Gilgamesh Fate 소설 & 이야기

Literal na umiikot ang paningin niya at halos wala na siyang makita sa kadiliman ng gabi. “T-tulong...” mahinang daing ni Gigi. Sapo ang sariling ulo, pilit na gumapang si Gigi. Alam niyang kataposan niya na, pero hindi pa rin sumusuko ang utak niya. She can’t just die without putting up a good fight. Hindi tanggap ng isip niya na ito ang magiging katapusan niya. Malakas na nagtawanan ang mga lalaki na pinalibutan siya.

Naaninag ng dalaga mula sa liwanag ng bilog na buwan sa kalangitan na unti-unti nang nagkukubli sa likod ng makapal na ulap ang umaagas na dugo mula sa ulo. Mapait na napangiti si Fate. If it really was her end, may isa pa siyang huling hiling. In her next life, she wants to live as somebody else...

Pero isang maling hakbang lang, at lahat ng itinayo ko ay maaaring gumuho. Napakuyom ako ng kamao. Ang babaeng ‘yon — kung sino man siya — ay naglaho na parang bula matapos ang gabing ‘yon. Paano niya nakuha ang libro? Sinadya ba niya o isa lang siyang biktima ng maling pagkakataon? Hindi. Walang ganung pagkakataon. Sa mundo ko, walang nagkakataon. Lahat ng bagay ay may dahilan.

Maliwanag na saad ni Sudanni na pakiramdam ko ay bumasag sa natitirang pag-asa ko. Pakiramdam ko ay tumigil ako sa paghinga. Ibig bang sabihin, dahil sa naiwala ko iyon, nawala na ang pagkakataon namin na makuha ito ulit? Kagaya ba ito ng sinabi noon ni Faris na oras na maiwala namin ang relikya, hindi na namin ito makukuha ulit? "He is under my wing. It is our fault that he got taken and separated from us. If we are careful enough, losing the relic will never happen." Matatag na sagot ni Elijah kay Sudanni. "Don't blame him for something he did not wish to happen."

Gaya na lamang ng nangyari kay Gilbert. ‘After staying at the Neil Kingdom, I found out about the secret note that was filled with truth about the curse, but it was not enough to lift up the curse.’ This is what he says in the book, and I was hoping that I would find something useful here. So I won't leave until I haven’t found anything or without knowing my purpose. “Hindi maaari,” sagot ko dito na ikina inis niya. “Ano ba ang nais mo? Walang mahalagang maibibigay sa iyo ang tribo ko.”

Dahil dito, biglang binalikan ni Gerald ang alaala tungkol sa eksena nang ilabas ng gagamba ang web nito mula sa pusod. Lahat ng bagay sa mundong ito ay may kahinaan. Ito ang fundamental law ng buhay. Dahil parang walang ibang gumana, ang Gate of Fate kaya ng gagamba ay makikita sa pusod nito? Kahit na hindi man, kailangan pa rin nilang subukan.

Sa kabila ng lahat, umaabot din siya, ngunit ilang pulgada ang pagitan nila—isang pagitan na parang walang katapusan. Biglang lumitaw ang nilalang mula sa sigil—ang ikatlong presensya. Isa itong aninong may maraming mukha, bawat isa’y nakangisi, umiiyak, sumisigaw, at tumatawa nang sabay-sabay. “The cycle begins anew. Two vessels divided, one vessel reborn. Fate cannot be defied.” Sa isang iglap, humati ang espasyo. Ang dilim ay naglagay ng pader sa pagitan nina Cassandra at Kael. Naramdaman nilang parehong hinahatak sila papalayo sa isa’t isa.

matigas na wika ng matanda. Nanghihinayang man ang matanda dahil, mukhang papalpak ang plano niya para sa apo niyang si Lucas, ay wala naman siyang kontrol sa pangyayari. Napabuntong hininga na lang siya, sa kawalan ng pag-asa. Mamatay na lang yata siya, ay wala pa ring balak mag-asawa ng apo niya.

They have guessed already pero ayaw nilang paniwalaan dahil masakit naman kasi isipin na wala na siya. Na tuluyan na siyang lumisan. I don't know if that was how my story would end but one thing was for sure, I would let the world take me to where I was destined to go. I lost my life. I lost my Asver. But I would never lose the chance to live Asver's promise for me. 'I want my Prish to live her life with our memories. In that way, we'll always be together.' -- THE END --

Sa pagbagsak ni Ezikiel, sumugod ang dambuhalang halimaw, at bago pa man makapagpaputok muli si Gerald, sinunggaban nito ang kanyang leeg. Ang huling nakita ni Ezikiel, bago tuluyang lamunin ng kadiliman, ay ang pagbagsak ng katawan ni Gerald, ang kanyang mga mata ay nanatili sa kanya, puno ng pag-aalala at pagmamahal. Isang huling hikbi ang kumawala kay Gerald bago tuluyang nanahimik ang kanyang katawan. Patay na si Gerald. Ang sakit sa ulo ni Ezikiel ay napalitan ng matinding pighati. Dalawa na sa kanyang mga kasamahan ang nawala, at ngayon, ang kanyang tiyuhin.