Novel & Cerita Gin Blossoms As Long As It Matters

''Ituloy mo lang. As if he is asking for permission. Dahil nalaman nitong 'birhen' pa siya. They can't stop. Para siyang mababaliw kapag huminto ito. ''I'll be gentle.'' She took care of her flower diligently to remain its freshness until her wedding day. Pero ngayon, she doesn't care if it withered. Handa na siya. At alam niyang wala siyang pagsisisihan.

“It’s gypsophila flower seeds. You love gardening at the moment so I thought to buy you one so that you have something to work on just in case you’re having bad thoughts.” Parang may humaplos sa puso ko dahil sa sinabi niyang iyon. “If you think you don’t have any reason to wake up in the morning, I hope these flowers will give you one. You don’t want these beautiful flowers to wither right? And when it blooms, I hope it will remind you of something.” “At ano naman?” “Figure it out yourself.” “Ano? Abnormal ka ba? Hindi naman tayo parehas ng iniisip. Malay ko ba kung ano ‘yung gusto mong ipahiwatig.”

sigaw ni tito Limuel sa 'di kalayuan nang samahan ko siya sa flower plantation. Crimson Chrysanthemums at mga pula ring rosas ang tanim nila ngayon. Gustong-gusto ko itong titigan araw-araw kaya ngayong nasa ikapitong buwan na ng aking pagbubuntis ay ipininta ko ito. I posted it on social media anonymously at hindi ko aakalaing marami ang maeengganyo sa mga ipininta ko.

Maingat siyang pumitas ng pinakamagandang rosas mula sa hawak niyang palumpon at marahang inamoy iyon. “Magaganda ang mga bulaklak na ito,” sabi niya. “Pero kapag nawalan ng sustansya, ilang araw lang at malalanta rin sila. Hindi ba, Miss Alissa?” Habang nagsasalita, iniabot niya ang rosas kay Alissa. Nakatitig si Alissa sa bulaklak. Bigla siyang nahirapang huminga. Para bang nakikita niya ang sarili niyang unti-unting nalalanta at nawawasak.

"G-Good morning, Sir." "Good morning." Lumapit si Alexander sa isa sa mga rose bushes. "You take care of these every morning?" "Opo." "Mom said flowers bloom better when you talk to them." Napangiti si Alexander. "And do they answer?" Napatawa si Sofia. "Hindi naman po." "But somehow..." "...they bloom." Tahimik na napangiti si Alexander. "She's different..." Hindi niya maipaliwanag kung bakit.

“Hahaha I would never do that, crazy woman.” Sa gitna ng walanghanggang kadiliman ay biglang naglitawan ang napakagandang fireworks display. Pero hindi iyon gaya ng usual patterns na madalas kong nakikita. Bawat pagsabog ay lumalabas ang imahe ng napakaraming maliliit at malalaking rosas na kumakalat at nagpapaganda sa kadiliman. “Wow, parang garden.” “Happy birthday, Caroline. I love you.”

Nilabas ko ang cellphone ko at tinignan kung may mga notif ba. "Kingina wala man lang yata nagmamahal sa akin..." sambit ko no'ng wala man lang kahit isang notif akong natanggap. Pambihira! Lance Sebastian Jimenez: The 5 centimeters per second comes from the speed at which cherry blossoms petals fall. Lucas Pagal: Petals being a metaphorical representation of humans, reminiscent of the slowness of life and how people often start together but slowly drift into their separate ways.

Sa halip, gumuhit ako ng pulso—yung pulso kong suot pa rin ang bracelet na siya mismo ang nagsuot kagabi. Sa tabi no'n ay isinulat ko ang mga salitang... “He gave me something meant to last. Silver doesn’t fade easily. But his mother's words remind me that not all things are made to stay. Some blossoms belong to their season. Others never had a chance to bloom.”

"Na-realize ko lang na katulad ng mga bulaklak na katulad ng Carnation, there's no permanent in this world. Lahat lilipas but the the moment you bloom, 'yong panahong masaya ka at maganda ang panahon, you'll never forget that moment of your life dahil parte iyon ng nakaraan mo kung saan ka naging masaya." Napahinto si Zymon. Seryoso siya nitong tiningnan sa kaniyang mga mata. Humarap ito sa kaniya. "Tama ka there's no permanent in this world, maikli lang 'yong buhay natin katulad ng Carnation, mapapawi, mawawala at alam mo ba kung ano 'yong maganda doon? Flowers choose to bloom even they know they won't last long. Pinili nila ang magandang parteng iyon dahil alam nilang iisa lang ang pagkaka

Gano’n rin kasi ang ginagawa niya sa’kin kapag malungkot ako. “Isipin mo nalang na parang bulaklak ang buhay. Nagsisimula sa maliit at mumunting halaman hanggang sa lumaki ito at maging makulay ito. At times where the blooming starts, that’s where the challenge becomes harder. Hanggang sa dumating ang oras na hindi na ito naaalagaan at nahuhulog na ang mga petal nito.” Her voice was convincing, it was a like a mellow tune of a calm song I’m sure I’ve heard somewhere. Kakaiba ang boses niya sa madalas na naririnig ko kapag nakikipagkwentuhan siya sa mga kapitbahay. It was like she’s saying these out of an experience that she’s been discreetly bearing.