Novel & Cerita Glow Of A Thousand Lanterns

Mas lalong ikinabilis ng pagtibok ng puso ko ang mga narinig ko sa kaniya. "You prepared this? A-All of this?!" I asked. Medyo tumaas ang boses ko dahil sa lawak ng lugar ay nagmistulang umaga kahit madilim na dahil sa dami ng mga ilaw. Fairy lights, Delicate lanterns hung from the trees, their warm, golden glow illuminating the ground beneath them, casting soft shadows. And then, there were the flowers, glowing softly in hues of lavender and pale pink, lighting up the surrounding. I-it was magical for me. At hindi ko na rin maialis ang ngiti ko habang nakatingin sa buong paligid.

Pulang-pula ang mga ito at may mga ginto na nakadetalye na kumikinang sa ilalim ng araw. Wow! Sa gitna, nakasabit ang isang malaking lantern na may pulang at itim na kulay, at ang mga makapal na kanji na nakaukit dito ay nagmamarka ng pagpasok sa mga banal na lugar. Tumingin ako sa magkabilang gilid. Mas lalo pa akong namangha nang masilayan ang dalawang dambuhalang estatwa ng mga guwardya roon. Ang suot nilang ekspresyon ay tila nag-aalay ng proteksyon laban sa mga masasamang layunin.

Dahan-dahang dumami ang tao papunta sa dulo ng plaza kung saan nakahanda ang lantern release area. Naglakad si Talia kasabay ng crowd papunta roon. Sa itaas, nagsisimula nang magsindi ang mga paper sky lantern na kumikislap na parang mga alitaptap sa dilim. May nakasabit na maliliit na wish tags at butil ng palay sa ilalim, simbolo raw ng pasasalamat at panalangin.

May mga nagpalipad na rin ng lantern. Eva’s breath caught in her throat. “Oh my god…” “You like it?” Gideon asked, watching her reaction instead of the lights. “Like? This is… this is magical, Gideon.” Napasapo siya sa dibdib niya, para bang hindi makapaniwala. Gideon smiled faintly, then pulled out a single sky lantern na nakahanda pala sa gilid. Inabot niya iyon kay Eva. “Make a wish, Eva.”

"That we can't be together? I'm accepting it don't worry. You don't have to worry anymore," pinilit kong ngumiti at pinahid na naman ang luha kong tumutulo ngunit natigilan ako ng sandaling dumilim ang kalangitan. Ngunit mas natigilan ako ng may mga lantern na lumipad sa ere sa paligid namin. "It now begins." He whispered, nanlaki ang mata ko ng makita ang araw at buwan na nagtapat.

Hinawakan naman nila ako sa braso para alalayan maglakad. “One, two, three!” inalis nila ang nakapiring sa mga mata ko. Nanlaki ang mga mata ko nang mapatingin sa paligid. May mga rose petals sa kalsada, may mga lantern na nakasabit at yung iba naman nalipad. Napatingin ako sa langit nang dahil sa fireworks. May mga parang christmas lights pa. May mga heart balloons din na kulay puti na nakasabit. Napanganga ako dahil sa ganda ng paligid. Halatang pinagpaguran talaga.

"Napakagandang pamilya. Maraming salamat po, Sir, Ma'am." "Salamat din," sagot ni Thor bago kami muling humarap sa kalangitan. Hanggang ngayon ay nagliliwanag pa rin ang dilim dahil sa walang tigil na pagsabog ng mga makukulay na fireworks. Ang buong garden ay puno ng saya; lahat ng mga elitistang panauhin ay nakatingala, may hawak na baso ng alak, at masayang nagbabatian ng bagong taon. Panandalian kong ipinikit ang aking mga mata, ninanamnam ang kapayapaang pilit kong hinahanap kanina pa. Ngunit ang kapayapaang iyon ay mabilis na binalot ng muling paglamig ng paligid.

"Ewan ko sa 'yo." Ang munting balcony nila ay nagliwanag, dahil sa dilaw na ilaw sa gitna nito. Ang antique vase sa gitna ng mesa may may lamang daisies. Pero ang umagaw talaga ng aking pansin ay ang dalawang swing chair na may fairy lights sa gilid. "Ang cheesy mo!" It looked enchanted with the green plants at the sides. I could not believe how his efforts could send hundreds of enigmatic feelings down to my spine.

Isang kulay lilang liwanag ang lumabas sa katawan nito at binalot ang disipulo ng Thousand Leaves Pavilion. Ang pagbalot sa kanya ng kulay lilang liwanag ay nangangahulugang tanggal na siya, hindi na pwedeng umusad pa. Marami ang nanginig nang panoorin nila ito, hindi inaasahang babaligtad nang ganito kabilis ang sitwasyon.

“Of course alam ng mga taong ito na malabong mangyari ang nais nila . . .“ “Bakit ginagawa pa nila ito?“ Tanong ko. “Asteria, this is their way of letting go.“ Tinanaw ni Zeke ang mga taong busy sa pagsulat sa mga lanterns na maya maya lang ay paliliparin nila sa kalangitan. “Or their way of holding on. They do this so that they can fill the voids in their heart caused by the death's of their loved ones. It's rhe same way as holding on to something you know is not there, but you chose to believe it anyway.“ Lumunok ako. I swear I saw sadness in those green eyes. “Ikaw, asaan ang lantern mo?“ He shrugged. “I don't need one.“ “Why?“ “Because I can always talk to her in my dreams.“ Maikling sag