama si Yaya Celia. Ngayon, ang garden na iyon ay mas malawak na, mas maganda, at mas... pribado. Naalala ko ang sinabi ni Death noon: 'I will build you the largest garden... but you will only play there when I am watching.'