Grain Of Sand 소설 & 이야기

Pagkatapos ng ilang sandali, bumukas ang pinto. Pumasok si Sandro. Mukha siyang mas lalong pagod ngayon kaysa nung dumating siya galing Singapore. Naka-white shirt pa rin siya pero may mantsa na ng kaunting dugo sa manggas, malamang galing doon sa sugat ni Mariana. Hindi siya lumapit sa akin, nanatili lang siya sa may pinto habang nakasandal ang likod sa pader.

Mukhang ngayon pa nagtagpo ang lahat ng masisikip na landas. “Kerstyn.” Mabigat ang tinig ni Sandro, halos liparin ang pangalan niya sa galit. “Isang linggo kang hindi umuuwi. Ngayon naman, nagagawa mo pang lumaki ang ulo dahil may shares ka na at may sumusuporta sa’yo?”

Sa sandaling tumuntong sila sa sandstorm, tuluyan na itong nawala. Ang tanawin sa loob ng sandstorm ay ganap na naiiba mula sa labas. May isang luntiang bukid na may namumulaklak na mga bulaklak, at mukhang makulay. May isang puno sa gitna ng luntiang bukid. “Ito ba… ang Puno ng Buhay?” Napatitig si Pisces sa puno at hindi maiwasang mag-alinlangan.

Halos mga mayayaman ang mga kaibigan nito at hindi niya kayang sumabay sa lifestyle nila. "Sige ho ma'am at isukat niyo po itong sandal. I think ito ang mas nababagay sa suot niyo", wika ng bakla sabay yumuko ito at isinuot sa mga paa niya ang three inches na sandal. Kulay maroon ang nasa itaas na bahagi ng sandal pati na rin ang strap, ngunit crystal ang mga takong. Napakaganda itong tingnan dahil parang kumikislap-kislap ito kapag natatamaan ng ilaw.

Naging mas maayos na ang pakiramdam nito matapos inumin ang pill. Nakita nito ang gold na ilaw sa kalayuan, hindi maitago ng maganda nitong mukha ang matinding pagkagulat. “Isa itong anomalya at yumanig ang daigdig. Para bang nahanap na ang walang kapantay na banal na sandala.” Ano? Banal na sandata?

napagpasyahan naming magikot ikot ngayon upang mawili ang mga bata. Si Sandro at sander naman ay tahimik na nakahawak kay noah at tumitingin tingin. Si manang naman ay namimili din ng mga pasalubong. Nakakita ako ng lut-lutuan na laruan na gawa sa clay ata to. Meron akong ganito nung bata pa ako. Maaring magamit ito ni Sandro kung kaya’t binili ko ang buong set. May iba’t ibang size, sandok na gawa sa kawayan, mga plato at kutsara at kung ano ano pa.

Aniya. Ngumiti ako at yumuko para itago ang pamumula ng pisngi ko. Hindi ko alam kung nakikita ba niya kung gaano ako kapula ngayon. Gabi na at halos wala pang ilaw masiyado. Kahit na malamig ang panahon, nagagawa pa rin talaga ni Sandro na painitin ang gabing ito. “Malaki na ba ang savings mo?” tanong ko.

Lumipas ang ilang sandali. Hanggang sa— “Gray!” Isang sigaw ang bumasag sa katahimikan ng gubat. Napalingon si Gray. Mula sa pagitan ng mga puno, sunod-sunod na lumitaw ang mga pamilyar na anyo—pagod, duguan, ngunit buhay.

Pagkatapos niyang magsalita, binigay niya ang isang kahon ng papel kay Graham. Kumunot ang noo no Graham habang binuksa niya ang kahon ng papel. Pagkatapos, nakita niya ang isang talisman sa loob. Sinuri niya ang talisman sa sandaling ito at nakita niya na isa lang itong maliit na piraso ng papel na kasing laki ng kahon ng posporo. Bukod dito, mayroong nakakabit na isang pirasong murang pulang lubid at mukha lang itong shell na makikita sa mga atraksyon ng turista.

Bahagyang nanlaki ang mata ko nang makita ang itsura niyon—medyo may kalakihan din kasi iyon, at napupuno ng sand ang loob. What the h*ll! Parang ako pa ata ang unang matatapos bago maubos ang sand na iyon. Inilapag niya iyon sa harap ko at masama akong tiningnan. “Hold on, gaano katagal bago maubos ang sand niyan?” pagpoprotesta ko. “5 hours,” sagot niya at inabot ang libro na dala ko. Binuksan niya iyon at dinala sa isang pahina bago muling ibalik sa akin.